Juz 29

تَبَـٰرَكَ ٱلَّذِى بِيَدِهِ ٱلْمُلْكُ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ

Tabaarakal laẓee bi-Yadihil MULK; wa-Huwa ʻalaa kulli shayʹiñ Q̣adeer:―

پر برکت و بزرگوار است کسی‌که فرمانروایی جهان هستی به دست اوست، و او بر هر چیز تواناست.

ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلْمَوْتَ وَٱلْحَيَوٰةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ۚ وَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْغَفُورُ

ʹAllaẓee khalaq̣al Mawta wal-Ḥayaata liyabluwakum ʹayyukum ʹaḥsanu ʻamalaa; wa-Huwal ʻAzeezul G̣afoor;―

(همان) کسی‌که مرگ و زندگی را آفرید تا شما را بیازماید که کدام یک از شما نیکو کار‌تر است، و او پیروزمند بخشنده است.

ٱلَّذِى خَلَقَ سَبْعَ سَمَـٰوَٰتٍ طِبَاقًا ۖ مَّا تَرَىٰ فِى خَلْقِ ٱلرَّحْمَـٰنِ مِن تَفَـٰوُتٍ ۖ فَٱرْجِعِ ٱلْبَصَرَ هَلْ تَرَىٰ مِن فُطُورٍ

ʹAllaẓee khalaq̣a sabʻa samaawaatiñ ṭibaaq̣aa: maa- taraa fee Khalq̣ir Raḥmaani miñ tafaawut. Farjiʻil baṣara hal taraa miñ fuṭoor?

(آن) کس‌که هفت آسمان را بر فراز یکدیگر آفرید، در آفرینش (الله) رحمان هیچ خلل و بی نظمی نمی‌بینی، باز چشم بگردان، آیا نقصانی (و شکافی) می‌بینی؟

ثُمَّ ٱرْجِعِ ٱلْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنقَلِبْ إِلَيْكَ ٱلْبَصَرُ خَاسِئًا وَهُوَ حَسِيرٌ

S̤ummar jiʻil baṣara karratayni yañq̣alib ʹilaykal baṣaru khaasiʹañw wahuwa ḥaseer.

سپس بار دیگر چشم بگردان، چشم تو در حالی‌که خسته و ناتوان است به سوی تو باز می‌گردد.

وَلَقَدْ زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنْيَا بِمَصَـٰبِيحَ وَجَعَلْنَـٰهَا رُجُومًا لِّلشَّيَـٰطِينِ ۖ وَأَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابَ ٱلسَّعِيرِ

Wa-laq̣ad zayyannas samaaaʹad dunyaa bimaṣaabeeḥa wa-jaʻalnaahaa rujoomal lishshayaaṭeeni wa-ʹaʻtadnaa lahum ʻaẓaabas Saʻeer.

به راستی ما آسمان دنیا را با چراغ‌ها آراستیم، و آن‌ها را برای راندن شیاطین قرار دادیم، و برای آن‌ها عذاب (آتش) سوزان آماده ساختیم.

وَلِلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِرَبِّهِمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ ۖ وَبِئْسَ ٱلْمَصِيرُ

Wa-lillaẓeena kafaroo bi-Rabbihim ʻAẓaabu Jahannam: wa-biʻsal maṣeer.

و برای کسانی‌که به پروردگار‌شان کافر شدند عذاب جهنم است، و چه بد جایگاهی است.

إِذَآ أُلْقُوا۟ فِيهَا سَمِعُوا۟ لَهَا شَهِيقًا وَهِىَ تَفُورُ

ʹIẓaaa ʹulq̣oo feehaa samiʻoo lahaa shaheeq̣añw wahiya tafoor,―

هنگامی‌که در آن انداخته شوند، از آن نعره‌ای (وحشتناک) می‌شنوند، در حالی‌که آن می‌جوشد.

تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ ٱلْغَيْظِ ۖ كُلَّمَآ أُلْقِىَ فِيهَا فَوْجٌ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُهَآ أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيرٌ

Takaadu tamayyazu minal g̣ayz̤̣: kullamaaa ʹulq̣iya feehaa fawjuñ saʹalahum khazanatuhaaa ʹalam yaʹtikum Naẓeer?

از شدت خشم نزدیک است پاره پاره شود، هرگاه که گروهی در آن انداخته می‌شوند، نگهبانانش از آن‌ها می‌پرسند: «آیا بیم‌دهنده‌ای به سراغ شما نیامد؟!».

قَالُوا۟ بَلَىٰ قَدْ جَآءَنَا نَذِيرٌ فَكَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ ٱللَّهُ مِن شَىْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِى ضَلَـٰلٍ كَبِيرٍ

Q̣aaloo balaa q̣ad jaaaʹanaa Naẓeer; fakaẓẓabnaa waq̣ulnaa maa- nazzalal laahu miñ shayʹ: ʹin ʹañtum ʹillaa fee ḍalaaliñ kabeer!

گویند: «چرا، بیم‌دهنده به سوی ما آمد، پس ما او را تکذیب کردیم، و گفتیم: هرگز الله چیزی نازل نکرده است، شما جز در گمراهی بزرگ نیستید».

وَقَالُوا۟ لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِىٓ أَصْحَـٰبِ ٱلسَّعِيرِ

Wa-q̣aaloo law kunnaa nasmaʻu ʹaw naʻq̣ilu maa- kunnaa feee ʹAṣḥaabis Saʻeer!

و گویند: «اگر ما می‌شنیدیم یا تعقل می‌کردیم، در (زمرۀ) دوزخیان نبودیم».

فَٱعْتَرَفُوا۟ بِذَنۢبِهِمْ فَسُحْقًا لِّأَصْحَـٰبِ ٱلسَّعِيرِ

Faʻtarafoo biẓambihim: fasuḥq̣al liʹAṣḥaabis Saʻeer!

پس آن‌ها به گناه خود اعتراف کنند، دور باد دوزخیان از رحمت الله.

إِنَّ ٱلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِٱلْغَيْبِ لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ كَبِيرٌ

ʹInnal laẓeena yakhshawna Rabbahum̃ bilg̣aybi lahum Mag̣firatuñw WaʹAjruñ kabeer.

بی‌گمان کسانی‌که درنهان از پروردگار‌شان می‌ترسند، آنان آمرزش و پاداش بزرگی دارند.

وَأَسِرُّوا۟ قَوْلَكُمْ أَوِ ٱجْهَرُوا۟ بِهِۦٓ ۖ إِنَّهُۥ عَلِيمٌۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ

Wa-ʹasirroo q̣awlakum ʹawij haroo bih; ʹinnahoo ʻAleemum biẓaatiṣ ṣudoor.

گفتار خود را پنهان دارید یا آن را آشکار سازید، (به هر حال) او به آنچه در دل‌هاست آگاه است.

أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ ٱللَّطِيفُ ٱلْخَبِيرُ

ʹAlaa yaʻlamu man khalaq̣? Wa-Huwal Laṭeeful Khabeer.

آیا کسی‌که (همۀ موجودات را) آفریده است، (از حال آن‌ها) نمی‌داند؟ در حالی‌که او باریک‌بین و آگاه است.

هُوَ ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ ذَلُولًا فَٱمْشُوا۟ فِى مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا۟ مِن رِّزْقِهِۦ ۖ وَإِلَيْهِ ٱلنُّشُورُ

Huwal laẓee jaʻala lakumul ʹarḍa ẓaloolañ famshoo fee manaakibihaa wa-kuloo mir rizq̣ih: wa-ʹilayhin Nushoor.

او کسی است که زمین را برای شما رام گردانید، پس در گوشه و نواحی آن راه بروید و از روزی او بخورید، و بازگشت (همه) به سوی اوست.

ءَأَمِنتُم مَّن فِى ٱلسَّمَآءِ أَن يَخْسِفَ بِكُمُ ٱلْأَرْضَ فَإِذَا هِىَ تَمُورُ

ʹA-ʹamiñtum mañ fis Samaaaʹi ʹañy yakhsifa bikumul ʹarḍa faʹiẓaa hiya tamoor?

