Juz 30

عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ

ʻAMMA yatasaaaʹaloon?

(کافران) از چه چیز از یکدیگر سؤال می‌کنند؟

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ

ʻAnin Nabaʹil ʻAz̤̣eem,

از خبری بزرگ.

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ

ʹAllaẓee hum feehi mukhtalifoon.

همان (خبری) که آن‌ها در آن اختلاف دارند.

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ

Kallaa sayaʻlamoon!

چنین نیست (که آن‌ها می‌اندیشند)، بزودی خواهند دانست.

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ

S̤umma kallaa sayaʻlamoon!

باز هم چنین نیست، بزودی خواهند دانست.

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَـٰدًا

ʹAlam najʻalil ʹarḍa mihaadaa,

آیا زمین را بستری (برای آسایش شما) قرار ندادیم؟!

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًا

Wal-jibaala ʹawtaadaa,

و کوه‌ها را میخ‌های (آن قرار ندادیم؟!).

وَخَلَقْنَـٰكُمْ أَزْوَٰجًا

Wa-khalaq̣naakum ʹazwaajaa,

و شما را جفت (نر و ماده) آفریدیم.

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا

Wa-jaʻalnaa nawmakum subaataa;

و خواب شما را (مایۀ) آرامش‌تان قرار دادیم.

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًا

Wa-jaʻalnal layla libaasaa,

و شب را پوششی (برای شما) قرار دادیم.

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًا

Wa-jaʻalnan nahaara maʻaashaa?

و روز را (وسیله‌ای) برای زندگی و معاش قرار دادیم.

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًا

Wa-banaynaa fawq̣akum sab-ʻañ shi-daadaa,

و بر فراز شما هفت (آسمان) محکم بنا کردیم.

وَجَعَلْنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا

Wa-jaʻalnaa Siraajañw wah-haajaa?

و (خورشید را) چراغی درخشان آفریدیم.

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءً ثَجَّاجًا

Wa-ʹañzalnaa minal muʻṣiraati maaa-ʹañ s̤ajjaajaa,

و از ابر‌های باران زا آبی فراوان فرو‌‌ فرستادیم

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّا وَنَبَاتًا

Linukhrija bihee ḥabbañw wanabaataa,

تا بدان دانه و گیاه بسیار برویانیم.

وَجَنَّـٰتٍ أَلْفَافًا

Wa-Jannaatin ʹalfaafaa?

و باغ‌هایی پر درخت (با آن آب پرورش دهیم).

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَـٰتًا

ʹInna Yawmal Faṣli kaana meeq̣aataa,―

بی‌گمان روز داوری (و جدای) میعاد (همگان) است.

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًا

Yawma yuñ-fakhu fiṣ Ṣoori fataʹtoona ʹafwaajaa;

روزی‌که در «صور» دمیده می‌شود، سپس شما گروه گروه (به محشر) می‌آیید.

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًا

Wa-futiḥa-tis samaaaʹu fakaanat ʹabwaabaa,

و آسمان گشوده می‌شود، پس دروازه، دروازه می‌گردد.

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا

Wa-suyyi-ratil jibaalu fakaanat saraabaa.

و کوه‌ها روان کرده شود، پس (چون) سراب گردند.

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًا

ʹInna Jahannama kaanat mirṣaadaa,―

و بی‌گمان جهنم کمین‌گاهی است.

لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابًا

Liṭ-ṭaag̣eena maʹaabaa:

بازگشت‌گاه برای سرکشان است.

لَّـٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًا

Laa-bis̤eena feehaaa ʹaḥq̣aabaa.

مدت زمانی دراز در آنجا بمانند.

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًا وَلَا شَرَابًا

Laa- yaẓooq̣oona feehaa bar-dañw walaa- sharaabaa,

و در آنجا نه (چیز) خنکی می‌چشند و نه آشامیدنی (گوارایی خواهند داشت).

إِلَّا حَمِيمًا وَغَسَّاقًا

ʹIllaa ḥameemañwwa g̣assaaq̣aa,―

جز آبی سوزان، و (مایعی که) چرک و خون (است).

جَزَآءً وِفَاقًا

Jazaaaʹañw wifaaq̣aa.

(این) کیفری است مناسب و در خور (اعمال‌شان)

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًا

ʹInnahum kaanoo laa- yarjoona ḥisaabaa,

زیرا که آن‌ها هیچ امیدی به (روز) حساب نداشتند.

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا كِذَّابًا

Wa-kaẓẓaboo biʹAayaatinaa kiẓẓaabaa.

و آیات ما را بشدّت تکذیب کردند.

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَـٰهُ كِتَـٰبًا

Wa-kulla shayʹin ʹaḥṣaynaahu Kitaabaa,

و ما همه چیز را (در کتاب لوح محفوظ) بشمارش نوشتیم.

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا

Faẓooq̣oo falan nazeedakum ʹil-laa ʻaẓaabaa.

پس (کیفر اعمال خود را) بچشید، که چیزی جز عذاب بر شما نمی‌افزاییم!

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا

ʹInna lil-Mutta-q̣eena mafaazaa;

بی‌گمان برای پرهیزگاران کامیابی است.

حَدَآئِقَ وَأَعْنَـٰبًا

Ḥadaaaʹiq̣a wa-ʹaʻnaabaa;

باغ‌های (میوه) و تاکستان‌ها.

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًا

Wa-kawaaʻiba ʹatraabaa:

و حوریانی جوان و هم سن و سال.

وَكَأْسًا دِهَاقًا

Wa-kaʹsañ dihaaq̣aa.

و جام‌هایی لبریز و پیاپی (از شراب پاکیزۀ بهشت).

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا كِذَّٰبًا

Laa- yasmaʻoona feehaa lag̣wañw walaa- kiẓẓaabaa;

در آنجا نه سخن بیهوده‌ای می‌شنوند و نه دروغی.

جَزَآءً مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًا

Jazaaaʹam mir Rabbika ʻaṭaaaʹan ḥisaabaa,―

(این) پاداش از جانب پروردگار توست و عطایی از روی حساب

رَّبِّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَـٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا

Rabbis samaawaati wal-ʹarḍi wa-maa baynahumar Raḥmaani laa- yam-likoona minhu khiṭaabaa.

(همان) پروردگار آسمان‌ها و زمین، و آنچه در میان آن‌هاست، (همان الله) رحمان هیچ‌کس (درآن روز) یارای سخن گفتن با او ندارد.

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ صَفًّا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَـٰنُ وَقَالَ صَوَابًا

Yawma yaq̣oomur Rooḥu wal-malaaaʹikatu ṣaf-faa, laa- yatakallamoona ʹil-laa man ʹaẓina lahur Raḥmaanu wa-q̣aala ṣawaabaa.

روزی‌که روح (= جبرییل) و فرشتگان به صف ایستند، هیچ‌کس سخن نگویید، جز کسی‌که الله رحمان به او اجازه داده باشد، و (او) سخن درست (و صواب) گوید.

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا

Ẓaalikal Yawmul Ḥaq̣q̣: famañ shaaaʹat takhaẓa ʹi-laa Rabbihee maʹaabaa!

آن روز حق است، پس هر کس که بخواهد بازگشت‌گاهی به سوی پروردگارش برگزیند.

إِنَّآ أَنذَرْنَـٰكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَـٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا

ʹInnaaa ʹañẓarnaakum ʻAẓaabañ q̣areebaa,― Yawma yañ-z̤̣urul marʹu maa- q̣addamat yadaahu wa-yaq̣oolul kaafiru yaa-laytanee kuñtu turaabaa!

به راستی ما شما را از عذابی نزدیک بیم دادیم، روزی‌که انسان آنچه را از قبل با دست‌های خود فرستاده است می‌بیند، و کافر می‌گوید: «ای کاش من خاک بود». (و برای حساب بر انگیخته نمی‌شد).

وَٱلنَّـٰزِعَـٰتِ غَرْقًا

Wan-NAAZIʻAATI g̣arq̣aa;

سوگند به فرشتگانی که جان‌های (کافران) را به شدّت بیرون می‌کشند.

وَٱلنَّـٰشِطَـٰتِ نَشْطًا

Wan-naa-shi-ṭaati nashṭaa;

و سوگند به فرشتگانی که جان‌های (مؤمنان) را به نرمی و آسانی می‌گیرند.

وَٱلسَّـٰبِحَـٰتِ سَبْحًا

Wassaabiḥaati sabḥaa,―

و سوگند به فرشتگانی که شناورند.

فَٱلسَّـٰبِقَـٰتِ سَبْقًا

Fassaabiq̣aati sabq̣aa,

و سوگند به فرشتگانی که (در اجرای اوامر الهی) بر یگدیگر سبقت می‌گیرند.

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًا

Fal-mudabbiraati ʹamraa.

و سوگند به فرشتگانی (که به امر الهی) کار‌‌ها را تدبیر می‌کنند.

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ

Yawma tarjufur raajifah,

روزی‌که (سپس از اولین دمیدن در صور) زمین (و کوه‌ها و همه چیز) را بلرزه در آید

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ

Tatbaʻuhar Raadifah:

در پی آن (دمیدن دوم حشر) بیاید.

قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ

Q̣uloobuñy Yaw-maʹiẓiñw waajifah,

دل‌هایی در آن روز سخت مضطرب (و ترسان) است.

أَبْصَـٰرُهَا خَـٰشِعَةٌ

ʹAbṣaaruhaa khaashiʻah.

و چشم‌های آنان (از ترس و شرمساری) فرو افتاده است.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ

Yaq̣ooloona ʹa-ʹinnaa lamardoodoona fil ḥaafirah?―

(کافران در دنیا) می‌گویند: «آیا ما (پس از مرگ دوباره) به حال اول خود باز می‌گردانیده می‌شویم؟!

أَءِذَا كُنَّا عِظَـٰمًا نَّخِرَةً

ʹAʹiẓaa kunnaa ʻiz̤̣aaman nakhirah?

آیا هنگامی‌که استخوان‌های پوسیده‌ای شدیم (و به خاک تبدیل گشتیم، باز هم زنده می‌شویم؟!)».

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ

Q̣aaloo tilka ʹiẓañ karratun khaasirah!

گویند: «(اگر چنین وعده‌ای درست باشد) آنگاه آن بازگشتی زیانبار است!».

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌ وَٰحِدَةٌ

Faʹinnamaa hiya zajratuñw Waaḥidah,

پس آن (بازگشت) تنها با یک بانگ مهیب است!

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ

Faʹiẓaa hum̃ bissaahirah.

پس ناگهان همگی بر عرصۀ زمین (محشر) ظاهر می‌شوند.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ

Hal ʹataaka ḥadees̤u Moosaa?

(ای پیامبر) آیا داستان موسی به تو رسیده است؟!

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى

ʹIẓ naadaahu Rabbuhoo bil-waadil muq̣addasi Ṭuwaa:

آنگاه که پروردگارش او را در وادی مقدس «طوی» ندا داد (و فرمود:).

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ

ʹIẓhab ʹilaa Firʻawna ʹinnahoo ṭag̣aa;

به سوی فرعون برو، که او طغیان کرده است.

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ

Faq̣ul hal laka ʹilaaa ʹañ tazakkaa?―

پس به او بگو: «آیا می‌خواهی پاکیزه شوی؟!

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ

Wa-ʹahdiyaka ʹilaa Rabbika fatakhshaa?

و من تو را به سوی پروردگارت هدایت کنم، آنگاه (از او) بترسی، (و فرمانبردار شوی).

فَأَرَىٰهُ ٱلْـَٔايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ

Faʹaraahul ʹAayatal Kubraa.

پس (موسی) معجزه‌ای بزرگ را به او نشان داد.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ

Fakaẓẓaba wa-ʻaṣaa:

اما او تکذیب کرد و عصیان ورزید.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ

S̤umma ʹadbara yasʻaa,

سپس پشت کرد و به کوشش و تلاش (علیه او) پرداخت.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ

Faḥashara fanaadaa,

پس (قومش را) جمع کرد و ندا داد.

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ

Faq̣aala ʹana Rabbukumul ʹaʻlaa.

و آنگاه گفت: «من پروردگار برتر شما هستم».

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْـَٔاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ

Faʹakhaẓahul laahu nakaalal ʹAakhirati wal-ʹoolaa.

پس الله او را به عذاب آخرت و دنیا گرفتار کرد.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَن يَخْشَىٰٓ

ʹInna fee ẓaalika laʻibratal limañy yakhshaa.

بی‌گمان در این (واقعه)، عبرتی است برای کسی‌که (از الله) می‌ترسد.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا

ʹA-ʹañtum ʹa-shaddu khalq̣an ʹamis samaaaʹ? Banaahaa:

آیا آفرینش شما (بعد از مرگ) سخت‌تر است یا آسمان که (الله) آن را بنا کرد؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا

Rafaʻa sam-kahaa fasawwaahaa.

سقف آن را برافراشت، پس به آن شکل و نظم داد.

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا

Wa-ʹag̣ṭasha laylahaa wa-ʹakhraja ḍuḥaahaa.

و شبش را تاریک، و روزش را روشن گردانید.

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ

Wal-ʹarḍa baʻda ẓaalika daḥaahaa;

و زمین را بعد از آن گسترانید.

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا

ʹAkhraja minhaa maaa-ʹahaa wa-marʻaahaa;

و از آن آب (چشمه‌ها و چاه‌ها) و چراگاهش را بیرون آورد.

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا

Wal-jibaala ʹarsaahaa;

و کوه‌ها را محکم و استوار (بر روی زمین) قرار داد.

مَتَـٰعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ

Mataaʻal lakum wa-liʹanʻaamikum.

(همۀ این‌ها) برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان است.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ

Faʹiẓaa jaaaʹatiṭ ṭaaammatul Kubraa,―

پس هنگامی‌که (آن) حادثۀ بزرگ (قیامت) فرا رسد،

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا سَعَىٰ

Yawma yataẓakkarul ʹiñsaanu maa- saʻaa,

در آن روز انسان (تمام اعمال و) تلاش‌های خود را به یاد آورد.

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ

Wa-burrizatil Jaḥeemu limañy yaraa.

و جهنم برای هر بیننده آشکار می‌شود.

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ

Faʹammaa mañ ṭag̣aa,

پس آن کس که طغیان (و سرکشتی) کرده باشد.

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا

Wa-ʹaas̤aral ḥayaatad dunyaa,

و زندگی دنیا را (بر آخرت) ترجیح داده باشد.

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ

Faʹinnal Jaḥeema hiyal maʹwaa.

پس بی ترید جهنم جایگاه اوست.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ

Wa-ʹammaa man khaafa Maq̣aama Rabbihee wa-nahan nafsa ʻanil hawaa,

و اما کسی‌که از ایستادن در حضور پروردگارش بیمناک بوده، و نفس را از هوی (و هوس) باز داشته باش.

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ

Faʹinnal Jannata hiyal maʹwaa.

پس قطعاً بهشت جایگاه اوست.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا

Yasʹaloonaka ʻanis Saaʻati ʹayyaana mursaahaa?

(ای پیامبر) دربارۀ قیامت از تو می‌پرسند، که در چه زمانی واقع می‌شود؟

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ

Feema ʹañta miñ ẓikraahaa?

تو را با یادآوری این سخن چه کار است؟

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ

ʹIlaa Rabbika Muñtahaahaa.

(سر انجام و) منت‌های (علم) آن نزد پروردگار تو است.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا

ʹInnamaaa ʹañta muñẓiru mañy yakhshaahaa.

(ای پیامبر) تو تنها بیم‌دهندۀ کسانی هستی که از آن می‌ترسند.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا

Kaʹannahum Yawma yarawnahaa lam yalbas̤ooo ʹillaa ʻashiyyatan ʹaw ḍuḥaahaa!

روزی‌که (کافران قیامت را) ببیند، (چنین احساس می‌کنند که) گویی (در دنیا) جز یک شامگاه یا چاشتگاه درنگ نکرده‌اند.

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ

ʻABASA wa-tawallaa,

چهره درهم کشید، و روی بر گردانید،

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ

ʹAñ jaaa-ʹahul ʹaʻmaa.

از این‌که (عبد الله بن ام مکتوم) نابینا به نزدش آمد.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ

Wa-maa yudreeka laʻallahoo yaz-zakkaa?―

و (ای پیامبر) چه می‌دانی شاید که او پاک می‌شد.

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ

ʹAw yaẓ-ẓak-karu fatañfaʻahuẓ Ẓikraa?

یا پندگیرد، و این پند به او نفع می‌داد.

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ

ʹAmmaa manis tag̣naa,

اما آن کس که مجد نیازی نمود.

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ

Faʹañta lahoo taṣaddaa;

پس تو به او روی می‌آوری،

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ

Wa-maa ʻalayka ʹallaa yaz-zakkaa.

در حالی‌که اگر او خود را (از کفر) پاک نسازد، چیزی بر تو نیست.

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ

Wa-ʹammaa mañ jaaa-ʹaka yasʻaa,

اما کسی شتابان به سراغ تو می‌آید.

وَهُوَ يَخْشَىٰ

Wa-huwa yakhshaa,

و او (از الله) می‌ترسد.

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ

Faʹañta ʻanhu talahhaa.

پس تو از او غافل می‌شوی (و به او توجه نمی‌کنی؟)

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ

Kallaaa ʹinnahaa Taẓkirah:

هرگز چنین نیست، بی‌گمان این (سوره) تذکر و یاد آوری است.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ

Famañ shaaʹa ẓakarah.

پس هرکس بخواهد از آن پند گیرد.

فِى صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ

Fee ṣuḥufim mukarramah,

در صحیفه‌‌های پر ارزشی (ثبت) است.

مَّرْفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةٍۭ

Marfooʻatim muṭahharah,

بلند پایه و پاکیزه.

بِأَيْدِى سَفَرَةٍ

Biʹaydee safarah―

به دست (فرشتگان =) سفیران (وحی است).

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍ

Kiraamim bararah.

بزرگوار و نیکوکار.

قُتِلَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ

Q̣utilal ʹiñsaanu maaa ʹakfarah?

مرگ بر (این) انسان، چقدر ناسپاس است؟!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ

Min ʹayyi shayʹin khalaq̣ah?

(الله) او را از چه چیز آفریده است؟

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ

Min nuṭfah: khalaq̣ahoo faq̣addarah;

او را از نطفۀ (ناچیز) آفریده است، آنگاه او را موزون ساخت.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ

S̤ummas sabeela yas-sarah;

سپس راه را برای او آسان نمود.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ

S̤umma ʹamaatahoo faʹaq̣barah;

آنگاه (بعد از پایان عمر) او را میراند، پس او را در قبر (پنهان) کرد.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ

S̤umma ʹiẓaa shaaaʹa ʹañsharah.

سپس هرگاه که بخواهد او را (زیاده می‌کند و از قبر) بر می‌انگیزد.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ

Kallaa lammaa yaq̣ḍi maaa ʹamarah.

هرگز چنین نیست، (که او می‌پندارد) او هنوز آنچه را که (الله) فرمان داده، به‌جای نیاورده است.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ

Falyañz̤̣uril ʹiñsaanu ʹilaa Ṭaʻaamih:

پس انسان باید به غذای خود بنگرد.

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّا

ʹAnnaa ṣabab nalmaaaʹa ṣabbaa,

بی‌گمان ما آب فراوان (از آسمان) فرو ریختیم.

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّا

S̤umma sha-q̣aq̣nal ʹarḍa shaq̣q̣aa;

سپس زمین را به نیکی شکافتیم.

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّا

Faʹambatnaa feehaa Ḥabbaa,

آنگاه در آن دانه (های فراوان) رویاندیم.

وَعِنَبًا وَقَضْبًا

Wa-ʻinabañw Waq̣aḍbaa,

و انگور و سبزی (بسیار).

وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا

Wa-zaytoonañw Wanakhlaa,

و زیتون و نخل.

وَحَدَآئِقَ غُلْبًا

Wa-ḥadaaaʹiq̣a g̣ulbaa,

و باغ‌هایی (انبوه و) پردرخت.

وَفَـٰكِهَةً وَأَبًّا

Wa-faaki-hatañw Waʹabbaa,

و (انواع) میوه و علوفه (پدید آوردیم).

مَّتَـٰعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ

Mataaʻal lakum wa-liʹanʻaamikum.

(همۀ این‌ها) برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان است.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ

Faʹiẓaa jaaa-ʹatiṣ Ṣaaakhkhah,―

پس هنگامی‌که (آن) صدای مهیب (قیامت) فرا رسد.

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ

Yawma yafirrul mar-ʹu min ʹakheeh,

روزی‌که انسان از برادرش می‌گریزد.

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ

Wa-ʹummihee wa-ʹabeeh,

و از مادرش و از پدرش.

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ

Wa-ṣaaḥi-batihee wa-baneeh.

و از زنش و فرزندانش (نیز می‌گریزد).

لِكُلِّ ٱمْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ

Likul lim-riʹim minhum Yawmaʹiẓiñ shaʹnuñy yug̣neeh.

در آن روز هرکس را کاری است که او را به خود مشغولش دارد.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ

Wujoohuñy Yawmaʹiẓim musfirah,

چهره‌هایی در آن روز گشاده و روشن است.

ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ

Ḍaaḥikatum mustabshirah.

خندان و شاد است.

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ

Wa-wujoohuñy Yawmaʹiẓin ʻalayhaa g̣abarah;

و چهره‌هایی در آن روز غبار آلود است.

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ

Tarhaq̣uhaa q̣atarah:

سیاهی (و تاریکی) آن‌ها را پوشانده است.

أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ

ʹUlaaaʹika humul kafaratul Fajarah.

اینان همان کافران فاجرند.

إِذَا ٱلشَّمْسُ كُوِّرَتْ

ʹIẓash shamsu kuwwirat;

هنگامی‌که خورشید درهم پیچیده شود.

وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتْ

Wa-ʹiẓan nujoomuñ kadarat;

و هنگامی‌که ستارگان بی نور شوند.

وَإِذَا ٱلْجِبَالُ سُيِّرَتْ

Wa-ʹiẓal jibaalu suyyirat;

و هنگامی‌که کوه‌ها به حرکت درآید.

وَإِذَا ٱلْعِشَارُ عُطِّلَتْ

Wa-ʹiẓal ʻishaaru ʻuṭṭilat;

و هنگامی‌که ماده شتران باردار رها شوند.

وَإِذَا ٱلْوُحُوشُ حُشِرَتْ

Wa-ʹiẓal wuḥooshu ḥushirat;

و هنگامی‌که جانوران وحشی گرد آورده شوند.

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ سُجِّرَتْ

Wa-ʹiẓal biḥaaru sujjirat;

و هنگامی‌که دریا‌ها (جوشان و) بر افروخته شود.

وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ

Wa-ʹiẓan nufoosu zuwwijat:

و هنگامی‌که روح‌ها (با تن‌ها) قرین شوند.

وَإِذَا ٱلْمَوْءُۥدَةُ سُئِلَتْ

Wa-ʹiẓal mawʹoodatu suʹilat―

و هنگامی‌که از دختر زنده به گورشده پرسیده شود:

بِأَىِّ ذَنۢبٍ قُتِلَتْ

Biʹayyi ẓambiñ q̣utilat;

به کدامین گناه کشته شده است؟!

وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتْ

Wa-ʹiẓaṣ ṣuḥufu nushirat:

و هنگامی‌که نامه‌های (اعمال) گشوده شود.

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتْ

Wa-ʹiẓas samaaaʹu kushiṭat;

و هنگامی‌که پرده از روی آسمان برگرفته شود.

وَإِذَا ٱلْجَحِيمُ سُعِّرَتْ

Wa-ʹiẓal Jaḥeemu suʻ-ʻirat;

و هنگامی‌که دوزخ افروخته (و شعله‌‌ور) گردد.

وَإِذَا ٱلْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ

Wa-ʹiẓal Jannatu ʹuzlifat;

و هنگامی‌که بهشت نزدیک آورده شود.

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّآ أَحْضَرَتْ

ʻAlimat nafsum maaa ʹaḥḍarat.

(در آن هنگام) هرکس خواهد دانست چه چیزی را (برای آخرت خود) حاضر (و آماده) کرده است.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلْخُنَّسِ

Falaaa ʹuq̣simu bil-khunnas,

پس سوگند به شارگانی که باز می‌گردند.

ٱلْجَوَارِ ٱلْكُنَّسِ

ʹAl-jawaaril kunnas;

(شتابان) حرکت می‌کنند (و از نظر) پنهان می‌شوند.

وَٱلَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ

Wal-Layli ʹiẓaa ʻasʻas;

و سوگند به شب، هنگامی‌که (تاریکی‌اش کاسته شود و) پشت کند.

وَٱلصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ

Waṣṣubḥi ʹiẓaa tanaffas;―

و سوگند به صبح، هنگامی‌که بدمد.

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ

ʹInnahoo laq̣awlu Rasooliñ Kareem,

بی‌گمان این (قرآن) سخن فرستادۀ بزرگوار (= جبرئیل) است.

ذِى قُوَّةٍ عِندَ ذِى ٱلْعَرْشِ مَكِينٍ

Ẓee q̣uwwatin ʻiñda Ẓil ʻArshi makeen,

که (مقتدر و) نیرومند است، و نزد (الله) صاحب عرش، مقام و منزلت والایی دارد.

مُّطَاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ

Muṭaaʻiñ s̤amma ʹAmeen.

(در آسمان‌ها) مورد اطاعت (فرشتگان) و امین (وحی) است.

وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍ

Wa-maa Ṣaaḥibukum̃ bimajnoon;

و (ای مردم) همنشین شما (محمد صلی الله علیه وسلم) دیوانه نیست.

وَلَقَدْ رَءَاهُ بِٱلْأُفُقِ ٱلْمُبِينِ

Wa-laq̣ad raʹaahu bilʹufuq̣il mubeen.

و به راستی او (= جبرئیل) را در افق روشن دیده است.

وَمَا هُوَ عَلَى ٱلْغَيْبِ بِضَنِينٍ

Wa-maa huwa ʻalal g̣aybi biḍaneen.

و او بر (آنچه از طریق) غیب (به او وحی شده) بخیل نیست.

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَـٰنٍ رَّجِيمٍ

Wa-maa huwa biq̣awli Shayṭaanir rajeem.

و این (قرآن) گفتۀ شیطان رانده شده نیست.

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ

Faʹayna taẓhaboon?

پس به کجا می‌روید؟!

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَـٰلَمِينَ

ʹIn huwa ʹilla Ẓikrul lilʻaalameen:

این (قرآن) چیزی جز پند و اندرز برای جهانیان نیست.

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ

Limañ shaaaʹa miñkum ʹañy yastaq̣eem:

برای کسی از شما که بخواهد راه راست در پیش گیرد.

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَـٰلَمِينَ

Wa-maa tashaaaʹoona ʹillaaa ʹañy yashaaaʹal laahu Rabbul ʻAalameen.

و شما نمی‌خواهید مگر آنکه پروردگار جهانیان بخواهد.

إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنفَطَرَتْ

ʹIẓas Samaaaʹuñ faṭarat;

هنگامی‌که آسمان شکافته شود.

وَإِذَا ٱلْكَوَاكِبُ ٱنتَثَرَتْ

Wa-ʹiẓal kawaakibuñ tas̤arat;

و هنگامی‌که ستارگان پراکنده شوند (و فرو ریزد).

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ فُجِّرَتْ

Wa-ʹiẓal biḥaaru fujjirat;

و هنگامی‌که دریا‌ها (به هم آمیزند و) روان گردند.