آیا خود را از کسی‌که در آسمان است، در امان می‌دانید، که (فرمان دهد) زمین شما را فرو برد، پس آن ناگهان به لرزش در آید؟

أَمْ أَمِنتُم مَّن فِى ٱلسَّمَآءِ أَن يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ

ʹAm ʹamiñtum mañ fis Samaaaʹi ʹañy yursila ʻalaykum ḥaaṣibaa? Fasataʻlamoona kayfa naẓeer.

یا خود را از کسی‌که در آسمان است، در امام می‌دانید، که تند بادی همراه با سنگریزه بر شما فرستد؟ پس بزودی خواهید دانست که هشدار من چگونه است!

وَلَقَدْ كَذَّبَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ

Wa-laq̣ad kaẓẓabal laẓeena miñ q̣ablihim fakayfa kaana nakeer?

و به راستی کسانی‌که پیش از آنان بودند (نیز دعوت پیامبران را) تکذیب کردند، پس عقوبت من چگونه بود!

أَوَلَمْ يَرَوْا۟ إِلَى ٱلطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صَـٰٓفَّـٰتٍ وَيَقْبِضْنَ ۚ مَا يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا ٱلرَّحْمَـٰنُ ۚ إِنَّهُۥ بِكُلِّ شَىْءٍۭ بَصِيرٌ

ʹAwalam yaraw ʹilaṭ ṭayri fawq̣ahum ṣaaaffaatiñw Wayaq̣biḍn? Maa- yum-siku-hunna ʹillar Raḥmaan: ʹinnahoo bikulli shayʹim Baṣeer.

آیا به پرندگانی که بر فراز سرشان است، که گاهی بال‌های خود را می‌گشایند، و گاهی فرو می‌بندند، نگاه نکردند؟! جز (الله) رحمان (کسی) آن‌ها را (بر فراز آسمان) نگاه نمی‌دارد، بی‌گمان او به هر چیز بیناست.

أَمَّنْ هَـٰذَا ٱلَّذِى هُوَ جُندٌ لَّكُمْ يَنصُرُكُم مِّن دُونِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ۚ إِنِ ٱلْكَـٰفِرُونَ إِلَّا فِى غُرُورٍ

ʹAmman haaẓal laẓee huwa juñdul lakum yañṣurukum miñ doonir Raḥmaan? ʹInil kaafiroona ʹillaa fee g̣uroor.

آیا این چه کسی است آن که لشکر شماست، که به جای (الله) رحمان شما را یاری می‌کند؟ کافران جز در فریب (و غرور‌شان) نیستند.

أَمَّنْ هَـٰذَا ٱلَّذِى يَرْزُقُكُمْ إِنْ أَمْسَكَ رِزْقَهُۥ ۚ بَل لَّجُّوا۟ فِى عُتُوٍّ وَنُفُورٍ

ʹAmman haaẓal laẓee yarzuq̣ukum ʹin ʹamsaka Rizq̣ah? Bal lajjoo fee ʻutuwwiñw Wanufoor.

آیا آن کیست که به شما روزی دهد اگر او روزیش را باز دارد؟ بلکه آن‌ها در سرکشی و دوری از حق لجاجت می‌کنند.

أَفَمَن يَمْشِى مُكِبًّا عَلَىٰ وَجْهِهِۦٓ أَهْدَىٰٓ أَمَّن يَمْشِى سَوِيًّا عَلَىٰ صِرَٰطٍ مُّسْتَقِيمٍ

ʹAfamañy yamshee mukibban ʻalaa wajhiheee ʹahdaaa ʹammañy yamshee sawiyyan ʻalaa Ṣiraaṭim Mustaq̣eem.

آیا کسی‌که به رو افتاده حرکت می‌کند به هدایت نزدیکتراست، یا آن کسی‌که راست و استوار بر راه راست گام بر می‌دارد؟!

قُلْ هُوَ ٱلَّذِىٓ أَنشَأَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ ٱلسَّمْعَ وَٱلْأَبْصَـٰرَ وَٱلْأَفْـِٔدَةَ ۖ قَلِيلًا مَّا تَشْكُرُونَ

Q̣ul Huwal laẓeee ʹañshaʹakum wa-jaʻala lakumus samʻa wal-ʹabṣaara wal-ʹafʹidah: q̣aleelam maa tashkuroon.

بگو: «او کسی است که شما را آفرید، و برای شما گوش و چشمان و دل قرار داد، (اما شما) اندکی سپاس گزاری می‌کنید».

قُلْ هُوَ ٱلَّذِى ذَرَأَكُمْ فِى ٱلْأَرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَ

Q̣ul Huwal laẓee ẓaraʹakum fil ʹarḍi wa-ʹilayhi tuḥsharoon.

بگو: «او کسی است شما را در زمین پراکند و به سوی او گرد آورده می‌شوید».

وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَـٰذَا ٱلْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ

Wa-yaq̣ooloona mataa haaẓal waʻdu ʹiñ kuñtum ṣaadiq̣een.

و می‌گویند: «اگر راست می‌گویید این وعدۀ (قیامت) چه زمانی است؟».

قُلْ إِنَّمَا ٱلْعِلْمُ عِندَ ٱللَّهِ وَإِنَّمَآ أَنَا۠ نَذِيرٌ مُّبِينٌ

Q̣ul ʹinnamal ʻilmu ʻiñdal laah: wa-ʹinnamaaa ʹana Naẓeerum mubeen.

(ای پیامبر) بگو: «علم (قیامت) تنها نزد الله است، و من فقط هشداردهنده‌ای آشکار هستم».

فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِيٓـَٔتْ وُجُوهُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ وَقِيلَ هَـٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تَدَّعُونَ

Falammaa raʹawhu zulfatañ seeeʹat wujoohul laẓeena kafaroo wa-q̣eela haaẓal laẓee kuñtum̃ bihee taddaʻoon!

پس چون آن (وعده و عذاب الهی) را از نزدیک ببینند، چهرۀ کسانی‌که کافر شدند سیاه و اندوهگین می‌گردد، و (به آن‌ها) گفته می‌شود: این همان چیزی است که شما آن را می‌طلبیدید.

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِنْ أَهْلَكَنِىَ ٱللَّهُ وَمَن مَّعِىَ أَوْ رَحِمَنَا فَمَن يُجِيرُ ٱلْكَـٰفِرِينَ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ

Q̣ul ʹaraʹaytum ʹin ʹahlakaniyal laahu wa-mam maʻiya ʹaw raḥimanaa famañy yujeerul kaafireena min ʻAẓaabin ʹaleem.

(ای پیامبر) بگو: «به من خبر دهید، اگر الله مرا و کسانی‌که با من هستند، هلاک کند، یا بر ما رحمت آورد، پس چه کسی کافران را از عذاب دردناک پناه می‌دهد؟!».

قُلْ هُوَ ٱلرَّحْمَـٰنُ ءَامَنَّا بِهِۦ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِى ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ

Q̣ul Huwar Raḥmaanu ʹaamannaa bihee wa-ʻalayhi tawakkalnaa: fasataʻlamoona man huwa fee ḍalaalim mubeen.

بگو: «او (الله) رحمان است، به او ایمان آورده‌ایم، و بر او توکل کرده‌ایم، پس (ای کافران) بزودی خواهید دانست چه کسی در گمراهی آشکار است!».

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَآؤُكُمْ غَوْرًا فَمَن يَأْتِيكُم بِمَآءٍ مَّعِينٍۭ

Q̣ul ʹaraʹaytum ʹin ʹaṣbaḥa maaaʹukum g̣awrañ famañy yaʹteekum̃ bimaaaʹim maʻeen?

(ای پیامبر) بگو: «به من خبر دهید اگر آب (شرب) شما (در زمین) فرو رود، پس چه کسی می‌تواند برای شما آب روان (و گوارا) بیاورد؟!».

نٓ ۚ وَٱلْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ

NOOON. WALQ̣ALAMI wa-maa yasṭuroon,―

نون، سوگند به قلم و آنچه می‌نویسند.

مَآ أَنتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍ

Maaa ʹañta biniʻmati Rabbika bimajnoon.

که تو (ای پیامبر) به نعمت (و فضل) پروردگارت دیوانه نیستی.

وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍ

Wa-ʹinna laka laʹAjran g̣ayra mamnoon:

و بی‌گمان برای تو (ای پیامبر) پاداشی بی‌پایان (و عظیم) است.

وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ

Wa-ʹinnaka laʻalaa khuluq̣in ʻaz̤̣eem.

و یقیناً تو (ای محمد) بر اخلاق و خوی بسیار عظیم و والایی هستی.

فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُونَ

Fasatubṣiru wa-yubṣiroon,

پس تو بزودی خواهی دید و آن‌ها (نیز) خواهند دید.

بِأَييِّكُمُ ٱلْمَفْتُونُ

Biʹayyikumul maftoon.

که کدام یک از شما دیوانه است!

إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعْلَمُ بِٱلْمُهْتَدِينَ

ʹInna Rabbaka Huwa ʹaʻlamu bimañ ḍalla ʻañ Sabeelih: wa-Huwa ʹAʻlamu bil-Muhtadeen.

همانا پروردگارت بهتر می‌داند چه کسی از راه او گمراه گشته است، و (نیز) او به هدایت یافتگان دانا‌تر است.

فَلَا تُطِعِ ٱلْمُكَذِّبِينَ

Falaa tuṭiʻil mukaẓẓibeen.

پس از تکذیب کنندگان اطاعت مکن.

وَدُّوا۟ لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ

Waddoo law tudhinu fayudhinoon.

آن‌ها دوست دارند (و می‌خواهند) که نرمی (و مدارا) کنی، پس آن‌ها (نیز) نرمی (و مدارا) کنند.

وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَّهِينٍ

Wa-laa tuṭiʻ kulla ḥallaafim maheen,

و از هر فرومایه‌ای که بسیار سوگند (دروغ) یاد می‌کند، اطاعت مکن.

هَمَّازٍ مَّشَّآءٍۭ بِنَمِيمٍ

Hammaazim mashshaaaʹim binameem,

(آن) بسیار عیبجویی که به سخن‌چینی آمد و رفت می‌کند.

مَّنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ

Mannaaʻil lilkhayri muʻtadin ʹas̤eem,

و بسیار بازدارندۀ (کار) خیر، و متجاوز و گناهکار است.

عُتُلٍّۭ بَعْدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ

ʻUtullim baʻda ẓaalika zaneem,―

خشن (و کینه‌توز) و (بدتر) از آن (بی‌نسب و) حرام زاده است.

أَن كَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِينَ

ʹAñ kaana ẓaa maaliñwwa baneen.

بدان خاطر که صاحب مال و فرزندان بسیار است (مبادا از او اطاعت کنی!).

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَـٰتُنَا قَالَ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ

ʹIẓaa tutlaa ʻalayhi ʹAayaatunaa q̣aala ʹAsaaṭeerul ʹAwwaleen!

هنگامی‌که آیات ما بر او خواند شود، گوید: «(این‌ها) افسانه‌های گذشتگان است.

سَنَسِمُهُۥ عَلَى ٱلْخُرْطُومِ

Sanasimuhoo ʻalal khurṭoom!

به زودی بر بینی او داغ می‌گذاریم.

إِنَّا بَلَوْنَـٰهُمْ كَمَا بَلَوْنَآ أَصْحَـٰبَ ٱلْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا۟ لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِينَ

ʹInnaa balawnaahum kamaa balawnaaa ʹAṣḥaabal Jannah, ʹiẓ ʹaq̣samoo layaṣrimunnahaa muṣbiḥeen,

ما آن‌ها را آزمایش کردیم، همان‌گونه که صاحبان باغ را آزمودیم، هنگامی‌که سوگند یاد کردند که صبحگاهان (که مستندان نباشند) میوه‌های باغ را بچینند.

وَلَا يَسْتَثْنُونَ

Wa-laa yastas̤noon.

و ان شاء الله (اگر الله بخواهد) نگفتند.

فَطَافَ عَلَيْهَا طَآئِفٌ مِّن رَّبِّكَ وَهُمْ نَآئِمُونَ

Faṭaafa ʻalayhaa ṭaaaʹifum mir Rabbika wa-hum naaaʹimoon.

پس عذابی (فرا‌‌گیر) از سوی پروردگارت بر (باغ) آن‌ها فرو آمد، در حالی‌که همه در خواب بودند.

فَأَصْبَحَتْ كَٱلصَّرِيمِ

Faʹaṣbaḥat kaṣṣareem.

پس آن باغ (سبز و خرم) همچون شب سیاه شد.

فَتَنَادَوْا۟ مُصْبِحِينَ

Fatanaadaw muṣbiḥeen,

آنگاه صبحگاهان یکدیگر را ندا دادند.

أَنِ ٱغْدُوا۟ عَلَىٰ حَرْثِكُمْ إِن كُنتُمْ صَـٰرِمِينَ

ʹAnig̣ doo ʻalaa ḥars̤ikum ʹiñ kuñtum ṣaarimeen.

که اگر می‌خواهید درو کنید، به سوی کشتزار (و باغ) خویش بروید.

فَٱنطَلَقُوا۟ وَهُمْ يَتَخَـٰفَتُونَ

Fañṭalaq̣oo wa-hum yatakhaafatoon―

پس آن‌ها (به سوی کشتزار) حرکت کردند. در حالی‌که آهسته باهم می‌گفتند:

أَن لَّا يَدْخُلَنَّهَا ٱلْيَوْمَ عَلَيْكُم مِّسْكِينٌ

ʹAl laa yadkhulannahal yawma ʻalaykum miskeen.

«(مراقب باشید) که امروز هیچ بی‌نوا (و مسکینی) در آن (باغ) وارد نشود».

وَغَدَوْا۟ عَلَىٰ حَرْدٍ قَـٰدِرِينَ

Wa-g̣adaw ʻalaa ḥardiñ q̣aadireen.

و صبحگاهان با تصمیم جدی بر منع و جلوگیری (از مستمندان) بیرون شدند.

فَلَمَّا رَأَوْهَا قَالُوٓا۟ إِنَّا لَضَآلُّونَ

Falammaa raʹawhaa q̣aalooo ʹinnaa laḍaaalloon:

پس هنگامی‌که آن (باغ) را دیدند، گفتند: «یقیناً ما راه گم کرده‌ایم،

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ

Bal naḥnu maḥroomoon!

نه، بلکه ما (از حاصلان) بی‌بهره و محروم هستیم».

قَالَ أَوْسَطُهُمْ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ

Q̣aala ʹawsaṭuhum ʹalam ʹaq̣ul lakum law-laa tusabbiḥoon?

یکی از بهترین آن‌ها گفت: «آیا به شما نگفتم، چرا (شکر و) تسبیح (الله را) نمی‌گویید؟!».

قَالُوا۟ سُبْحَـٰنَ رَبِّنَآ إِنَّا كُنَّا ظَـٰلِمِينَ

Q̣aaloo Subḥaana Rabbinaaa ʹinnaa kunnaa z̤̣aalimeen!

گفتند: «پروردگار ما پاک و منزه است، مسلّماً ما ستمکار بودیم».

فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَلَـٰوَمُونَ

Faʹaq̣bala baʻḍuhum ʻalaa baʻḍiñy yatalaawamoon.

آنگاه ملامت کنان به یکدیگر رو آوردند.

قَالُوا۟ يَـٰوَيْلَنَآ إِنَّا كُنَّا طَـٰغِينَ

Q̣aaloo yaa-waylanaaa ʹinnaa kunnaa ṭaag̣een!

گفتند: «وای بر ما که طغیان‌گر (و سرکش) بودیم،

عَسَىٰ رَبُّنَآ أَن يُبْدِلَنَا خَيْرًا مِّنْهَآ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا رَٰغِبُونَ

ʻAsaa Rabbunaaa ʹañy yubdilanaa khayram minhaaa ʹinnaaa ʹilaa Rabbinaa raag̣iboon!

امید‌‌‌‌‌‌‌واریم که پروردگارمان (ما را ببخشد و) در عوض چیزی بهتر از آن (باغ) به ما بدهد، بی‌گمان ما به سوی پروردگار خود روی آورده‌ایم».

كَذَٰلِكَ ٱلْعَذَابُ ۖ وَلَعَذَابُ ٱلْـَٔاخِرَةِ أَكْبَرُ ۚ لَوْ كَانُوا۟ يَعْلَمُونَ

Kaẓaalikal ʻAẓaab; wa-laʻAẓaabul ʹAakhirati ʹakbar. Law kaanoo yaʻlamoon!