وَإِذَا ٱلْقُبُورُ بُعْثِرَتْ

Wa-ʹiẓal q̣ubooru buʻs̤irat;

و هنگامی‌که قبرها زیر و رو شود.

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْ

ʻAlimat nafsum maa q̣addamat wa-ʹakhkharat.

(در آن هنگامی) هرکس خواهد دانست آنچه را که پیش فرستاده و آنچه را که باز پس داشته است.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَـٰنُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ ٱلْكَرِيمِ

Yaaaʹayyuhal ʹiñsaanu maa- g̣arraka bi-Rabbikal Kareem?―

ای انسان! چه چیزی تو را (نسبت) به پروردگار کریمت مغرور ساخته است؟

ٱلَّذِى خَلَقَكَ فَسَوَّىٰكَ فَعَدَلَكَ

ʹAllaẓee khalaq̣aka fasawwaaka faʻadalak;

آن که تو را آفرید، آنگاه شکل و اعضایت را تمام کرد سپس معتدل گرداند.

فِىٓ أَىِّ صُورَةٍ مَّا شَآءَ رَكَّبَكَ

Feee ʹayyi Ṣooratim maa shaaaʹa rakkabak.

و به هر شکلی (و صورتی) که خواست، تو را ترکیب نمود.

كَلَّا بَلْ تُكَذِّبُونَ بِٱلدِّينِ

Kallaa bal tukaẓẓiboona bid-Deen!

هرگز چنین نیست (که شما گمان می‌کنید) بلکه شما روز جزا را تکذیب می‌کنید

وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَـٰفِظِينَ

Wa-ʹinna ʻalaykum laḥaafiz̤̣een,―

و بی‌گمان نگهبانانی (از فرشتگان) بر شما گمارده شده‌اند.

كِرَامًا كَـٰتِبِينَ

Kiraamañ Kaatibeen:

که نویسندگانی بزرگوار هستند

يَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ

Yaʻlamoona maa- tafʻaloon.

آنچه را انجام می‌دهید می‌دانند (و اعمال نیک و بد شما را یادداشت می‌کنند)

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ

ʹInnal ʹabraara lafee Naʻeem;

مسلماً نیکان در نعمت (های بهشت) هستند.

وَإِنَّ ٱلْفُجَّارَ لَفِى جَحِيمٍ

Wa-ʹinnal fujjaara lafee Jaḥeem.

و یقیناً بدکاران در (آتش) جهنم‌اند.

يَصْلَوْنَهَا يَوْمَ ٱلدِّينِ

Yaṣlawnahaa Yawmad Deen.

روز جزا به آن در آیند (و بسوزند).

وَمَا هُمْ عَنْهَا بِغَآئِبِينَ

Wa-maa hum ʻanhaa big̣aaaʹibeen.

و هرگز آنان از آنجا غایب نباشند

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ

Wa-maaa ʹadraaka maa- Yawmud Deen?

و تو چه می‌دانی که روز جزا چیست؟!

ثُمَّ مَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ

S̤umma maaa ʹadraaka maa- Yawmud Deen?

باز تو چه می‌دانی که روز جزا چیست؟!

يَوْمَ لَا تَمْلِكُ نَفْسٌ لِّنَفْسٍ شَيْـًٔا ۖ وَٱلْأَمْرُ يَوْمَئِذٍ لِّلَّهِ

Yawma laa- tamliku nafsul linafsiñ shayʹaa: walʹAmru Yawmaʹiẓil lillaah.

روزی‌که هیچ کس قادر به انجام کاری برای دیگری نیست، و در آن روز حکم (و فرمان) از آن الله است.

وَيْلٌ لِّلْمُطَفِّفِينَ

Waylul lil-muṭaffifeen,―

وای بر کم فروشان.

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ

ʹAllaẓeena ʹiẓak taaloo ʻalan naasi yastawfoon,

کسانی‌که چون (برای خود) از مردم پیمانه می‌کنند، حق خود را کامل می‌گیرند.

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ

Wa-ʹiẓaa kaaloohum ʹaw Wazanoohum yukhsiroon.

و هنگامی‌که (می‌خواهند) برای آنان پیمانه یا وزن کنند، کم می‌گذارند.

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَـٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ

ʹAlaa yaz̤̣unnu ʹulaaaʹika ʹannahum mabʻoos̤oon

آیا آن‌ها گمان نمی‌کنند که (قیامت فرا می‌رسد و از قبرها) برانگیخته می‌شود.

لِيَوْمٍ عَظِيمٍ

Li-Yawmin ʻAz̤̣eem.

در روزی بزرگ؟!

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ

Yawma yaq̣oomun naasu li-Rabbil ʻAalameen?

(همان) روزی‌که مردم در پیشگاه پروردگار جهانیان می‌ایستند.

كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍ

Kallaaa ʹinna Kitaabal fujjaari lafee Sijjeen.

هرگز چنین نیست (که کافران پنداشته‌اند) حقا که نامۀ (اعمال) بدکاران در سجین است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌ

Wa-maaa ʹadraaka maa- Sijjeen?

و تو چه دانی که سجین چیست؟!

كِتَـٰبٌ مَّرْقُومٌ

Kitaabum marq̣oom.

کتابی است که (اعمال بدکاران در آن) نوشته شده است.

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

Wayluñy Yawmaʹiẓil lil-mukaẓẓibeen―

در آن روز وای بر تکذیب کنندگان!

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ

ʹAllaẓeena yukaẓẓiboona bi-Yawmid Deen.

آنان که روز جزا را (انکار و) تکذیب می‌کنند.

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ

Wa-maa yukaẓẓibu biheee ʹillaa kullu muʻtadin ʹas̤eem!

و جز ستمکاران گنهکار (کسی) آن (روز) را تکذیب نمی‌کنند.

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَـٰتُنَا قَالَ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ

ʹIẓaa tutlaa ʻalayhi ʹAayaatunaa q̣aala ʹAsaaṭeerul ʹAwwaleen!

چون آیات ما بر او تلاوت شود، گوید: «(این) افسانه‌های گذشتگان است».

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ

Kallaa bal; raana ʻalaa q̣uloobihim maa kaanoo yaksiboon!

هرگز چنین نیست (که آن‌ها گمان می‌کنند) بلکه (بسبب) آنچه کرده‌اند بر دل‌هایشان زنگار بسته است.

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّمَحْجُوبُونَ

Kallaaa ʹinnahum ʻar Rabbihim Yawmaʹiẓil lamaḥjooboon.

هرگز چنین نیست (که آن‌ها می‌پندارند) بی‌گمان آن‌ها در آن روز از (دیدار) پروردگار‌شان یقیناً محجوب و محرومند.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ

S̤umma ʹinnahum laṣaalul Jaḥeem.

سپس (بعد از حساب) مسلماً وارد دوزخ می‌شوند.

ثُمَّ يُقَالُ هَـٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ

S̤umma yuq̣aalu haaẓal laẓee kuñtum̃ bihee tukaẓẓiboon!

آنگاه به آن‌ها گفته می‌شود: «این (آتش) همان جیزی است که آن را تکذیب می‌کردید!».

كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ

Kallaaa ʹinna Kitaabal ʹAbraari lafee ʻIlliyyeen.

هرگز چنین نیست (که آن‌ها می‌پندارند) بی‌گمان نامۀ (اعمال) نیکوکاران در علیین است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ

Wa-maaa ʹadraaka maa- ʻIlliyyoon?

و تو چه دانی که علیین چیست؟!

كِتَـٰبٌ مَّرْقُومٌ

Kitaabum marq̣oom,

کتابی است که (اعمال نیکوکاران در آن) نوشته شده است.

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ

Yashhaduhul Muq̣arraboon.

که مقربان (درگاه الهی) بر آن حاضر شوند (و گواهی دهند).

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ

ʹInnal ʹAbraara lafee Naʻeem:

همانا نیکوکاران در نعمت (های بهشت) هستند.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ

ʻAlal ʹaraaaʹiki yañz̤̣uroon:

برتخت‌ها (تکیه زده و) می‌نگرند.

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ

Taʻrifu fee wujoohihim naḍratan Naʻeem.

خرمی و نشاط نعمت را در چهره‌هایشان (می‌بینی و) می‌شناسی.

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ

Yusq̣awna mir raḥeeq̣im makhtoom:

آن‌ها از شراب ناب مهرشده، (نوشانده و) سیراب می‌شوند.

خِتَـٰمُهُۥ مِسْكٌ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَـٰفِسُونَ

Khitaamuhoo misk: wa-fee ẓaalika falyatanaafasil mutanaafisoon:

مهری که بر آن نهاده شده از مشک است، و در این (شراب و نعمت‌هایی دیگر بهشت) مشتاقان باید بر یکدیگر پیشی گیرند.

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ

Wa-mizaajuhoo miñ Tasneem,

و آمیزه‌اش از تسنیم است.

عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ

ʻAynañy yashrabu bihal Muq̣arraboon.

(همان) چشمه‌ای که مقربان (درگاه الهی) از آن می‌نوشند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ

ʹInnal laẓeena ʹajramoo kaanoo minal laẓeena ʹaamanoo yaḍḥakoon,

همانا کسانی‌که جرم و گناه کردند پیوسته (در دنیا) بر کسانی‌که ایمان آورده بودند می‌خندیدند.

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ

Wa-ʹiẓaa marroo bihim yatag̣aamazoon;

و هرگاه (مؤمنان) از کنار‌شان می‌گذشتند با چشم و ابرو به هم اشاره می‌کردند.

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ

Wa-ʹiẓañ q̣alabooo ʹilaaa ʹahlihimuñ q̣alaboo fakiheen;

و چون به سوی خانوادۀ خود باز می‌گشتند، شادمان و خندان باز می‌گشتند.

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَـٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ

Wa-ʹiẓaa raʹawhum q̣aalooo ʹinna haaaʹulaaaʹi laḍaaal-loon!

و هنگامی‌که مؤمنان را می‌دیدند می‌گفتند: «بی‌گمان این‌ها گمراهانند».

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَـٰفِظِينَ

Wa-maaa ʹursiloo ʹalayhim Ḥaafiz̤̣een.

در حالی‌که آنان برای مراقبت (و نگهبانی) بر مؤمنان فرستاده نشده بودند.

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ

Fal-Yawmal laẓeena ʹaamanoo minal kuffaari yuḍḥakoon:

پس امروز کسانی‌که ایمان آورده‌اند به کافر می‌خندند.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ

ʻAlal ʹaraaaʹiki yañz̤̣uroon.

بر تخت‌های (آراسته نشسته و) می‌نگرند.

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ

Hal s̤uwwibal kuffaaru maa- kaanoo yafʻaloon?

آیا کافران پاداش آنچه می‌کردند دریافت کرده‌اند؟!

إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتْ

ʹIẓas Samaaaʹuñ shaq̣q̣at,

هنگامی‌که آسمان شکافته شود.

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ

Wa-ʹaẓinat li-Rabbihaa wa-ḥuq̣q̣at;

و به (فرمان) پروردگارش گوش دهد (و تسلیم شود) و سزاوار است (که چنین کند).

وَإِذَا ٱلْأَرْضُ مُدَّتْ

Wa-ʹiẓal ʹarḍu muddat,

و هنگامی‌که زمین گسترده (و هموار) شود.

وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ

Waʹalq̣at maa- feehaa wa-takhallat,

و هر چه را درون خود دارد بیرون ریزد، و تهی گردد،

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ

Wa-ʹaẓinat li-Rabbihaa wa-ḥuq̣q̣at.

و به (فرمان) پروردگارش گوش دهد (و تسلیم شود). و سزاوار است (که چنین کند).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَـٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَـٰقِيهِ

Yaaaʹayyuhal ʹiñsaanu ʹinnaka kaadiḥun ʹilaa Rabbika kad-ḥañ famulaaq̣eeh.

ای انسان! بی‌گمان تو در راه (رسیدن به) پروردگارت سخت تلاش و کوشش می‌کنی، پس او را ملاقات خواهی کرد.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ

Faʹammaa man ʹootiya Kitaabahoo biyameenih.

پس اما کسی‌که نامۀ (اعمالش) به دست راستش داده شود،

فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًا يَسِيرًا

Fasawfa yuḥaasabu ḥisaabañy yaseeraa,

بزودی به حسابی آسان، محاسبه می‌شود.

وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا

Wa-yañq̣alibu ʹilaaa ʹahlihee masrooraa.

و شاد و مسرور به سوی خانواده‌اش باز می‌گردد.

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهْرِهِۦ

Wa-ʹammaa man ʹootiya Kitaabahoo wa-raaaʹa z̤̣ahrih,

و اما کسی‌که نامۀ (اعمالش) از پشت سرش به او داده شود.

فَسَوْفَ يَدْعُوا۟ ثُبُورًا

Fasawfa yadʻoo s̤ubooraa,

پس بزودی (مرگ و) نابودی را می‌طلبند.

وَيَصْلَىٰ سَعِيرًا

Wa-yaṣlaa Saʻeeraa.

و به (آتش) جهنم شعله‌ور در آید.

إِنَّهُۥ كَانَ فِىٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا

ʹInnahoo kaana feee ahlihee masrooraa.

بی‌گمان او در (دنیا) میان خانوادۀ خود شادمان بود.

إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ

ʹInnahoo z̤̣anna ʹal lañy yaḥoor!

به راستی او گمان می‌کرد هرگز باز نخواهد گشت.

بَلَىٰٓ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرًا

Balaaa ʹinna Rabbahoo kaana bihee Baṣeeraa!

آری، همانا پروردگارش (نسبت) به او بینا بود.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلشَّفَقِ

Falaaa ʹuq̣simu bish-Shafaq̣;

پس به شفق سوگند می‌خورم.

وَٱلَّيْلِ وَمَا وَسَقَ

Wallayli wa-maa wa-saq̣;

و سوگند به شب و آنچه را فرو می‌پوشد.

وَٱلْقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ

Wal-Q̣amari ʹiẓat tasaq̣;

و سوگند به ماه چون (فروغش) کامل شود.

لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍ

Latarkabunna ṭabaq̣an ʻañ ṭabaq̣.

که شما پیوسته از حالی به حال دیگر (منتقل) می‌شوید.

فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ

Famaa lahum laa- yuʹminoon,

پس آنان را چه شده که ایمان نمی‌آورند؟

وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ ٱلْقُرْءَانُ لَا يَسْجُدُونَ ۩

Wa-ʹiẓaa q̣uriʹa ʻalayhimul Q̣urʹaanu laa- yasjudoon?

و هنگامی‌که قرآن بر آن‌ها تلاوت شود سجده نمی‌کنند؟

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُكَذِّبُونَ

Balil laẓeena kafaroo yukaẓẓiboon.

بلکه کسانی‌که کافر شدند، پیوسته (آیات الهی را) تکذیب می‌کنند.

وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ

Wallaahu ʹAʻlamu bimaa yooʻoon.

و الله به آنچه در دل پنهان می‌دارند دانا‌تر است.

فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ

Fabashshirhum̃ biʻAẓaabin ʹaleem,

پس (ای پیامبر) آنان را به عذابی دردناک بشارت ده.

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۭ

ʹIllal laẓeena ʹaamanoo wa-ʻamiluṣ ṣaaliḥaati lahum ʹAjrun g̣ayru mamnoon.

مگر کسانی‌که ایمان آوردنده‌اند و کارهای شایسته انجام داده‌اند، که برای آن‌ها پاداشی قطع نشدنی است.

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلْبُرُوجِ

Was-Samaaaʹi ẓaatil BUROOJ;

قسم به آسمان که دارندۀ برج‌ها است.

وَٱلْيَوْمِ ٱلْمَوْعُودِ

Wal-Yawmil Mawʻood;

و سوگند به روز موعود (= روز قیامت).

وَشَاهِدٍ وَمَشْهُودٍ

Wa-Shaahidiñw Wa-Mashhood;

و سوگند به شاهد (= روز جمعه) و «مشهود» (= روز عرفه).

قُتِلَ أَصْحَـٰبُ ٱلْأُخْدُودِ

Q̣utila ʹaṣḥaabul ʹukhdood,―

اصحاب اخدود (= خندق داران) به هلاکت (و نابودی) رسیدند.

ٱلنَّارِ ذَاتِ ٱلْوَقُودِ

ʹAnnaari ẓaatil Waq̣ood:

(خندق‌های) افروخته از هیزم‌های بسیار.

إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ

ʹIẓ hum ʻalayhaa q̣uʻood,

هنگامی‌که بر (کنارۀ) آن نشسته بودند.

وَهُمْ عَلَىٰ مَا يَفْعَلُونَ بِٱلْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ

Wa-hum ʻalaa maa- yafʻaloona bilmuʹmineena shuhood.

و آنان آنچه را با مؤمنان انجام می‌دادند تماشا می‌کردند.

وَمَا نَقَمُوا۟ مِنْهُمْ إِلَّآ أَن يُؤْمِنُوا۟ بِٱللَّهِ ٱلْعَزِيزِ ٱلْحَمِيدِ

Wa-maa naq̣amoo minhum ʹillaaa ʹañy yuʹminoo billaahil ʻAzeezil Ḥameed,―

و هیچ ایرادی از آنان نگرفتند، جز اینکه به الله پیروزمند ستوده ایمان آورده بودند.

ٱلَّذِى لَهُۥ مُلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۚ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ شَهِيدٌ

ʹAllaẓee lahoo mulkus samaawaati wal-ʹarḍ: Wallaahu ʻalaa kulli shayʹiñ Shaheed.

(همان) کسی‌که فرمانروایی آسمان‌ها و زمین از آن اوست، و الله و بر همه چیز گواه است.

إِنَّ ٱلَّذِينَ فَتَنُوا۟ ٱلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَـٰتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا۟ فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ ٱلْحَرِيقِ

ʹInnal laẓeena fatanul Muʹmineena wal-muʹminaati s̤umma lam yatooboo falahum ʻaẓaabu Jahannama wa-lahum ʻAẓaabul ḥareeq̣.

به راستی کسانی‌که مردان مومن را و زنان مؤمنه را شکنجه (و آزار) دادند، سپس توبه نکردند، پس برای آن‌ها عذاب جهنم است، و برایشان عذاب (آتش) سوزان است.

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَهُمْ جَنَّـٰتٌ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْفَوْزُ ٱلْكَبِيرُ

ʹInnal laẓeena ʹaamanoo wa-ʻamiluṣ ṣaaliḥaati lahum Jannaatuñ tajree miñ taḥtihal ʹanhaar: ẓaalikal Fawzul kabeer.

همانا برای کسانی‌که ایمان آوردند و کار‌های شایسته کردند، باغ‌هایی (از بهشت) است که نهر‌ها زیر (درختان) آن جاری است، و این کامیابی بزرگ است.

إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ

ʹInna Baṭsha Rabbika lashadeed.

به راستی (مجازات و) فرو گرفتن پروردگارت سخت است.

إِنَّهُۥ هُوَ يُبْدِئُ وَيُعِيدُ

ʹInna-Hoo Huwa yubdiʹu wa-yuʻeed.

همانا اوست که (آفرینش را) آغاز می‌کند و دوباره (بعد از مرگ) باز می‌گرداند.

وَهُوَ ٱلْغَفُورُ ٱلْوَدُودُ

Wa-Huwal G̣afoorul Wadood,

و او آمرزندۀ دوستدار است.

ذُو ٱلْعَرْشِ ٱلْمَجِيدُ

Ẓul ʻArshil Majeed.

صاحب عرش مجید است.

فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيدُ

Faʻ-ʻaalul limaa yureed.

آنچه را بخواهد انجام می‌دهد.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلْجُنُودِ

Hal ʹataaka ḥadees̤ul Junood―

(ای پیامبر) آیا داستان لشکر‌ها به تو رسیده است،

فِرْعَوْنَ وَثَمُودَ

Firʻawna wa-S̤amood?

(لشکریان) فرعون و (قوم) ثمود؟!

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ فِى تَكْذِيبٍ

Balil laẓeena kafaroo fee takẓeeb!

بلکه کسانی‌که کافر شدند پیوسته در تکذیب (حق) هستند.

وَٱللَّهُ مِن وَرَآئِهِم مُّحِيطٌۢ

Wallaahu miñw waraaaʹihim Muḥeeṭ!

و الله از هر سو بر آن‌ها احاطه دارد.

بَلْ هُوَ قُرْءَانٌ مَّجِيدٌ

Bal Huwa Q̣urʹaanum Majeed,

بلکه این قرآن مجید است.

فِى لَوْحٍ مَّحْفُوظٍۭ

Fee Lawḥim Maḥfooz̤̣!

که در لوح محفوظ (نگاشته شده) است.

وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ

Was-Samaaaʹi waṭ-ṬAARIQ̣;

سوگند به آسمان و سوگند به طارق (= آنچه در شب آید).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ

Wa-maaa ʹadraaka maṭ Ṭaariq̣?

و تو چه می‌دانی طارق چیست؟

ٱلنَّجْمُ ٱلثَّاقِبُ

ʹAn-Najmus̤ s̤aaq̣ib!

(همان) ستارۀ درخشان است.

إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ

ʹIñ kullu nafsil lammaa ʻalayhaa ḥafiz̤̣.

هیچ کس نیست مگر آنکه بر او نگهبان و محافظی (از فرشتگان) است.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ مِمَّ خُلِقَ

Fal-yañz̤̣uril ʹiñsaanu mimma khuliq̣.

پس انسان باید بنگرد که از چه چیز آفریده شده است.

خُلِقَ مِن مَّآءٍ دَافِقٍ

Khuliq̣a mim maaaʹiñ daafiq̣,

از یک آب جهنده آفریده شده است.

يَخْرُجُ مِنۢ بَيْنِ ٱلصُّلْبِ وَٱلتَّرَآئِبِ

Yakhruju mim bayniṣ ṣulbi wat-taraaaʹib.

که از میان پشت (مرد) و سینۀ (زن) بیرون می‌آید.

إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجْعِهِۦ لَقَادِرٌ

ʹInna-Hoo ʻalaa rajʻihee laq̣aadir.

بی‌گمان او (= الله) بر بازگردانیدن او (پس از مرگ) قادر است.

يَوْمَ تُبْلَى ٱلسَّرَآئِرُ

Yawma tublas saraaaʹir,

روزی‌که نهان‌ها آشکار می‌شود.

فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ

Famaa lahoo miñ q̣uwtiñwwa walaa naaṣir.

پس او را هیچ نیرو و یاوری نیست.

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجْعِ

Was-Samaaaʹi ẓaatir rajʻ.

سوگند به آسمان پر باران.

وَٱلْأَرْضِ ذَاتِ ٱلصَّدْعِ

Wal-ʹarḍi ẓaatiṣ ṣadʻ,―

و سوگند به زمین پر شکاف.

إِنَّهُۥ لَقَوْلٌ فَصْلٌ

ʹInnahoo laq̣awluñ faṣl:

بی‌گمان این (قرآن) سخن جدا کنندۀ حق از باطل است.

وَمَا هُوَ بِٱلْهَزْلِ

Wa-maa huwa bil-hazl.

و آن (سخن) هزل و بیهوده نیست.

إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا

ʹInnahum yakeedoona kaydaa,

بی‌گمان آن‌ها پیوسته حیله و نیرنگ می‌کنند.

وَأَكِيدُ كَيْدًا

Wa-ʹakeedu kaydaa.

و من (هم) حیله (و تدبیر) می‌کنم.

فَمَهِّلِ ٱلْكَـٰفِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًۢا

Famahhilil kaafireena ʹamhilhum ruwaydaa.

پس کافران را مهلت بده، اندکی آنان را رها کن.

سَبِّحِ ٱسْمَ رَبِّكَ ٱلْأَعْلَى

Sabbiḥis ma Rabbikal ʹAʻlaa,

نام پروردگار بلند مرتبه‌ات را به پاکی یاد کن.

ٱلَّذِى خَلَقَ فَسَوَّىٰ

ʹAllaẓee khalaq̣a fasawwaa;

(همان) که آفرید پس درست و استوار ساخت.

وَٱلَّذِى قَدَّرَ فَهَدَىٰ

Wallaẓee q̣addara fahadaa;

و (همان) کسی‌که اندازه گیری کرد پس هدایت نمود.

وَٱلَّذِىٓ أَخْرَجَ ٱلْمَرْعَىٰ

Wallaẓeee ʹakhrajal marʻaa,

و (آن) کسی‌که چراگاه را رویانید.

فَجَعَلَهُۥ غُثَآءً أَحْوَىٰ

Fajaʻalahoo g̣us̤aaaʹan ʹaḥwaa.

سپس آن را خشک و سیاه گردانید.

سَنُقْرِئُكَ فَلَا تَنسَىٰٓ

Sanuq̣riʹuka falaa tañsaa,

ما بزودی (قرآن را) بر تو می‌خوانیم، پس هرگز فراموش نخواهی کرد.

إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُ ۚ إِنَّهُۥ يَعْلَمُ ٱلْجَهْرَ وَمَا يَخْفَىٰ

ʹIllaa maa- shaaaʹal laah: ʹinna-Hoo yaʻlamul jahra wa-maa yakhfaa.

مگر آنچه را که الله بخواهد، همانا او آشکار و نهان را می‌داند.

وَنُيَسِّرُكَ لِلْيُسْرَىٰ

Wa-nu-yassiruka lil-Yusraa,

و ما تو را برای (راه) آسان توفیق می‌دهیم.

فَذَكِّرْ إِن نَّفَعَتِ ٱلذِّكْرَىٰ

Faẓakkir ʹin nafaʻatiẓ ẓikraa.

پس اگر پند مفید باشد، پند ده.

سَيَذَّكَّرُ مَن يَخْشَىٰ

Sayaẓẓakkaru mañy yakhshaa:

بزودی کسی‌که (از الله) می‌ترسد، پند می‌پذیرد.

وَيَتَجَنَّبُهَا ٱلْأَشْقَى

Wa-yatajannabuhal ʹashq̣aa,

و بدبخت‌ترین (مردم) از آن دوری می‌گزیند.

ٱلَّذِى يَصْلَى ٱلنَّارَ ٱلْكُبْرَىٰ

ʹAllaẓee yaṣlan Naaral kubraa,

(همان) کسی‌که در آتش بزرگ (جهنم) در خواهد آمد.

ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَىٰ

S̤umma laa- yamootu feehaa wa-laa yaḥyaa.

سپس در آن (آتش) نه می‌میرد و نه زنده می‌ماند.

قَدْ أَفْلَحَ مَن تَزَكَّىٰ

Q̣ad ʹaflaḥa mañ tazakkaa.

یقیناً کسی‌که خود را پاک (و تزکیه) کند، رستگار شد.

وَذَكَرَ ٱسْمَ رَبِّهِۦ فَصَلَّىٰ

Wa-ẓakaras ma Rabbihee faṣallaa.

و (نیز کسی که) نام پروردگارش را یادکرد پس نماز گزارد.

بَلْ تُؤْثِرُونَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا

Bal tuʹs̤iroonal ḥayaatad dunyaa;

بلکه شما (مردم) زندگی دنیا را (بر آخرت) ترجیح می‌دهید.

وَٱلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰٓ

Wal-ʹAakhiratu khayruñw waʹabq̣aa.

در حالی‌که آخرت بهتر و پاینده‌تر است.