عذاب (الله در دنیا) این چنین است، و عذاب آخرت مسلماً بزرگ‌تر (و بیشتر) است، اگر آن‌ها می‌دانستند.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ

ʹInna lil-Muttaq̣eena ʻiñda Rabbihim Jannatin Naʻeem.

به راستی برای پرهیزگاران نزد پروردگار‌شان باغ‌های پر نعمت است.

أَفَنَجْعَلُ ٱلْمُسْلِمِينَ كَٱلْمُجْرِمِينَ

ʹAfanajʻalul Muslimeena kalmujrimeen?

آیا ما مسلمانان را همچون مجرمان (و گناهکاران) قرار می‌دهیم؟!.

مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ

Maa- lakum? kayfa taḥkumoon?

شما را چه شده است، چگونه داوری می‌کنید؟!

أَمْ لَكُمْ كِتَـٰبٌ فِيهِ تَدْرُسُونَ

ʹAm lakum Kitaabuñ feehi tadrusoon―

آیا شما کتابی (آسمانی) دارید که در آن می‌خوانید؟!

إِنَّ لَكُمْ فِيهِ لَمَا تَخَيَّرُونَ

ʹInna lakum feehi lamaa takhayyaroon?

و در آن (کتاب) آنچه را انتخاب کنید، برای شما (نوشته شده) است؟!

أَمْ لَكُمْ أَيْمَـٰنٌ عَلَيْنَا بَـٰلِغَةٌ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۙ إِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُونَ

ʹAm lakum ʹAymaanun ʻalaynaa baalig̣atun ʹilaa Yawmil Q̣iyaamati ʹinna lakum lamaa taḥkumoon?

یا اینکه شما بر (عهدۀ) ما عهد و پیمان استواری تا روز قیامت دارید، که هر چه را حکم کنید، (حق) برای شما باشد؟!

سَلْهُمْ أَيُّهُم بِذَٰلِكَ زَعِيمٌ

Salhum ʹayyuhum̃ biẓaalika zaʻeem!

(ای پیامبر) از آن‌ها بپرس، کدام یک از آنان در برابر این (ادعا‌ها) متعهد است؟!

أَمْ لَهُمْ شُرَكَآءُ فَلْيَأْتُوا۟ بِشُرَكَآئِهِمْ إِن كَانُوا۟ صَـٰدِقِينَ

ʹAm lahum shurakaaaʹu fal-yaʹtoo bishurakaaaʹihim ʹiñ kaanoo ṣaadiq̣een!

و یا اینکه آن‌ها (معبودان و) شریکانی دارند، پس اگر است می‌گویند باید شریکان (و معبودان) خویش را بیاورند.

يَوْمَ يُكْشَفُ عَن سَاقٍ وَيُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ

Yawma yukshafu ʻañ saaq̣iñw wayudʻawna ʹilas sujoodi falaa yastaṭeeʻoon,―

روزی‌که (کار بالا گیرد و الله متعال برای داوری میان خلائق بیاید) ساق برهنه و مکشوف گردد، و (مشرکان) دعوت به سجود می‌شوند، ولی نمی‌توانند (سجده کنند).

خَـٰشِعَةً أَبْصَـٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۖ وَقَدْ كَانُوا۟ يُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ وَهُمْ سَـٰلِمُونَ

Khaashiʻatan ʹabṣaaruhum tarhaq̣uhum ẓillah: wa-q̣ad kaanoo yudʻawna ʹilas sujoodi wa-hum saalimoon.

(در حالی‌که) دیدگانشان (از ندامت و خجالت) فرو افتاده و ذلّت و خواری وجود‌شان را در بر گرفته است، و یقیناً که پیش از آن (در دنیا) در حالی‌که سالم بودند به سجود فرا خوانده می‌شدند.

فَذَرْنِى وَمَن يُكَذِّبُ بِهَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ ۖ سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ

Faẓarnee wa-mañy yukaẓẓibu bihaaẓal Ḥadees̤: sanastadrijuhum min ḥays̤u laa- yaʻlamoon.

پس (ای پیامبر) مرا با آن کسی‌که این سخن (قرآن) را تکذیب می‌کند وا‌گذار، ما آنان را از آنجایی‌که نمی‌دانند بتدریج خواهیم گرفت.

وَأُمْلِى لَهُمْ ۚ إِنَّ كَيْدِى مَتِينٌ

Wa-ʹumlee lahum: ʹinna kaydee mateen.

و به آن‌ها مهلت می‌دهم، بی‌گمان مکر (و تدبیر) من استوار (و محکم) است.

أَمْ تَسْـَٔلُهُمْ أَجْرًا فَهُم مِّن مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُونَ

ʹAm tasʹaluhum ʹajrañ fahum mim mag̣ramim mus̤q̣aloon?

(ای پیامبر) آیا تو از آن‌ها مزدی درخواست می‌کنی، که (آن‌ها از ادای آن در رنجند، و) برایشان سنگین است؟!

أَمْ عِندَهُمُ ٱلْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ

ʹAm ʻiñdahumul G̣aybu fahum yaktuboon?

یا (اسرار) غیب نزد آن‌هاست، پس آنان (از آن) می‌نویسند.

فَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُن كَصَاحِبِ ٱلْحُوتِ إِذْ نَادَىٰ وَهُوَ مَكْظُومٌ

Faṣbir li-Ḥukmi Rabbika wa-laa takuñ ka-Ṣaaḥibil Ḥoot. ʹIẓ naadaa wa-huwa makz̤̣oom.

پس (ای پیامبر) برای فرمان (و حکم) پروردگارت صبر کن، و مانند صاحب ماهی (= یونس بن متی) مباش، هنگامی‌که سرشار از غم و اندوه بود (الله را) نداد کرد.

لَّوْلَآ أَن تَدَٰرَكَهُۥ نِعْمَةٌ مِّن رَّبِّهِۦ لَنُبِذَ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ مَذْمُومٌ

Law-laaa ʹañ tadaarakahoo Niʻmatum mir Rabbihee lanubiẓa bilʻaraaaʹi wa-huwa maẓmoom.

اگر نعمت (و رحمتی) از سوی پروردگارش او را در نمی‌یافت، یقیناً (از شکم ماهی) به صحرای بی آب و علف بیرون افکنده می‌شد، در حالی‌که او بد‌حال (و نکوهیده) بود.

فَٱجْتَبَـٰهُ رَبُّهُۥ فَجَعَلَهُۥ مِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ

Fajtabaahu Rabbuhoo fajaʻalahoo minaṣ Ṣaaliḥeen.

پس پروردگارش او را برگزید، و او را از صالحان قرار داد.

وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَـٰرِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا۟ ٱلذِّكْرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُۥ لَمَجْنُونٌ

Wa-ʹiñy yakaadul laẓeena kafaroo layuzliq̣oonaka biʹabṣaarihim lammaa samiʻuẓ Ẓikra wa-yaq̣ooloona ʹinnahoo lamajnoon!

و (ای پیامبر) نزدیک است کسانی‌که کافر شدند، هنگامی‌که آیات قرآن را می‌شنوند، با چشم‌های خود تو را چشم زخم بزنند (و بلغزانند) و می‌گویند: «قطعاً او دیوانه است».

وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَـٰلَمِينَ

Wa-maa huwa ʹillaa Ẓikrul lilʻAalameen.

در حالی‌که این (قرآن) جز پندی برای جهانیان نیست.

ٱلْحَآقَّةُ

ʹALḤAAAQ̣Q̣ATU!

(روز) واقع شدنی (رستاخیز)

مَا ٱلْحَآقَّةُ

Mal Ḥaaaq̣q̣ah?

آن واقع شدنی چیست؟

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ

Wa-maaa ʹadraaka mal Ḥaaaq̣q̣ah?

و تو چه دانی آن واقع شدنی چیست (و چگونه است)؟!

كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ

Kaẓẓabat S̤amoodu wa-ʻAadum bil-Q̣aariʻah!

(قوم) ثمود و (قوم) عاد (قیامت) درهم کوبنده را تکذیب کردند.

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ

Faʹammaa S̤amoodu faʹuhlikoo biṭ-Ṭaag̣iyah!

پس اما (قوم) ثمود، به بانگ سهمگین هلاک شدند.

وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍ

Wa-ʹammaa ʻAaduñ faʹuhlikoo bi-Reeḥiñ ṣarṣarin ʻaatiyah;

و اما (قوم) عاد با تند بادی سرکش و سرد به هلاکت رسیدند.

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَثَمَـٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍ

Sakhkharahaa ʻalayhim sabʻa layaaliñw was̤amaaniyata ʹayyaamin ḥusoomañ fataral q̣awma feehaa ṣarʻaa kaʹannahum ʹaʻjaazu nakhlin khaawiyah!

(الله) هفت شب و هشت روز پی در پی آن را بر آن‌ها مسلط نمود، پس (اگر آنجا می‌بودی) (آن) قوم را آن (تند باد) مانند تنه‌های پوسیدۀ تو خالی درختان خرما، بر زمین افتاده (و هلاک شده) می‌دیدی.

فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍ

Fahal taraa lahum mim baaq̣iyah?

پس آیا از آن‌ها کسی را می‌بینی که باقی مانده باشد؟!

وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَـٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ

Wa-jaaaʹa Firʻawnu wa-mañ q̣ablahoo wal-muʹtafikaatu bil-khaaṭiʹah,

و فرعون و کسانی‌که پیش از او بودند، و (مردم) شهر‌های ویران شده (قوم لوط) مرتکب گناهان (بزرگ) شدند.

فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رَّابِيَةً

Faʻaṣaw rasoola Rabbihim faʹakhaẓahum ʹakhẓatar raabiyah.

پس آن‌ها از (فرمان) فرستادۀ پروردگار‌شان سرپیچی کردند، آنگاه (الله) آن‌ها را به عذاب سختی گرفتارشان کرد.

إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَـٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ

ʹInnaa lammaa ṭag̣al maaaʹu ḥamalnaakum fil jaariyah.

همانا هنگامی‌که آب طغیان کرد، شما را در کشتی سوار کردیم.

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيَهَآ أُذُنٌ وَٰعِيَةٌ

Linajʻalahaa lakum Taẓkiratañwwa taʻiyahaaa ʹuẓunuñw waaʻiyah.

تا که پندی برای شما قرار دهیم، و گوش‌های شنوا آن را بشنوند و به یاد بسپارند.

فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌ وَٰحِدَةٌ

Faʹiẓaa nufikha fiṣ Ṣoori nafkhatuñw waaḥidah,

پس هنگامی‌که یک بار در «صور» دمیده شود.

وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَٰحِدَةً

Wa-ḥumilatil ʹarḍu wal-jibaalu fadukkataa dakkatañw waaḥidah,―

و زمین و کوه‌ها از جا کنده شود، پس یکباره درهم کوبیده (و متلاشی) شوند.

فَيَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ

Fayawmaʹiẓiñw Waq̣aʻatil Waaq̣iʻah,

پس در آن روز واقعۀ (عظیم) قیامت به وقوع می‌پیوندد.

وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍ وَاهِيَةٌ

Wañshaq̣q̣atis samaaaʹu fahiya Yawmaʹiẓiñw waahiyah,

و آسمان شکافته می‌شود، پس در آن روز سست می‌گردد (و فرو می‌ریزد).

وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمَـٰنِيَةٌ

Wal-malaku ʻalaaa ʹarjaaaʹihaa, wa-yaḥmilu ʻArsha Rabbika fawq̣ahum Yawmaʹiẓiñ s̤amaaniyah.

و فرشتگان بر کناره‌های آن (= آسمان) قرار می‌گیرند، و آن روز هشت (فرشته) عرش پروردگارت را بر فراز‌شان حمل می‌کنند.

يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌ

Yawmaʹiẓiñ tuʻraḍoona laa- takhfaa miñ-kum khaafiyah.

در آن روز شما (همگی برای حساب‌رسی، به پیشگاه الله) عرضه می‌شوید، و هیچ چیز از (کار‌های) شما پنهان نخواهد ماند.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَـٰبِيَهْ

Faʹammaa man ʹootiya Kitaabahoo biyameenihee fayaq̣oolu haaaʹumuq̣ raʹoo Kitaabiyah!

پس اما کسی‌که نامۀ (اعمالش) را به دست راستش دهند، گوید: «بیایید نامۀ (اعمال) مرا بخوانید!

إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَـٰقٍ حِسَابِيَهْ

ʹInnee z̤̣anañtu ʹannee mulaaq̣in Ḥisaabiyah!

من یقین داشتم که به حساب (اعمال) خودم خواهم رسید».

فَهُوَ فِى عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ

Fahuwa fee ʻeeshatir raaḍiyah,

پس او در یک زندگی پسندیده (و رضایت بخشی) خواهد بود.

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍ

Fee Jannatin ʻaaliyah,

در بهشتی برین.

قُطُوفُهَا دَانِيَةٌ

Q̣utoofuhaa daaniyah.

که میوه‌هایش (برای چیده شدن) در دسترس است.

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ

Kuloo washraboo haneeeʹam bimaaa ʹaslaftum fil ʹayyaamil khaaliyah!

(و به آن‌ها گفته می‌شود (: «بخورید و بیاشامید، گوارایتان باد، به (خاطر) آنچه در ایام گذشته پیش فرستاده‌اید».

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَـٰبِيَهْ

Wa-ʹammaa man ʹootiya Kitaabahoo bishimaalihee fayaq̣oolu yaalaytanee lam ʹoota Kitaabiyah!

و اما کسی‌که نامۀ (اعمالش) را به دست چپش دهند، گوید: «ای کاش هرگز نامۀ (اعمال) مرا به من داده نمی‌شد،

وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ

Wa-lam ʹadri maa- ḥisaabiyah!

و نمی‌دانستم حسابم چیست.

يَـٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ

Yaa-laytahaa kaanatil q̣aaḍiyah!

ای کاش (با مرگ) همه چیز تمام می‌شد (و پایان کار بود).

مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ

Maaa ʹag̣naa ʻannee maaliyah!

مال و دارایی‌ام مرا بی‌نیاز نکرد (و سودی نبخشید).

هَلَكَ عَنِّى سُلْطَـٰنِيَهْ

Halaka ʻannee sulṭaaniyah!

قدرت و فرمانروایی‌ام (نیز) از (دست) من رفت (و به‌کلی نابود شد)».

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ

Khuẓoohu fag̣ullooh,

(به فرشتگان گفته می‌شود:) «او را بگیرید، پس طوق (به گردن) او اندازید.

ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ

S̤ummal Jaḥeema ṣallooh,

سپس او را به (آتش) دوزخ بیفکنید.

ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًا فَٱسْلُكُوهُ

S̤umma fee silsilatiñ ẓarʻuhaa sabʻoona ẓiraaʻañ faslukooh!

آنگاه او را در زنجیری که طول آن هفتاد ذراع است، ببندید،

إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ

ʹInnahoo kaana laa- yuʹminu billaahil ʻAz̤̣eem,

بی‌گمان او هرگز به الله بزرگ ایمان نمی‌آورد،

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ

Wa-laa yaḥuḍḍu ʻalaa ṭaʻaamil miskeen!

و هرگز (مردم را) بر اطعام بی‌نوا(یان) تشویق نمی‌کرد.

فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَـٰهُنَا حَمِيمٌ

Falaysa lahul Yawma haahunaa ḥameem,

پس امروز در این جا دوست صمیمی (و مهربانی) ندارد (که کمکش کند).

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍ

Wa-laa ṭaʻaamun ʹillaa min g̣isleen,

و غذایی جز از چرک و خون ندارد.

لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَـٰطِـُٔونَ

Laa- yaʹkuluhooo ʹillal khaaṭiʹoon.

(غذایی‌که) گناهکاران آن را نخورند».

فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ

Falaaa ʹuq̣simu bimaa tubṣiroon

پس سوگند به آنچه می‌بینید،

وَمَا لَا تُبْصِرُونَ

Wamaa laa- tubṣiroon,―

و به آنچه نمی‌بینید.

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ

ʹInnahoo laq̣awlu Rasooliñ Kareem;

بی‌تردید این (قرآن) گفتار رسول بزرگوار است.

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ ۚ قَلِيلًا مَّا تُؤْمِنُونَ

Wa-maa huwa biq̣awli shaaʻir: q̣aleelam maa tuʹminoon!

و این‌ها گفتار شاعری نیست، (اما شما) اندکی ایمان می‌آورید.

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍ ۚ قَلِيلًا مَّا تَذَكَّرُونَ

Wa-laa biq̣awli kaahin: q̣aleelam maa taẓakkaroon.

و (نیز) گفتار کاهنی نیست، (لیکن شما) کمتر پند می‌گیرید.

تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ

Tañzeelum mir Rabbil ʻAalameen.

(این قرآن) از سوی پروردگار جهانیان نازل شده است.

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ

Wa-law taq̣awwala ʻalaynaa baʻḍal ʹaq̣aaweel,

و اگر (پیامبر) سخنانی (به دروغ) بر ما می‌بست.

لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ

Laʹakhaẓnaa minhu bilyameen,

مسلّماً ما دست راست او را می‌گرفتیم.

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ

S̤umma laq̣aṭaʻnaa minhul wateen:

سپس (شاه) رگ قلبش را قطع می‌کردیم.

فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَـٰجِزِينَ

Famaa miñkum min ʹaḥadin ʻanhu ḥaajizeen.

پس هیچ کس از شما نمی‌توانست از (عذاب) او مانع شود.

وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌ لِّلْمُتَّقِينَ

Wa-ʹinnahoo la-Taẓkiratul lil-Muttaq̣een.

و یقیناً این (قرآن) پند و تذکری برای پرهیزگاران است.

وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ

Wa-ʹinnaa lanaʻlamu ʹanna miñkum mukaẓẓibeen.

و ما محققاً می‌دانیم که برخی از شما تکذیب کنندگان (این کلام الهی) هستید.

وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَـٰفِرِينَ

Wa-ʹinnahoo laḥasratun ʻalal kaafireen.

و همانا این (قرآن) بر کافران مایۀ حسرت و ندامت است.

وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ

Wa-ʹinnahoo la-Ḥaq̣q̣ul yaq̣een.

و بی‌گمان این (قرآن) حق الیقین است.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ

Fasabbiḥ bismi Rabbikal ʻAz̤̣eem.

پس (ای پیامبر) به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی.

سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ

Saʹala saaʹilum biʻAẓaabiñw waaq̣iʻ―

تقاضاکننده‌ای، تقاضای عذابی وقوع یافتنی کرد.

لِّلْكَـٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌ

Lil-kaafireena laysa lahoo daafiʻ,―

(این عذاب) برای کافران است. هیچ دفع‌کننده‌ای ندارد.

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ

Minal laahi Ẓil MAʻAARIJ.

از سوی الله صاحب مراتب و درجات است.

تَعْرُجُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ

Taʻrujul malaaaʹikatu war-Rooḥu ʹilayhi fee Yawmiñ kaana miq̣daaruhoo khamseena ʹalfa sanah:

فرشتگان و روح (جبرئیل) به سوی او عروج می‌کنند، در روزی‌که مقدارش پنجاه هزار سال است.

فَٱصْبِرْ صَبْرًا جَمِيلًا

Faṣbir Ṣabrañ jameelaa.

پس تو (ای پیامبر!) صبر جمیل پیشه کن.

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًا

ʹInnahum yarawnahoo baʻeedaa:

بی‌گمان آن‌ها آن (روز) را دور می‌بینند.

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًا

Wa-naraahu q̣areebaa.

و ما آن را نزدیک می‌بینیم.

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ

Yawma takoonus samaaaʹu kalmuhl,

(همان) روزی‌که آسمان چون مس گداخته شود.

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ

Wa-takoonul jibaalu kalʻihn,

و کوه‌ها مانند پشم رنگین (متلاشی و پراکنده) شود.

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًا

Wa-laa yasʹalu ḥameemun ḥameemaa,

و هیچ دوست صمیمی (و خویشاوندی) از (حال) دوست صمیمی (و خویشاوند خود) نپرسد.

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ

Yubaṣṣaroonahum,: yawaddul mujrimu law yaftadee min ʻAẓaabi Yawmiʹiẓim bibaneeh,

(در حالی‌که) آنان به یکدیگر نشان داده می‌شوند گناهکار (دوست دارد و) آرزو کند خویشتن را از عذاب آن روز باز خرد به فرزندانش.

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ

Wa-ṣaaḥibatihee wa-ʹakheeh,

و زنش و برادرش.

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ

Wa-faṣeelatihil latee tuʹweeh,

و قبیله‌اش که (همیشه) او را جای و پناه می‌داد.

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ يُنجِيهِ

Wa-mañ fil ʹarḍi jameeʻañ s̤umma yuñjeeh:

و همۀ آن‌هایی که روی زمین‌اند (همگی فدا کند) سپس او نجات یابد.

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ

Kallaa! ʹinnahaa laz̤̣aa!

(اما) هرگز چنین نیست، بی‌گمان آن شعله‌های (آتش) سوزان است.

نَزَّاعَةً لِّلشَّوَىٰ

Nazzaaʻatal lishshawaa!

پوست از سر و صورت بر می‌کند.

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ

Tadʻoo man ʹadbara wa-tawallaa,

کسانی را که (به فرمان الله) پشت کردند و (از حق) روی گرداندند، فرا می‌خواند.

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ

Wa-jamaʻa faʹawʻaa!

و (نیز کسانی را که) اموال را جمع آوری و ذخیره کردند. (و حق آن را نپرداختند).

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا

ʹInnal ʹiñsaana khuliq̣a halooʻaa;―

یقیناً انسان کم طاقت (و حریص) آفریده شده است.

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًا

ʹIẓaa massahush sharru jazooʻaa;

هنگامی‌که بدی (و مصیبتی) به او رسد، بی‌تابی می‌کند.

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا

Wa-ʹiẓaa massahul khayru manooʻaa;―

و هنگامی‌که خوبی به او رسد، باز دارنده (و بخیل) می‌شود.

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ

ʹIllal Muṣalleen;―

مگر نمازگزاران.

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ

ʹAllaẓeena hum ʻalaa Ṣalaatihim daaaʹimoon;

همان کسانی‌که بر نماز‌هایشان همیشه مداومت می‌کنند.

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّ مَّعْلُومٌ

Wallaẓeena feee ʹamwaalihim ḥaq̣q̣um maʻloom

و کسانی‌که در اموال‌شان حق (معین و) معلومی است.

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ

Lissaaaʹili walmaḥroom;

برای گدا و محروم.

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ

Wallaẓeena yuṣaddiq̣oona bi-Yawmid Deen;

و کسانی‌که روز جزا را تصدیق می‌کنند.

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ

Wallaẓeena hum min ʻazaabi Rabbihim mushfiq̣oon,―

و کسانی‌که از عذاب پروردگارشان می‌ترسند.

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ

ʹInna ʻaẓaaba Rabbihim g̣ayru maʹ-moon;―

بی‌گمان از عذاب پروردگارشان در امان نتوانند بود.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَـٰفِظُونَ

Wallaẓeena hum lifuroojihim ḥaafiz̤̣oon,

و کسانی‌که شرمگاه‌هایشان را نگه می‌دارند.

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَـٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ

ʹIllaa ʻalaaa ʹazwaajihim ʹaw maa- malakat ʹaymaanuhum faʹinnahum g̣ayru maloomeen,

مگر با همسران و کنیزانی که مالک آن‌ها هستند که (در این صورت) ملامت و سرزنشی بر آن‌ها نیست.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ

Famanib tag̣aa waraaaʹa ẓaalika faʹulaaaʹika humul ʻaadoon;―

پس هرکس غیر از این‌ها را بخواهد، آنان متجاوزان هستند.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَـٰنَـٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ

Wallaẓeena hum liʹamaanaatihim wa-ʻahdihim raaʻoon.

و کسانی‌که امانت‌ها و عهد‌شان را رعایت می‌کنند.

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَـٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ

Wallaẓeena hum̃ bishahaadaatihim q̣aaaʹimoon;

و کسانی‌که به شهادت‌های خود متعهد هستند.

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ

Wallaẓeena hum ʻalaa Ṣalaatihim yuḥaafiz̤̣oon;―

و کسانی‌که بر نمازشان محافظت می‌کنند.

أُو۟لَـٰٓئِكَ فِى جَنَّـٰتٍ مُّكْرَمُونَ

ʹUlaaaʹika fee Jannaatim mukramoon.