إِنَّ هَـٰذَا لَفِى ٱلصُّحُفِ ٱلْأُولَىٰ

ʹInna haaẓaa lafiṣ Ṣuḥufil ʹoolaa,―

به راستی این (فحوا) در صحیفه‌های پیشین (نیز) بود.

صُحُفِ إِبْرَٰهِيمَ وَمُوسَىٰ

Ṣuḥufi ʹIbraaheema wa-Moosaa.

صحیفه‌های ابراهیم و موسی.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلْغَـٰشِيَةِ

Hal ʹataaka ḥadees̤ul G̣aashiyah?

(ای پیامبر) آیا خبر غاشیه (= قیامت فراگیر) به تو رسیده است؟!

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خَـٰشِعَةٌ

Wujoohuñy Yawmaʹiẓin khaashiʻah,

چهره‌هایی در آن روز خوار و ذلیل خواهند بود.

عَامِلَةٌ نَّاصِبَةٌ

ʻAamilatun naaṣibah,

(در دنیا) پیوسته تلاش کرده (و) خسته شده (و چونکه در راه حق نبوده نتیجه‌ای ندیده‌اند.

تَصْلَىٰ نَارًا حَامِيَةً

Taṣlaa Naaran ḥaamiyah,―

در آتش سوزان در آنید.

تُسْقَىٰ مِنْ عَيْنٍ ءَانِيَةٍ

Tusq̣aa min ʻaynin ʹaaniyah,

از چشمۀ بسیار داغ به آن‌ها نوشانده می‌شود.

لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍ

Laysa lahum ṭaʻaamun ʹillaa miñ Ḍareeʻ

طعامی جز از ضریع (= خار خشک و تلخ) ندارند.

لَّا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِى مِن جُوعٍ

Laa- yusminu wa-laa yug̣nee miñ jooʻ.

که نه (آن‌ها را) فربه کند، و نه دفع گرسنگی نماید.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاعِمَةٌ

Wujoohuñy Yawmaʹiẓin naaʻimah,

(و) چهره‌هایی در آن روز شاداب و تازه باشند.

لِّسَعْيِهَا رَاضِيَةٌ

Lisaʻyihaa raaḍiyah,

و از سعی (و تلاش) خود خوشنودند.

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍ

Fee Jannatin ʻaaliyah,

در بهشت برین هستند.

لَّا تَسْمَعُ فِيهَا لَـٰغِيَةً

Laa- tasmaʻu feehaa laag̣iyah:

در آن هیچ سخن بیهوده‌ای نمی‌شنوند.

فِيهَا عَيْنٌ جَارِيَةٌ

Feehaa ʻaynuñ jaariyah,

در آن چشمه(های آب) روان باشد.

فِيهَا سُرُرٌ مَّرْفُوعَةٌ

Feehaa Sururum marfooʻah,

در آن تخت‌های (زیبای) بلند (پایه) است.

وَأَكْوَابٌ مَّوْضُوعَةٌ

Wa-ʹakwaabum mawḍooʻah,

و جام‌هایی (که در کنار چشمه‌ها) نهاده شده.

وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌ

Wa-namaariq̣u maṣfoofah,

و پشتی‌ها بالش‌های منظم چیده شده،

وَزَرَابِىُّ مَبْثُوثَةٌ

Wa-zaraabiyyu mabs̤oos̤ah.

و (نیز) فرش‌های گرانبها گسترده شده است.

أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ

ʹAfalaa yañz̤̣uroona ʹilal ʹibili kayfa khuliq̣at?―

آیا (کافران) به شتر نمی‌نگرند، گه چگونه آفریده شده است؟

وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيْفَ رُفِعَتْ

Wa-ʹilas Samaaaʹi kayfa rufiʻat?―

و به آسمان (نمی نگرند،) که چگونه بر افراشته شده است؟

وَإِلَى ٱلْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ

Wa-ʹilal Jibaali kayfa nuṣibat?

و به کوه‌ها (نگاه نمی‌کنند) که چگونه (محکم بر زمین محکم) نصب شده است؟

وَإِلَى ٱلْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ

Wa-ʹilal ʹArḍi kayfa suṭiḥat?

و به زمین (نمی‌نگرند،) که چگونه گسترده شده است؟

فَذَكِّرْ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٌ

Faẓakkir, ʹinnamaaa ʹañta muẓakkir.

پس (ای پیامبر) پند بده، که تو تنها پند دهنده‌ای.

لَّسْتَ عَلَيْهِم بِمُصَيْطِرٍ

Lasta ʻalayhim̃ bimuṣayṭir.

تو بر آن‌ها مسلط (و چیره) نیستی (که بر ایمان مجبور‌شان کنی).

إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ

ʹIllaa mañ tawallaa wa-kafar,―

مگر کسی‌که روی گرداند کافر شود.

فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَكْبَرَ

Fayuʻaẓẓibuhul laahul ʻAẓaabal ʹakbar.

پس الله با عذاب بزرگ او را عذاب می‌کند.

إِنَّ إِلَيْنَآ إِيَابَهُمْ

ʹInna ʹilaynaaa ʹIyaabahum;

همانا بازگشت آن‌ها به سوی ماست.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُم

S̤umma ʹinna ʻalaynaa ḥisaabahum.

سپس بی‌گمان حساب‌شان (نیز) با ماست.

وَٱلْفَجْرِ

Wal-Fajr;

سوگند به صبح.

وَلَيَالٍ عَشْرٍ

Wa-Layaalin ʻashr;

و به شب‌های ده‌گانه (ذیحجه).

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ

Wash-Shafʻi wal-watr;

و به زوج و فرد.

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ

Wallayli ʹiẓaa yasr;

و سوگند به شب هنگامی‌که (حرکت می‌کند و) می‌رود.

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌ لِّذِى حِجْرٍ

Hal fee ẓaalika q̣asamul liẓee ḥijr?

آیا در این (چیزها) سوگندی برای صاحب خرد نیست؟!

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ

ʹAlam tara kayfa faʻala Rabbuka biʻAad,―

(ای پیامبر) آیا ندیدی که پروردگارت با (قوم) عاد چه کرد؟

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ

ʹIrama Ẓaatil ʻimaad,

(همان عاد) ارم که دارای ستون‌ها (و قامت بلند) بودند.

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَـٰدِ

ʹAllatee lam yukhlaq̣ mis̤luhaa fil bilaad?

که همانند آن در شهرها آفریده نشده بود.

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ

Wa-S̤amoodal laẓeena jaabuṣ ṣakhra bil-waad?

و (نیز قوم) ثمود، آن‌هایی که صخره‌های سخت را از (کنار) وادی می‌تراشیدند (و برای خود خانه می‌ساختند)؟

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ

Wa-Firʻawna ẓil ʹawtaad?

و فرعون صاحب میخ‌ها (شکنجه‌ها و سپاه).

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَـٰدِ

ʹAllaẓeena ṭag̣aw fil bilaad.

(همان) کسانی‌که در شهر‌ها طغیان (و سرکشی) کردند.

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ

Faʹaks̤aroo fihal fasaad.

پس در آن‌ها بسیار فساد به بار آوردند.

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ

Faṣabba ʻalayhim Rabbuka sawṭa ʻaẓaab:

آنگاه پروردگارت تازیانه عذاب را بر آنان فرو آورد.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ

ʹInna Rabbaka labilmirṣaad.

یقیناً پروردگار تو در کمین‌گاه است.

فَأَمَّا ٱلْإِنسَـٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ

Faʹammal ʹiñsaanu ʹiẓaa mab talaahu Rabbuhoo faʹakramahoo wa-naʻ-ʻamah, fayaq̣oolu Rabbeee ʹakraman.

پس اما انسان هنگامی که پروردگارش او را بیازماید و او را گرامی دارد و به او نعمت بخشد، (مغرور می‌شود و) می‌گوید: «پروردگارم مرا گرامی داشته است».

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَـٰنَنِ

Wa-ʹammaaa ʹiẓaa mab talaahu faq̣adara ʻalayhi rizq̣ah, fayaq̣oolu Rabbeee ʹahaanan.

و اما هنگامی‌که او را بیازماید، پس روزیش را بر او تنگ گیرد (ناامید می‌شود و) می‌گوید: «پروردگارم مرا خوار کرده است».

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ

Kallaa bal laa tukrimoonal yateem.

هرگز چنین نیست (که شما می‌پندارید)، بلکه یتیم را گرامی نمی‌دارید.

وَلَا تَحَـٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ

Wa-laa taḥaaaḍḍoona ʻalaa ṭaʻaamil miskeen!―

و یکدیگر را بر اطعام مستمندان ترغیب و تشویق نمی‌کنید.

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًا لَّمًّا

Wa-taʹkuloonat Turaas̤a ʹaklal lammaa,

و میراث را حریصانه می‌خورید (و حق دیگران را نمی‌دهید).

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّا جَمًّا

Wa-tuḥibboonal maala ḥubbañ jammaa.

و مال و ثروت (دنیا) را بسیار دوست دارید.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا

Kallaaa ʹiẓaa dukkatil ʹarḍu dakkañ dakkaa,

هرگز چنین نیست (که شما گمان می‌کنید) هنگامی‌که زمین سخت درهم کوبیده شود (و هموار گردد).

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا

Wa-jaaaʹa Rabbuka wal-malaku ṣaffañ ṣaffaa,

و پروردگارت (برای دادرسی) بیاید و (نیز) فرشتگان صف در صف (بیانید).

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ

Wa-jeeeʹa Yawmaʹiẓim bi-Jahannam, Yawmaʹiẓiñy yataẓakkarul ʹiñsaanu wa-ʹannaa lahuẓ ẓikraa?

و در آن روز جهنم آورده شود، در آن روز انسان متذکر می‌شود، و (اما) این تذکر چه فایده‌ای برای او دارد؟!

يَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى

Yaq̣oolu yaa-laytanee q̣addamtu li-Ḥayaatee!

می‌گوید: «ای کاش (در دنیا) برای (این) زندگیم (چیزی از) پیش فرستاده بودم.

فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌ

Fa-Yawmaʹiẓil laa yuʻaẓẓibu ʻAẓaabahooo ʹaḥad,

پس در آن روز هیچ کسی همانند عذاب او (= الله) عذاب نمی‌کند.

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌ

Wa-laa yoos̤iq̣u wa-s̤aaq̣ahooo ʹaḥad.

و هیچ کس همچون بند کشیدن او (= الله) کسی را بند نکشد.

يَـٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ

Yaaaʹayyatuhan Nafsul muṭmaʹinnah!

«ای روح آرام یافته.

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً

ʹIrjiʻeee ʹilaa Rabbiki raaḍiyatam marḍiyyah!

به سوی پروردگارت باز گرد، در حالی‌که تو از او خوشنودی و او از تو خشنود است.

فَٱدْخُلِى فِى عِبَـٰدِى

Fadkhulee fee ʻIbaadee!

پس در زمرۀ بندگان (خاص) من در آی.

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى

Wadkhulee Jannatee!

و به بهشت من وارد شو»

لَآ أُقْسِمُ بِهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ

Laaa ʹuq̣simu bihaaẓal Balad;

سوگند به این شهر (مکه).

وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ

Wa-ʹañta ḥillum bihaaẓal Balad;

و تو در این شهر ساکنی (و جنگ در این شهر برای تو حلال خواهد شد).

وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ

Wa-Waalidiñw Wamaa Walad;

و سوگند به پدر (= آدم) و فرزندانش.

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ فِى كَبَدٍ

Laq̣ad khalaq̣nal ʹiñsaana fee kabad.

یقیناً ما انسان را در رنج آفریدیم.

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ

ʹAyaḥsabu ʹal lañy yaq̣dira ʻalayhi ʹaḥad?

آیا او گمان می‌کند هیچ کس بر او (توانا و) قادر نیست؟

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُّبَدًا

Yaq̣oolu ʹahlaktu maalal lubadaa!

می‌گوید: «مال زیادی را تباه (و خرج) کرده‌ام».

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ

ʹAyaḥsabu ʹal lam yarahooo ʹaḥad?

آیا می‌پندارد که هیچ کس او را ندیده است؟

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ

ʹAlam najʻal lahoo ʻaynayn?―

آیا برای او دو چشم قرار ندادیم،

وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ

Wa-lisaanañw Washafatayn?―

و یک زبان و دو لب؟

وَهَدَيْنَـٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ

Wa-hadaynaahun najdayn?

و او را به دو راه (خیر و شر) راهنمایی کردیم.

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ

Falaq̣ taḥamal ʻaq̣abah.

پس به گردنۀ (سخت) قدم نگذاشت (و نیامد).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ

Wa-maaa ʹadraaka mal ʻaq̣abah?―

و تو چه می‌دانی که گردنۀ (سخت) چیست؟

فَكُّ رَقَبَةٍ

Fakku raq̣abah.

آزاد کردن برده است.

أَوْ إِطْعَـٰمٌ فِى يَوْمٍ ذِى مَسْغَبَةٍ

ʹAw ʹiṭʻaamuñ fee yawmiñ ẓee masg̣abah,

یا طعام دادن در روز قحطی (و گرسنگی)،

يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ

Yateemañ ẓaa maq̣rabah,

یتیمی را از خویشاوندان،

أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ

ʹAw miskeenañ ẓaa matrabah.

یا مستمندی خاک نشین را،

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْمَرْحَمَةِ

S̤umma kaana minal laẓeena ʹaamanoo wa-tawaaṣaw biṣṣabri wa-tawaaṣaw bil-Marḥamah.

آنگاه از کسانی باشد که ایمان آورده‌اند و یکدیگر را به صبر سفارش کرده‌اند، و یکدیگر را به (محبت و) مهربانی توصیه نموده‌اند.

أُو۟لَـٰٓئِكَ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ

ʹUlaaaʹika ʹAṣḥaabul Maymanah.

اینان اهل سعادت‌اند (که نامۀ اعمالشان به دست راست‌شان داده می‌شوند و به بهشت می‌روند).

وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا هُمْ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ

Wallaẓeena kafaroo biʹAayaatinaa hum ʹAṣḥaabul mashʹamah.

و کسانی‌که به آیات (و نشانه‌های) ما کفر ورزیدند، آنان اهل شقاوتند (که نامۀ اعمال‌شان به دست چپ‌شان داده می‌شود و به جهنم می‌روند).

عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌۢ

ʻAlayhim Naarum muʹṣadah.

بر آن‌ها (از هر سو) آتشی سر پوشیده است (که راه فرار ندارند).

وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا

Wash-Shamsi wa-ḍuḥaa-haa;

سوگند به خورشید و روشنی آن (به هنگام چاشت).

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا

Wal-Q̣amari ʹiẓaa talaaha;

و سوگند به ماه هنگامی‌که بعد از آن در آید.

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا

Wan-Nahaari ʹiẓaa jallaahaa,

و سوگند به روز هنگامی‌که آن (=آفتاب) را روشن (و جلوه‌گر) کند.

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا

Wal-Layli ʹiẓaa yag̣shaahaa;

و سوگند به شب هنگامی‌که را بپوشاند.

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا

Wassamaaaʹi wa-maa banaahaa;

و سوگند به آسمان و به آنکه آن را بنا کرد.

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا

Wal-ʹArḍi wa-maa ṭaḥaahaa;

و سوگند به زمین و به آنکه آن را گسترانید.

وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّىٰهَا

Wa-nafsiñw Wamaa sawwaahaa;

و سوگند به جان (انسان) و آنکه آن را (آفرید و) نیکو گردانید.

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا

Faʹalhamahaa fujoorahaa wa-taq̣waahaa;―

سپس بدی‌ها و پرهیزگاری‌هایش را (به او) الهام کرد.

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا

Q̣ad ʹaflaḥa mañ zakkaahaa,

محققاً هرکس که نفس خود را تزکیه (و پاک) کرد، رستگار شد.

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا

Wa-q̣ad khaaba mañ dassaahaa.

و یقیناً هرکس که آن را (با گناه) آلوده ساخت، ناامید (و زیانکار) شد.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ

Kaẓẓabat S̤amoodu biṭag̣waahaa.

(قوم) ثمود از روی سرکشی. (و طنیان‌شان، پیامبر‌شان را) تکذیب کردند.

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا

ʹIẓim baʻas̤a ʹashq̣aahaa,

آنگاه که شقی‌ترینشان (برای اقدام به جنایت) برخاست.

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَـٰهَا

Faq̣aala lahum Rasoolul laahi Naaq̣atal laahi wa-suq̣yaahaa!

پس پیامبر الله (صالح) به آن‌ها گفت: «ماده شتر الله را با آبشخورش وا‌گذارید».

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا

Fakaẓẓaboohu faʻaq̣aroohaa. Fadamdama ʻalayhim Rabbuhum̃ biẓambihim fasawwaahaa!

(ولی آن‌ها) او را تکذیب کردند، آنگاه ماده شتر را پی کردند، پس پروردگار‌شان به سبب گناهان‌شان بر سر‌شان عذاب آورد، و با خاک یکسان کرد.

وَلَا يَخَافُ عُقْبَـٰهَا

Wa-laa yakhaafu ʻuq̣baahaa.

و (الله) از سرانجام آن بیم ندارد.

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰ

Wal-Layli ʹiẓaa yag̣shaa;

سوگند به شب هنگامی‌که (همه چیز را) بپوشاند.

وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ

Wan-Nahaari ʹiẓaa tajallaa;

و سوگند به روز هنگامی‌که آشکار شود.

وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ

Wa-maa khalaq̣aẓ ẓakara wal-ʹuñs̤aaa;

و سوگند به آنکه نر و ماده را آفرید.

إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّىٰ

ʹInna saʻyakum lashattaa.

که یقیناً سعی (و تلاش) شما مختلف است.

فَأَمَّا مَنْ أَعْطَىٰ وَٱتَّقَىٰ

Faʹammaa man ʹaʻṭaa wattaq̣aa,―

پس اما کسی‌که (در راه الله) بخشید و پرهیزگاری کرد.

وَصَدَّقَ بِٱلْحُسْنَىٰ

Wa-ṣaddaq̣a bil-Ḥusnaa,―

و (سخنان) نیک را تصدیق کرد.

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْيُسْرَىٰ

Fasanuyassiruhoo lil-Yusraa.

پس ما او را برای (راه) آسان توفیق می‌دهیم.

وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسْتَغْنَىٰ

Wa-ʹammaa mam bakhila wastag̣naa,

و اما کسی‌که بخل ورزید و بی نیازی طلبید.

وَكَذَّبَ بِٱلْحُسْنَىٰ

Wa-kaẓẓaba bil-Ḥusnaa,―

و (نیز سخنان) نیک را تکذیب کرد.

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْعُسْرَىٰ

Fasanuyassiruhoo lilʻusraa;

پس به‌زودی او را به (راه) دشوار سوق می‌دهیم.

وَمَا يُغْنِى عَنْهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ

Wa-maa yug̣nee ʻanhu maaluhooo ʹiẓaa taraddaa.

و هنگامی‌که سرازیر (جهنم) شود، مالش به حال او سودی نخواهد داشت.

إِنَّ عَلَيْنَا لَلْهُدَىٰ

ʹInna ʻalaynaa lal-hudaa,

مسلماً هدایت (و راهنمایی) کردن بر (عهدۀ) ماست.

وَإِنَّ لَنَا لَلْـَٔاخِرَةَ وَٱلْأُولَىٰ

Wa-ʹinna lanaa lal-ʹAakhirata wal-ʹOolaa.

و محققاً آخرت و دنیا از آن ماست.

فَأَنذَرْتُكُمْ نَارًا تَلَظَّىٰ

Faʹañẓartukum Naarañ talaz̤̣z̤̣aa.

پس من شما را از آتشی شعله‌ور بیم دادم.

لَا يَصْلَىٰهَآ إِلَّا ٱلْأَشْقَى

Laa- yaṣlaahaaa ʹillal ʹashq̣aa,―

به آن (آتش کسی) جز بدبخت‌ترین (مردم) در نیفتد

ٱلَّذِى كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ

ʹAllaẓee kaẓẓaba wa-tawallaa.

(همان) کسی‌که (آیات ما را) تکذیب کرد

وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلْأَتْقَى

Wa-sa-yujannabuhal ʹatq̣aa,―

و به‌زودی پرهیزکار‌ترین (مردم) از آن دور داشته می‌شود.

ٱلَّذِى يُؤْتِى مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ

ʹAllaẓee yuʹtee maalahoo yatazakkaa,

(همان) کسی‌که مال خود را (در راه الله) می‌بخشد تا پاک شود.

وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعْمَةٍ تُجْزَىٰٓ

Wa-maa liʹaḥadin ʻiñdahoo min niʻmatiñ tujzaa,

و هیچ کس را بر او نعمت (و حقی) نیست، تا بخواهد (با انفاق) پاداش دهد.

إِلَّا ٱبْتِغَآءَ وَجْهِ رَبِّهِ ٱلْأَعْلَىٰ

ʹIllab tig̣aaaʹa Wajhi Rabbihil ʹAʻ-laa;

مگر (برای) بدست آوردن رضا (و خشنودی) پروردگار برترش.

وَلَسَوْفَ يَرْضَىٰ

Wa-lasawfa yarḍaa.

و به راستی خشنود خواهد شد.

وَٱلضُّحَىٰ

Waḍ-Ḍuḥaa,

سوگند به آغاز روز.

وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ

Wal-Layli ʹiẓaa sajaa,―

و سوگند به شب هنگامی‌که آرام گیرد.

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ

Maa- wad-daʻaka Rabbuka wa-maa q̣alaa.

(که) پروردگارت تو را وا نگذاشته و (بر تو) خشم نگرفته است.

وَلَلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ

Wa-lalʹAakhiratu khayrul laka minal ʹOolaa.

و مسلماً آخرت برای تو از دنیا بهتر است.

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ

Walasawfa yuʻṭeeka Rabbuka fatarḍaa.

و به‌زودی پروردگارت به تو (آن قدر) عطا کند که خشنود گردی.

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَـَٔاوَىٰ

ʹAlam yajidka yateemañ faʹaawaa?

آیا تو را یتیم نیافت، پس پناه داد؟!

وَوَجَدَكَ ضَآلًّا فَهَدَىٰ

Wa-wajadaka ḍaaal-lañ fahadaa.

و تو را (راه نایافته و) سرگشته یافت، پس هدایت کرد،

وَوَجَدَكَ عَآئِلًا فَأَغْنَىٰ

Wa-wajadaka ʻaaaʹilañ faʹag̣naa.

و تو را فقیر یافت، پس بی‌نیاز نمود،

فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ

Faʹammal yateema falaa taq̣har,

پس (توهم) یتیم را میازار.

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ

Wa-ʹammas saaa-ʹila falaa tanhar:

و سؤال کننده را مران (و با او خشونت نکن).

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ

Wa-ʹammaa biniʻmati Rabbika faḥaddis̤!

و نعمت‌های پروردگارت را باز گوکن و سپاس گذار.

أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ

ʹAlam nashraḥ laka ṣadrak?

(ای پیامبر) آیا ما سینه‌ات را برایت نگشودیم؟

وَوَضَعْنَا عَنكَ وِزْرَكَ

Wa-waḍaʻnaa ʻañka wizrak,

و بار (سنگین) تو را از (دوش) تو بر نداشتیم؟

ٱلَّذِىٓ أَنقَضَ ظَهْرَكَ

ʹAllaẓeee ʹañq̣aḍa z̤̣ahrak?―

همان (باری) که بر پشت تو سنگینی می‌کرد (و نزدیک بود نیست تو را بشکند)؟

وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ

Wa-rafaʻnaa laka ẓikrak?

و (نام و) آوازۀ تو را بلند ساختیم.

فَإِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًا

Faʹinna maʻal ʻusri yusraa:

پس مسلماً با (هر) دشواری آسانی است.

إِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًا

ʹInna maʻal ʻusri yusraa.

مسلماً با (هر) دشواری آسانی است.

فَإِذَا فَرَغْتَ فَٱنصَبْ

Faʹiẓaa farag̣ta fañṣab,

پس هنگامی‌که (از کار و امور دنیا) فارغ شدی (به عبادت پروردگارت) بکوش.

وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرْغَب

Wa-ʹilaa Rabbika far-g̣ab.

و به سوی پروردگارت راغب (و مشتاق) شو.

وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيْتُونِ

Wat-Teeni waz-Zaytooni,

سوگند به انجیر و زیتون.

وَطُورِ سِينِينَ

Wa-Ṭoori Seeneena,

و سوگند به طور سینا.

وَهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ ٱلْأَمِينِ

Wa-haaẓal Baladil ʹameen,―

و سوگند به این شهر امن (= مکه).

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ فِىٓ أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ

Laq̣ad khalaq̣nal ʹiñsaana feee ʹaḥsani taq̣weem,

یقیناً ما انسان را در بهترین صورت (و هیئت) آفریدیم.

ثُمَّ رَدَدْنَـٰهُ أَسْفَلَ سَـٰفِلِينَ

S̤umma radadnaahu ʹasfala saafileen,―

سپس او را به پایین‌تر مرحله بر گرداندیم.

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ

ʹIl-lal laẓeena ʹaamanoo wa-ʻamiluṣ ṣaaliḥaati falahum ʹajrun g̣ayru mamnoon.

مگر کسانی‌که ایمان آوردند و کار‌های شایسته انجام دادند، پس برای آن‌ها پاداشی قطع نشدنی است.

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِٱلدِّينِ

Famaa yukaẓẓibuka baʻdu bid-Deen?

پس (ای انسان) چه چیز بعد (از این همه دلایل روشن) تو را به تکذیب (روز) جزا وا‌می‌دارد؟!

أَلَيْسَ ٱللَّهُ بِأَحْكَمِ ٱلْحَـٰكِمِينَ

ʹAlaysal laahu biʹAḥkamil ḥaakimeen?

آیا الله بهترین داوران (و حاکم مطلق) نیست؟!

ٱقْرَأْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلَّذِى خَلَقَ

ʹIq̣raʹ bismi Rab-bikal laẓee khalaq̣,

(ای پیامبر) بخوان به نام پروردگارت که (هستی را) آفرید.

خَلَقَ ٱلْإِنسَـٰنَ مِنْ عَلَقٍ

Khalaq̣al ʹiñsaana min ʻalaq̣.

(همان پروردگار که) انسان را از خون بسته آفرید.

ٱقْرَأْ وَرَبُّكَ ٱلْأَكْرَمُ

ʹIq̣raʹ wa-Rabbukal ʹAkram,―

بخوان، و پروردگارت (از همه) بزرگوار‌تر است.

ٱلَّذِى عَلَّمَ بِٱلْقَلَمِ

ʹAllaẓee ʻallama bil-Q̣alam,―

(همان) کسی‌که بوسیلۀ قلم (نوشتن) آموخت.

عَلَّمَ ٱلْإِنسَـٰنَ مَا لَمْ يَعْلَمْ

ʻAl-lamal ʹiñsaana maa- lam yaʻlam.

به انسان آنچه را که نمی‌دانست آموخت.

كَلَّآ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لَيَطْغَىٰٓ

Kallaaa ʹinnal ʹiñsaana layaṭg̣aa,

حقا که انسان طغیان (و سرکشی) می‌کند.

أَن رَّءَاهُ ٱسْتَغْنَىٰٓ

ʹArra ʹaahus tag̣naa.

چون خون را بی‌نیاز ببیند.

إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجْعَىٰٓ

ʹInna ʹilaa Rabbikar rujʻaa.

یقیناً بازگشت (همه) به‌سوی پروردگار تو است.

أَرَءَيْتَ ٱلَّذِى يَنْهَىٰ

ʹA-raʹaytal laẓee yanhaa

(ای پیامبر) آیا دیده‌ای آن کسی‌که باز می‌دارد،

عَبْدًا إِذَا صَلَّىٰٓ

ʻAbdan ʹiẓaa ṣallaa?

بنده‌ای را هنگامی‌که نماز می‌خواند؟

أَرَءَيْتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلْهُدَىٰٓ

ʹA-raʹayta ʹiñ kaana ʻalal Hudaa?

به من خبر بده اگر این (بنده) بر (راه) هدایت باشد.

أَوْ أَمَرَ بِٱلتَّقْوَىٰٓ

ʹAw ʹamara bit-Taq̣waa?

یا (مردم را) به پر هیزگاری فرمان دهد (سزای کسی‌که او را آزاد دهد چیست؟).

أَرَءَيْتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ

ʹA-raʹayta ʹiñ kaẓ-ẓaba wa-tawallaa?

به من خبر ده اگر این (شخص سرکش، حق را) تکذیب کرد، و روی‌گردان شد (آیا سزاوار عذاب نیست؟).

أَلَمْ يَعْلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ

ʹAlam yaʻlam̃ biʹannal laaha yaraa?

آیا نمی‌داند که مسلماً، الله (همه اعمالش را) می‌بیند؟!

كَلَّا لَئِن لَّمْ يَنتَهِ لَنَسْفَعًۢا بِٱلنَّاصِيَةِ

Kallaa laʹil lam yañtahi lanasfaʻam bin-naaṣiyah,―

چنین نیست (که او گمان می‌کند) اگر باز نیاید (و دست از شرارت بر ندارد) محققاً ناصیه‌اش = (موی پیشانی‌اش) را خواهیم گرفت و کشید.

نَاصِيَةٍ كَـٰذِبَةٍ خَاطِئَةٍ

Naaṣiyatiñ kaaẓibatin khaaṭiʹah!

(همان) پیشانی دروغگوی خطا کار را،

فَلْيَدْعُ نَادِيَهُۥ

Fal-yadʻu naadiyah:

پس باید اهل مجلسش (و همدمانش) را بخواند.

سَنَدْعُ ٱلزَّبَانِيَةَ

Sanadʻuz zabaaniyah!

ما (نیز) به‌زودی مأموران آتش را فرا می‌خوانیم.

كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَٱسْجُدْ وَٱقْتَرِب ۩

Kallaa: laa- tuṭiʻhu wasjud waq̣tarib!

چنین نیست (که او می‌پندارد) هرگز او را اطاعت نکن، و سجده کن و (به الله) تقرب جوی.

إِنَّآ أَنزَلْنَـٰهُ فِى لَيْلَةِ ٱلْقَدْرِ

ʹInnaaa ʹañzalnaahu fee Laylatil Q̣ADR:

همانا ما آن (= قرآن) را در شب قدر نازل کردیم.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا لَيْلَةُ ٱلْقَدْرِ

Wa-maaa ʹadraaka maa- Laylatul Q̣adr?

و تو چه دانی شب قدر چیست؟!

لَيْلَةُ ٱلْقَدْرِ خَيْرٌ مِّنْ أَلْفِ شَهْرٍ

Laylatul Q̣adri khayrum min ʹalfi Shahr.

شب قدر، بهتر از هزار ماه است.

تَنَزَّلُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمْرٍ

Tanazzalul malaaaʹikatu war-Rooḥu feehaa biʹiẓni Rab-bihim miñ kulli ʹamr:

فرشتگان و روح (= جبرئیل) در آن (شب) به فرمان پروردگارشان برای (انجام) هر کاری نازل می‌شوند.

سَلَـٰمٌ هِىَ حَتَّىٰ مَطْلَعِ ٱلْفَجْرِ

Salaamun Hiya ḥattaa maṭ-laʻil Fajr!

(آن شب) تا طلوع فجر سلامتی (و رحمت) باشد.

لَمْ يَكُنِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِنْ أَهْلِ ٱلْكِتَـٰبِ وَٱلْمُشْرِكِينَ مُنفَكِّينَ حَتَّىٰ تَأْتِيَهُمُ ٱلْبَيِّنَةُ

Lam yakunil laẓeena kafaroo min ʹAhlil Kitaabi wal-Mushrikeena muñ-fakkeena ḥattaa taʹtiyahumul Bayyinah,

کسانی‌که کافر شدن از اهل کتاب و مشرکان، (از آیین کفر) دست بردار نبودند تا اینکه برای آن‌ها دلیل روشنی بیاید.

رَسُولٌ مِّنَ ٱللَّهِ يَتْلُوا۟ صُحُفًا مُّطَهَّرَةً

Rasoolum minal laahi yatloo ṣuḥufam muṭahharah,

پیامبری از سوی الله (بیاید) که صحیفه‌های پاک را بخواند.

فِيهَا كُتُبٌ قَيِّمَةٌ

Feehaa kutubuñ q̣ayyimah.

و در آن (صحیفه‌ها) نوشته‌هایی استوار (و درست) است.

وَمَا تَفَرَّقَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ إِلَّا مِنۢ بَعْدِ مَا جَآءَتْهُمُ ٱلْبَيِّنَةُ

Wa-maa tafarraq̣al laẓeena ʹootul Kitaaba ʹillaa mim baʻdi maa- jaaa-ʹathumul Bayyinah.

و کسانی‌که به آنان کتاب داده شد (از یهود و نصاری) پراکنده نشدند (و اختلاف نکردند) مگر بعد از آنکه دلیل روشن برای آن‌ها آمد.

وَمَآ أُمِرُوٓا۟ إِلَّا لِيَعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ حُنَفَآءَ وَيُقِيمُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَيُؤْتُوا۟ ٱلزَّكَوٰةَ ۚ وَذَٰلِكَ دِينُ ٱلْقَيِّمَةِ

Wa-maaa ʹumirooo ʹillaa liyaʻbudul laaha mukhliṣeena lahud Deen: ḥunafaaaʹa wa-yuq̣eemuṣ Ṣalaata wa-yuʹtuz Zakaata wa-ẓaalika Deenul Q̣ayyimah.

و آنان فرمان نیافتند جز اینکه الله را بپرستند در حالی‌که دین خود را برای او خالص گردانند (و از شرک و بت برستی) به توحید (و دین ابراهیم) روی آورند. و نماز را بر پا دارند و زکات را بپردازند، و این است آیین راستین و مستقیم.

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِنْ أَهْلِ ٱلْكِتَـٰبِ وَٱلْمُشْرِكِينَ فِى نَارِ جَهَنَّمَ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمْ شَرُّ ٱلْبَرِيَّةِ

ʹInnal laẓeena kafaroo min ʹAhlil Kitaabi wal-Mushrikeena fee naari Jahannama khaalideena feehaa. ʹUlaaaʹika hum sharrul bariyyah.

بی‌گمان کسانی‌که کافر شدند از اهل کتاب و مشرکان، در آتش جهنم‌اند که در آن جاودانه خواهند ماند، آنان بدترین آفریدگان هستند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمْ خَيْرُ ٱلْبَرِيَّةِ

ʹInnal laẓeena ʹaamanoo wa-ʻamiluṣ ṣaaliḥaati ʹu-laaaʹika hum khayrul bariyyah.

همانا کسانی‌که ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند، آن‌ها بهترین آفریدگان هستند.

جَزَآؤُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّـٰتُ عَدْنٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا ۖ رَّضِىَ ٱللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا۟ عَنْهُ ۚ ذَٰلِكَ لِمَنْ خَشِىَ رَبَّهُۥ

Jazaaaʹuhum ʻiñda Rabbihim Jannaatu ʻadniñ tajree miñ taḥtihal ʹanhaaru khaalideena feehaaa ʹabadaa: raḍiyal laahu ʻanhum wa-raḍoo ʻanh: ẓaalika liman khashiya Rabbah.

پاداش آن‌ها نزد پروردگار‌شان باغ‌های (بهشت) جاویدان است که نهر‌ها از زیر (درختان) آن جاری است، همیشه در آن خواهند ماند، الله از آن‌ها خشنود است، و آن‌ها (نیز) از او خشنودند، و این (مقام و پاداش) برای کسی است که از پروردگارش بترسد.

إِذَا زُلْزِلَتِ ٱلْأَرْضُ زِلْزَالَهَا

ʹIẓaa zul-zilatil ʹArḍu zil-zaalahaa,

هنگامی‌که زمین با شدید‌ترین لرزه‌هایش به لرزه در آید.

وَأَخْرَجَتِ ٱلْأَرْضُ أَثْقَالَهَا

Wa-ʹakhrajatil ʹArḍu ʹas̤q̣aalahaa,

و زمین بار‌های سنگینش را بیرون ریزد.

وَقَالَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا لَهَا

Waq̣aalal ʹiñsaanu maa- lahaa?

و انسان گوید: «آن (= زمین) را چه شده است؟!».

يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا

Yawmaʹiẓiñ tuḥaddis̤u ʹakhbaarahaa,

در آن روز (زمین) تمام خبرهایش را بازگو می‌کند.

بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَىٰ لَهَا

Biʹanna Rabbaka ʹawḥaa lahaa.

زیرا که پروردگارت به او (چنین) وحی (و حکم) کرده است.

يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ ٱلنَّاسُ أَشْتَاتًا لِّيُرَوْا۟ أَعْمَـٰلَهُمْ

Yawmaʹiẓiñy yaṣ-durun naasu ʹash-taatal liyuraw ʹaʻmaalahum.

در آن روز مردم پراکنده (از موقف حساب) باز می‌گردند، تا اعمال‌شان به آن‌ها نشان داده شود.

فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُۥ

Famañy yaʻmal mis̤q̣aala ẓarratin khayrañy yarah.

پس هرکس به‌اندازۀ ذره‌ای کار نیک انجام داده باشد (پاداش) آن را می‌بیند.

وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُۥ

Wa-mañy yaʻmal mis̤q̣aala ẓarratiñ sharrañy yarah.

و هرکس به‌اندازۀ ذره‌ای کار بد کرده باشد، (کیفر) آن را می‌بیند.

وَٱلْعَـٰدِيَـٰتِ ضَبْحًا

WalʻAadiyati ḍabḥaa,

سوگند به اسب‌های دونده که نفس زنان (به‌سوی میدان) پیش می‌رفتند.

فَٱلْمُورِيَـٰتِ قَدْحًا

Fal-mooriyaati q̣adḥaa,

و سوگند به اسب‌هایی که (در اثر اصطکاک سم‌شان با سنگ‌ها) جرقۀ (آتش) ایجاد کردند.

فَٱلْمُغِيرَٰتِ صُبْحًا

Fal-mug̣eeraati ṣubḥaa,

باز سوگند به اسب‌های که در صبحگاهان (بر دشمن) یورش برند.

فَأَثَرْنَ بِهِۦ نَقْعًا

Faʹas̤arna bihee naq̣ʻaa,

پس در آن هنگام گرد و غبار بر انگیرند.

فَوَسَطْنَ بِهِۦ جَمْعًا

Fawasaṭna bihee jamʻaa,

آنگاه به میان جمع (سپاه دشمن) در آیند، (و آن‌ها را محاصره کننده).

إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌ

ʹInnal ʹIñsaana li-Rabbihee lakanood;

محققاً انسان در برابر (نعمت‌های) پروردگارش بسیار ناسپاس است.

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌ

Wa-ʹinnahoo ʻalaa ẓaalika lashaheed;

و بی‌گمان او بر این (ناسپاسی) گواه است.

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلْخَيْرِ لَشَدِيدٌ

Wa-ʹinnahoo liḥubbil khayri lashadeed.

و همانا او علاقۀ فراوان و شدیدی به مال دارد.

۞ أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِى ٱلْقُبُورِ

ʹAfalaa yaʻlamu ʹiẓaa buʻs̤ira maa- fil q̣uboor,

آیا او نمی‌داند که چون آنچه در گور‌هاست، (همه زنده و) برانگیخته شوند؟

وَحُصِّلَ مَا فِى ٱلصُّدُورِ

Waḥuṣṣila maa- fiṣ ṣudoor:

وآنچه در سینه‌هاست (همه) آشکار گردد.

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّخَبِيرٌۢ

ʹInna Rabbahum̃ bihim Yawmaʹiẓil la-Khabeer?

یقیناً در آن روز پروردگارشان به (وضع و حال) آن‌ها کاملاً آگاه است.

ٱلْقَارِعَةُ

ʹAl-Q̣aariʻah:

فرو کوبنده.

مَا ٱلْقَارِعَةُ

Mal Q̣aariʻah?

چیست (آن) فرو کوبنده؟

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْقَارِعَةُ

Wa-maaa ʹadraaka mal Q̣aariʻah?

و تو چه می‌دانی که (آن) فرو کوبنده چیست؟

يَوْمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلْفَرَاشِ ٱلْمَبْثُوثِ

Yawma yakoonun naasu kal-faraashil mabs̤oos̤,

روزی‌که مردم مانند پروانه‌های پراکنده خواهند بود.

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ٱلْمَنفُوشِ

Wa-takoonul jibaalu kal-ʻihnil mañfoosh.

و گوه‌ها مانند پشم رنگین حلاجی شده خواهد بود.

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَٰزِينُهُۥ

Faʹammaa mañ s̤aq̣ulat mawaazeenuhoo,

پس اما هرکس که (در آن روز) کفۀ میزانش سنگین باشد.

فَهُوَ فِى عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ

Fahuwa fee ʻEeshatir raaḍiyah.

در یک زندگی خشنود (و پسندیده‌ای) خواهد بود.

وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَٰزِينُهُۥ

Wa-ʹammaa man khaffat mawaazeenuhoo,

و اما هرکس که کفۀ میزانش سبک باشد.

فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٌ

Faʹummuhoo Haawiyah.

پس (مسکن و) پناهگاهش هاویه است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا هِيَهْ

Wa-maaa ʹadraaka maa- hiyah?

و تو چه دانی که آن (هاویه) چیست؟

نَارٌ حَامِيَةٌۢ

Naarun ḥaamiyah!

آتشی سوزان (و شعله‌ور) است.

أَلْهَىٰكُمُ ٱلتَّكَاثُرُ

ʹAl-haaku mut-takaas̤ur.

افزون طلبی شما را به خود مشغول (و غافل) ساخته است.

حَتَّىٰ زُرْتُمُ ٱلْمَقَابِرَ

Ḥattaa zurtumul maq̣aabir.

تا اینکه (مردید و) به گورستان‌ها رسیدند.

كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ

Kallaa sawfa taʻlamoon.

هرگز چنین نیست (که شما می‌پندارید) بزودی خواهید دانست.

ثُمَّ كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ

S̤umma kallaa sawfa taʻlamoon!

باز (هم) چنین نیست، به‌زودی خواهید دانست.

كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ ٱلْيَقِينِ

Kallaa law taʻlamoona ʻilmal yaq̣een.

چنین نیست (که شما گمان می‌کنید) اگر شما به علم یقین (حقیقت را) می‌دانستید. (از فزون طلبی و غفلت دست بر می‌داشتید).

لَتَرَوُنَّ ٱلْجَحِيمَ

Latarawunnal Jaḥeem!

قطعاً جهنم را خواهید دید.

ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيْنَ ٱلْيَقِينِ

S̤umma latarawunnahaa ʻaynal yaq̣een!

سپس محققاً آن با چشم یقین خواهید دید.

ثُمَّ لَتُسْـَٔلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ ٱلنَّعِيمِ

S̤umma latusʹalunna Yawmaʹiẓin ʻanin naʻeem.

آنگاه حتماً در آن روز از (همۀ) نعمت‌ها بازخواست خواهید شد.

وَٱلْعَصْرِ

WalʻAṣr,

سوگند به عصر.

إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لَفِى خُسْرٍ

ʹInnal ʹIñsaana lafee khusr,

که انسان در (خسران و) زیان است.

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْحَقِّ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ

ʹIllal laẓeena ʹaamanoo wa-ʻamiluṣ ṣaaliḥaati wa-tawaaṣaw bil-Ḥaq̣q̣i wa-tawaaṣaw biṣ-Ṣabr.

مگر کسانی‌که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته انجام داده‌اند، و یکدیگر را به حق سفارش نموده، و یکدیگر را به صبر سفارش کرده‌اند.

وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ

Waylul likulli humazatil lumazah,

وای بر هر عیب‌جوی غیبت‌کننده‌ای.

ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُۥ

ʹAllaẓee jamaʻa maalañw waʻaddadah,

(همان) کسی‌که مال فراوانی گرد آورد و شمارش کرد.

يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ

Yaḥsabu ʹanna maalahooo ʹakhladah!

گمان می‌کند که مالش او را جاودانه می‌سازد.

كَلَّا ۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ

Kallaa layumbaẓanna fil Ḥuṭamah.

هرگز چنین نیست (که او گمان می‌کند) مسلماً در «حطمه» انداخته خواهد شد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ

Wa-maaa ʹadraaka mal Ḥuṭamah?

و تو چه دانی «حطمه» چیست؟!

نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ

Naarul laahil mooq̣adah,

آتش برافروخته الهی است.

ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ

ʹAllatee taṭṭaliʻu ʻalal ʹafʹidah:

(آتشی) که بر دل‌ها چیره گردد (و بسوزاند).

إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ

ʹinnahaa ʻalayhim muʹṣadah,

بی‌گمان آن (آتش) بر آن‌ها فرو بسته (و ازهر سو آن‌ها را محاصره کرده است).

فِى عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍۭ

Fee ʻamadim mumaddadah.

در ستون‌های بلند ( کشیده شده) است.

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحَـٰبِ ٱلْفِيلِ

ʹAlam tara kayfa faʻala Rabbuka biʹAṣḥaabil FEEL?

(ای پیامبر) آیا ندیدی پروردگارت با اصحاب فیل چه کرد؟!.

أَلَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِى تَضْلِيلٍ

ʹAlam yajʻal kaydahum fee taḍleel?

آیا (حیله و) نقشۀ آن‌ها را در تباهی قرار نداد؟!

وَأَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْرًا أَبَابِيلَ

Wa-ʹarsala ʻalayhim ṭayran ʹabaabeel,

و پرندگانی گروه گروه بر (سر) آن‌ها فرستاد.

تَرْمِيهِم بِحِجَارَةٍ مِّن سِجِّيلٍ

Tarmeehim̃ bihijaaratim miñ sijjeel,

(که) با سنگ‌های (بسیار کوچکی) از سنگ گِل (که در منقار و چنگال داشتند) به سوی آن‌ها می‌انداختند (و آن‌ها را سنگباران می‌کردند).

فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍ مَّأْكُولٍۭ

Fajaʻalahum kaʻaṣfim maʹkool.

پس آن‌ها را همچون کاه جویده شده قرار داد.

لِإِيلَـٰفِ قُرَيْشٍ

Liʹeelaafi Q̣URAYSH,

برای (شکر) الفت و انس قریش.

إِۦلَـٰفِهِمْ رِحْلَةَ ٱلشِّتَآءِ وَٱلصَّيْفِ

ʹEelaafihim riḥlatash shitaaaʹi waṣṣayf,

(همان) الفت آن‌ها در سفر‌های (تجاری) زمستانی (به یمن) و تابستانی (به شام).

فَلْيَعْبُدُوا۟ رَبَّ هَـٰذَا ٱلْبَيْتِ

Falyaʻbudoo Rabba haaẓal Bayt,

پس باید پروردگار این خانۀ (کعبه) را پرستش کنند.

ٱلَّذِىٓ أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَءَامَنَهُم مِّنْ خَوْفٍۭ

ʹAllaẓeee ʹaṭʻamahum miñ jooʻiñw wa-ʹaamanahum min khawf.

همان (پروردگاری) که آن‌ها را از گرسنگی (نجات و) طعام داد، و از ترس و خوف اِیمن شان داشت.

أَرَءَيْتَ ٱلَّذِى يُكَذِّبُ بِٱلدِّينِ

ʹA-raʹaytal laẓee yukaẓẓibu bid-Deen?

(ای پیامبر) آیا کسی‌که روز جزا را تکذیب می‌کند دیده‌ای؟!

فَذَٰلِكَ ٱلَّذِى يَدُعُّ ٱلْيَتِيمَ

Faẓaalikal laẓee yaduʻʻul yateem,

پس او (همان) کسی‌که یتیم را (با خشونت از خود) می‌راند.

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ

Wa-laa yaḥuḍḍu ʻalaa ṭaʻaamil miskeen.

و (دیگران را) به اطعام بی‌نوا (و مسکین) ترغیب و تشویق نمی‌کند.

فَوَيْلٌ لِّلْمُصَلِّينَ

Fawaylul lil-muṣalleen,

پس وای بر نماز گزاران.

ٱلَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ

ʹAllaẓeena hum ʻañ ṣalaatihim saahoon,

همان کسانی‌که از نماز‌شان غافلند.

ٱلَّذِينَ هُمْ يُرَآءُونَ

ʹAllaẓeena hum yuraaaʹoona,

کسانی‌که خودنمایی می‌کنند.

وَيَمْنَعُونَ ٱلْمَاعُونَ

Wa-yamnaʻoonal MAAʻOON.

و (از پرداخت زکات و) عاریت دادن وسایل ضروری زندگی دریغ می‌ورزند.

إِنَّآ أَعْطَيْنَـٰكَ ٱلْكَوْثَرَ

ʹInnaaa ʹaʻṭaynaakal kaws̤ar.

(ای پیامبر) به راستی که ما به تو کوثر عطا کردیم.

فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنْحَرْ

Faṣalli li-Rabbika wanḥar.

پس برای پروردگارت نماز بخوان و قربانی کن.

إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلْأَبْتَرُ

ʹInna shaaniʹaka huwal ʹabtar.

بدون شک دشمن تو، بریده نسل و بی‌عقب است.

قُلْ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْكَـٰفِرُونَ

Q̣ul yaaaʹayyuhal KAAFIROON!

(ای پیامبر) بگو: «ای کافران.

لَآ أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ

Laaa ʹaʻbudu maa- taʻbudoon,

من نمی‌پرستم آنچه را که شما می‌پرستید.

وَلَآ أَنتُمْ عَـٰبِدُونَ مَآ أَعْبُدُ

Wa-laaa ʹañtum ʻaabidoona maaa ʹaʻbud.

و شما (نیز) نمی‌پرستید آنچه را که من می‌پرستم.

وَلَآ أَنَا۠ عَابِدٌ مَّا عَبَدتُّمْ

Wa-laaa ʹana ʹaabidum maa ʻabattum,

و نه من پرستش‌گر آنچه شما پرستش کرده‌اید خواهم بود.

وَلَآ أَنتُمْ عَـٰبِدُونَ مَآ أَعْبُدُ

Wa-laaa ʹañtum ʻaabidoona maaa ʹaʻbud.

و نه شما پرستش‌گر آنچه من می‌پرستم خواهید بود.

لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِىَ دِينِ

Lakum Deenukum wa-liya Deen.

(بنا بر این) آیین شما برای خود‌تان، و آیین من برای خودم».

إِذَا جَآءَ نَصْرُ ٱللَّهِ وَٱلْفَتْحُ

ʹIẓaa jaaaʹa NAṢRUL LAAHI wal-Fatḥ,

(ای پیامبر) هنگامی‌که یاری الله و پیروزی فرا رسد.

وَرَأَيْتَ ٱلنَّاسَ يَدْخُلُونَ فِى دِينِ ٱللَّهِ أَفْوَاجًا

Waraʹaytan naasa yadkhuloona fee Deenil laahi ʹafwaajaa,

و مردم را ببینی که گروه گروه در دین الله داخل می‌شوند.

فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَٱسْتَغْفِرْهُ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ تَوَّابًۢا

Fasabbiḥ bi-Ḥamdi Rabbika wastag̣firh. ʹInna-Hoo kaana Tawwaabaa.

پس به ستایش پروردگارت تسبیح گوی و از او آمرزش بخواه، همانا او بسیار توبه‌پذیر است.

تَبَّتْ يَدَآ أَبِى لَهَبٍ وَتَبَّ

Tabbat yadaaa ʹAbee Lahabiñw watabb!

بریده باد هر دو دست ابو لهب و هلاک باد!

مَآ أَغْنَىٰ عَنْهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ

Maaa ʹag̣naa ʻanhu maaluhoo wa-maa kasab.

مال و ثروتش و آنچه را به دست آورده بود به او سودی نبخشید.

سَيَصْلَىٰ نَارًا ذَاتَ لَهَبٍ

Sayaṣlaa Naarañ ẓaata lahab,

بزودی به آتش شعله‌ور در خواهد آمد.

وَٱمْرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلْحَطَبِ

Wamraʹatuh: ḥammaalatal ḥaṭab,

و (نیز) همسرش (ام جمیل، آن) هیزم‌کش (وارد آتش می‌شود).

فِى جِيدِهَا حَبْلٌ مِّن مَّسَدٍۭ

Fee jeedihaa ḥablum mim masad!

در گردنش طنابی از لیف خرماست.

قُلْ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ

Q̣ul Huwal laahu ʹAḥad;

(ای پیامبر) بگو: «او الله یکتا و یگانه است.

ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ

ʹAllaahuṣ Ṣamad;

الله بی‌نیاز است (و همه نیازمند او هستند).

لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ

Lam yalid; wa-lam yoolad;

نه (فرزندی) زاده و نه زاده شده است.

وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدٌۢ

Wa-lam yakul la-Hoo kufuwan ʹaḥad.

و هیچ کس همانند و همتای او نبوده و نیست».

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلْفَلَقِ

Q̣ul ʹaʻooẓu bi-Rabbil Falaq̣,

(ای پیامبر) بگو: «به پروردگار سپیده دم پناه می‌برم،

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ

Miñ sharri maa- khalaq̣:

از شر تمام آنچه آفریده است،

وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ

Wa-miñ sharri g̣aasiq̣in ʹiẓaa waq̣ab,

و از شر تاریکی شب، آنگاه که همه جا را فرا گیرد.

وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَـٰتِ فِى ٱلْعُقَدِ

Wa-miñ sharrin Naffaas̤aati fil ʻuq̣ad,

و از شر (زنان جادوگر) که با افسون در گره‌ها می‌دمند.

وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ

Wa-miñ sharri ḥaasidin ʹiẓaa ḥasad.

و از شر حسود آنگاه که حسد ورزد».

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ

Q̣ul ʹaʻooẓu bi-Rabbin NAAS,

(ای پیامبر) بگو: «به پروردگار مردم پناه می‌برم،

مَلِكِ ٱلنَّاسِ

Malikin Naas,

فرمانروای مردم،

إِلَـٰهِ ٱلنَّاسِ

ʹIlaahin Naas,

(إله و) معبود مردم،

مِن شَرِّ ٱلْوَسْوَاسِ ٱلْخَنَّاسِ

Miñ sharril Waswaasil khan-Naas,

از شر (شیطان) وسوسه‌گر باز پس رونده (به هنگام ذکر الله).

ٱلَّذِى يُوَسْوِسُ فِى صُدُورِ ٱلنَّاسِ

ʹAllaẓee yuwaswisu fee ṣudoorin Naas,

همان که در دل‌های مردم وسوسه می‌کند.

مِنَ ٱلْجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ

Minal Jinnati wan-Naaṣ

از جنیان (باشد) و (یا از) آدمیان».