اینان در باغ‌های (بهشت) گرامی داشته می‌شوند.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ

Famaa lil-laẓeena kafaroo q̣ibalaka muhṭiʻeen―

پس (ای پیامبر!) کافران را چه شده که به سوی تو می‌شتابند؟

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ

ʻAnil yameeni wa-ʻanish shimaali ʻizeen?

از راست و چپ، گروه گروه (و پراکنده) می‌شوند؟!

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ

ʹAyaṭmaʻu kullum riʹim minhum ʹañy yudkhala Jannata Naʻeem?

آیا هر کدام از آن‌ها (با آن اعمال ناپسندش) طمع دارد که او در بهشت پرنعمت (الهی) درآورده شود؟!

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَـٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ

Kallaa! ʹInnaa khalaq̣naahum mimmaa yaʻlamoon!

هرگز چنین نیست، بی‌گمان ما آن‌ها را از آنچه (خود‌شان) می‌دانند آفریده‌ایم.

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَـٰرِقِ وَٱلْمَغَـٰرِبِ إِنَّا لَقَـٰدِرُونَ

Falaaa ʹuq̣simu bi-Rabbil Mashaariq̣i wal-Mag̣aaribi ʹinnaa la-Q̣aadiroon.

پس به پروردگار مشرق‌ها و مغرب‌ها سوگند می‌خورم که ما یقیناً قادریم.

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ

ʻAlaaa ʹan nubaddila khayram minhum wa-maa Naḥnu bimasbooq̣een.

بر آن که (کسانی دیگر) بهتر از آن‌ها را جایگزین کنیم، و ما (برای این کار) عاجز و ناتوان نیستیم.

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَـٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ

Faẓarhum yakhooḍoo wa-yalʻaboo ḥattaa yulaaq̣oo Yawmahumul laẓee yooʻadoon!

پس (ای پیامبر!) آنان را به حال خود وا‌گذار تا در باطل خود فرو روند، و بازی کنند تا به روزی‌که به آن‌ها وعده داده شده است برسند.

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍ يُوفِضُونَ

Yawma yakhrujoona minal ʹajdaas̤i siraaʻañ kaʹannahum ʹilaa nuṣubiñy yoofiḍoon,―

(همان) روزی‌که شتابان از قبرها خارج می‌شوند، گویی به سوی نشانه (و بت‌ها) می‌دوند.

خَـٰشِعَةً أَبْصَـٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ

Khaashiʻatan ʹabṣaaruhum tarhaq̣uhum ẓillah! Ẓaalikal Yawmul laẓee kaanoo yooʻadoon!

(در حالی‌که) چشم‌هایشان (از شرم و وحشت) به زیر افتاده، و ذلت (و خواری) آن‌ها را پوشانده است. این همان روزی است که به آن‌ها وعده داده می‌شد.

إِنَّآ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِۦٓ أَنْ أَنذِرْ قَوْمَكَ مِن قَبْلِ أَن يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ

ʹInnaaa ʹarsalnaa Nooḥan ʹilaa Q̣awmiheee ʹan ʹañẓir Q̣awmaka miñ q̣abli ʹañy yaʹtiyahum ʻAẓaabun ʹaleem,

بی‌گمان ما نوع را به سوی قومش فرستادیم، (و گفتیم): «قوم خود را پیش از آن که عذاب دردناک به سراغشان آید، هشدار ده (و بترسان).

قَالَ يَـٰقَوْمِ إِنِّى لَكُمْ نَذِيرٌ مُّبِينٌ

Q̣aala yaa-Q̣awmi ʹinnee lakum Naẓeerum mubeen:

(نوح) گفت: «ای قوم! همانا من برای شما بیم‌دهندۀ آشکاری هستم.

أَنِ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ وَٱتَّقُوهُ وَأَطِيعُونِ

ʹAniʻ budul laaha wattaq̣oohu wa-ʹaṭeeʻoon:

که الله را پرستش کنید و از او بترسید، و مرا اطاعت کنید.

يَغْفِرْ لَكُم مِّن ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرْكُمْ إِلَىٰٓ أَجَلٍ مُّسَمًّى ۚ إِنَّ أَجَلَ ٱللَّهِ إِذَا جَآءَ لَا يُؤَخَّرُ ۖ لَوْ كُنتُمْ تَعْلَمُونَ

Yag̣fir lakum miñ ẓunoobikum wa-yuʹakhkhirukum ʹilaaa ʹAjalim Musammaa: ʹinna ʹAjalal laahi ʹiẓaa jaaaʹa laa- yuʹakhkhar, Law kuñtum taʻlamoon.

(پس اگر چنین کردید، الله) گناهان شما را می‌آمرزد، و شما را تا زمان معینی مهلت می‌دهد، زیرا هنگامی‌که اجل الهی فرا رسد تأخیر نخواهد داشت، اگر می‌دانید».

قَالَ رَبِّ إِنِّى دَعَوْتُ قَوْمِى لَيْلًا وَنَهَارًا

Q̣aala Rabbi ʹinnee daʻawtu Q̣awmee laylañw wanahaaraa:

و نوح (پس از نهصد و پنجاه سال نصیحت‌گری و دعوت) گفت: پروردگارا! به راستی که من قوم خود را شب و روز (به ایمان) دعوت کردم.

فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَآءِىٓ إِلَّا فِرَارًا

Falam yazidhum duʻaaaʹeee ʹillaa firaaraa.

اما دعوت من (در حق آنان چیزی) جز گریز نیفزود.

وَإِنِّى كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوٓا۟ أَصَـٰبِعَهُمْ فِىٓ ءَاذَانِهِمْ وَٱسْتَغْشَوْا۟ ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا۟ وَٱسْتَكْبَرُوا۟ ٱسْتِكْبَارًا

Wa-ʹinnee kullamaa daʻawtuhum litag̣fira lahum jaʻalooo ʹaṣaabiʻahum feee ʹaaẓaanihim wastag̣shaw s̤iyaabahum wa-ʹaṣarroo wastakbarus tikbaaraa,

و من هرگاه آن‌ها را دعوت کردم تا تو آنان را بیامرزی انگشتان‌‌شان را در گوش‌هایشان فرو کردند و لباس‌هایشان را (به خود) پیچیدند، و (در مخالفت) اصرار (و پا‌فشاری) کردند و به شدت گردن کشی و تکبر نمودند.

ثُمَّ إِنِّى دَعَوْتُهُمْ جِهَارًا

S̤umma ʹinnee daʻawtuhum jihaaraa;

سپس من آن‌ها را با صدای بلند (و آشکار) دعوت کردم.

ثُمَّ إِنِّىٓ أَعْلَنتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَارًا

S̤umma ʹinneee ʹaʻlañtu lahum wa-ʹasrartu lahum ʹisraaraa,

آنگاه به آشکار برایشان گفتم، و در نهان برای (هرکدام از) آنان بیان کردم.

فَقُلْتُ ٱسْتَغْفِرُوا۟ رَبَّكُمْ إِنَّهُۥ كَانَ غَفَّارًا

Faq̣ultus tag̣firoo Rabbakum; ʹinnahoo kaana G̣affaaraa;

پس (به آن‌ها) گفتم: «از پروردگار خویش آمرزش بخواهید، بی‌گمان او بسیار آمرزنده است.

يُرْسِلِ ٱلسَّمَآءَ عَلَيْكُم مِّدْرَارًا

Yursilis samaaaʹa ʻalaykum midraaraa;

تا از آسمان (باران) پی در پی بر شما بفرستد.

وَيُمْدِدْكُم بِأَمْوَٰلٍ وَبَنِينَ وَيَجْعَل لَّكُمْ جَنَّـٰتٍ وَيَجْعَل لَّكُمْ أَنْهَـٰرًا

Wa-yumdidkum̃ biʹamwaaliñw wabaneena wa-yajʻal lakum Jannaatiñw Wa yajʻal lakum ʹanhaaraa.

و شما را با اموال و فرزندان بسیار مدد کند، به شما باغ‌های (سرسبز) بدهد، و برای شما نهر‌های (جاری) قرار دهد.

مَّا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًا

Maa- lakum laa- tarjoona lillaahi wa-q̣aaraa,―

شما را چه شده است که برای الله، عظمت (و شکوه) قایل نیستید؟!.

وَقَدْ خَلَقَكُمْ أَطْوَارًا

Wa-q̣ad khalaq̣akum ʹaṭwaaraa?

در حالی‌که شما را در مراحل گوناگون آفرید. (از نطفه سپس خون لخته شده، آنگاه تکه‌ای گوشت، تا این‌که انسان کامل شد).

أَلَمْ تَرَوْا۟ كَيْفَ خَلَقَ ٱللَّهُ سَبْعَ سَمَـٰوَٰتٍ طِبَاقًا

ʹAlam taraw kayfa khalaq̣al laahu sabʻa samaawaatiñ ṭibaaq̣aa,

آیا نمی‌بینید چگونه الله هفت آسمان را بر فراز یکدیگر آفرید؟

وَجَعَلَ ٱلْقَمَرَ فِيهِنَّ نُورًا وَجَعَلَ ٱلشَّمْسَ سِرَاجًا

Wa-jaʻalal q̣amara feehinna noorañw wajaʻalash shamsa Siraajaa?

و ماه را در میان آسمان‌ها مایۀ روشنایی قرار داد، و خورشید را چراغ (فروزانی) گردانید.

وَٱللَّهُ أَنۢبَتَكُم مِّنَ ٱلْأَرْضِ نَبَاتًا

Wallaahu ʹambatakum minal ʹarḍi nabaataa,

و الله شما را همچون گیاه و نباتی از زمین رویانید.

ثُمَّ يُعِيدُكُمْ فِيهَا وَيُخْرِجُكُمْ إِخْرَاجًا

S̤umma yuʻeedukum feehaa wa-yukhrijukum ʹikhraajaa?

سپس شما را به آن (زمین) باز می‌گرداند، و بار دیگر شما را بیرون می‌آورد.

وَٱللَّهُ جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ بِسَاطًا

Wallaahu jaʻala lakumul ʹarḍa bisaaṭaa,

و الله زمین را برای شما گسترده ساخت.

لِّتَسْلُكُوا۟ مِنْهَا سُبُلًا فِجَاجًا

Litaslukoo minhaa subulañ fijaajaa.

تا از راه‌های پهناور آن (به سوی مقصد خود) رفت و آمد کنید».

قَالَ نُوحٌ رَّبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِى وَٱتَّبَعُوا۟ مَن لَّمْ يَزِدْهُ مَالُهُۥ وَوَلَدُهُۥٓ إِلَّا خَسَارًا

Q̣aala Nooḥur Rabbi ʹinnahum ʻaṣawnee wattabaʻoo mal lam yazidhu maaluhoo wa-waladuhooo ʹillaa khasaaraa.

نوح گفت: «پروردگارا! بی‌گمان آن‌ها مرا نافرمانی کردند، و از کسی پیروی کردند که مال و فرزندش چیزی جز زیانکاری بر او نیفزوده است.

وَمَكَرُوا۟ مَكْرًا كُبَّارًا

Wa-makaroo Makrañ kubbaaraa.

و (آن پیشوایان گمراه) نیرنگ (و مکر) بزرگی به کار بردند.

وَقَالُوا۟ لَا تَذَرُنَّ ءَالِهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَنَسْرًا

Waq̣aaloo laa- taẓarunna ʹaalihatakum wa-laa taẓarunna Waddañw Walaa Suwaaʻaa, wa-laa Yag̣oos̤a wa-Yaʻooq̣a wa-Nasraa;―

و گفتند: معبودان خود را رها نکنید. و (بخصوص) «ود» و «سواع» و «یغوث» و «یعوق» و «نسر» را رها نکنید.

وَقَدْ أَضَلُّوا۟ كَثِيرًا ۖ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّـٰلِمِينَ إِلَّا ضَلَـٰلًا

Wa-q̣ad ʹaḍalloo kas̤eeraa; wa-laa tazidiz̤̣ z̤̣aalimeena ʹillaa ḍalaalaa.

و به راستی آن‌ها بسیاری را گمراه کردند، و (تو ای پروردگار!) ستمکاران را جز گمراهی میفزا».

مِّمَّا خَطِيٓـَٔـٰتِهِمْ أُغْرِقُوا۟ فَأُدْخِلُوا۟ نَارًا فَلَمْ يَجِدُوا۟ لَهُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ أَنصَارًا

Mimmaa khaṭeeeʹaatihim ʹug̣riq̣oo faʹudkhiloo Naaraa: falam yajidoo lahum miñ doonil laahi ʹañṣaaraa.

(سرانجام) به کیفر گناهان‌شان (همگی) غرق شدند، پس در آتش (دوزخ) درآورده شدند، و در برابر (عذاب) الهی یاور (و مددکاری) برای خود نیافتند.

وَقَالَ نُوحٌ رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَى ٱلْأَرْضِ مِنَ ٱلْكَـٰفِرِينَ دَيَّارًا

Wa-q̣aala Nooḥur Rabbi laa- taẓar ʻalal ʹarḍi minal kaafireena dayyaaraa!

و نوح گفت: «پروردگارا! هیچ یک از کافران (و دیار‌‌شان) را بر روی زمین باقی نگذار.

إِنَّكَ إِن تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا۟ عِبَادَكَ وَلَا يَلِدُوٓا۟ إِلَّا فَاجِرًا كَفَّارًا

ʹInnaka ʹiñ taẓarhum yuḍilloo ʻibaadaka wa-laa yalidooo ʹillaa faajirañ kaffaaraa.

چرا که اگر آن‌ها را باقی گذاری بندگانت را گمراه می‌کنند، و جز (نسلی) بدکار و کافر به وجود نمی‌آورند.

رَّبِّ ٱغْفِرْ لِى وَلِوَٰلِدَىَّ وَلِمَن دَخَلَ بَيْتِىَ مُؤْمِنًا وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَـٰتِ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّـٰلِمِينَ إِلَّا تَبَارًۢا

Rabbig̣ fir lee wa-li-waalidayya wa-limañ dakhala baytiya Muʹminañw Walil-Muʹmineena wal-Muʹminaat: wa-laa tazidiz̤̣ z̤̣aalimeena ʹillaa tabaaraa!

پروردگارا! مرا و پدر و مادرم را و هرآن کس که با ایمان وارد خانۀ من شود، و (تمام) مردان مؤمن و زنان مؤمن را بیامرز، و ستمکاران را جز هلاکت (و نابودی) میفزا».

قُلْ أُوحِىَ إِلَىَّ أَنَّهُ ٱسْتَمَعَ نَفَرٌ مِّنَ ٱلْجِنِّ فَقَالُوٓا۟ إِنَّا سَمِعْنَا قُرْءَانًا عَجَبًا

Q̣ul ʹooḥiya ʹilayya ʹanna hustamaʻa nafarum minal Jinni faq̣aalooo ʹinnaa samiʻnaa Q̣urʹaanan ʻajabaa,

(ای پیامبر!) بگو: «به من وحی شده است که همانا گروهی از جنیان (به این قرآن) گوش فرا داده‌اند، پس گفتند: بی‌گمان ما قرآن عجیبی شنیدیم.

يَهْدِىٓ إِلَى ٱلرُّشْدِ فَـَٔامَنَّا بِهِۦ ۖ وَلَن نُّشْرِكَ بِرَبِّنَآ أَحَدًا

Yahdeee ʹilar Rushdi faʹaamannaa bih: wa-lan nushrika bi-Rabbinaaa ʹaḥadaa.

که به راه راست هدایت می‌کند، پس ما به آن ایمان آوردیم، و هرگز کسی را با پروردگارمان شریک قرار نمی‌دهیم.

وَأَنَّهُۥ تَعَـٰلَىٰ جَدُّ رَبِّنَا مَا ٱتَّخَذَ صَـٰحِبَةً وَلَا وَلَدًا

Wa-ʹannahoo Taʻaalaa Jaddu Rabbinaa mat takhaẓa ṣaaḥibatañw walaa waladaa.

و این‌که شأن و عظمت پروردگارمان بس (عظیم و) بلند است، او (هرگز برای خود) همسر و فرزندی انتخاب نکرده است.

وَأَنَّهُۥ كَانَ يَقُولُ سَفِيهُنَا عَلَى ٱللَّهِ شَطَطًا

Wa-ʹannahoo kaana yaq̣oolu safeehunaa ʻal allaahi shaṭaṭaa;

و این‌که سفیه (و نادان) ما (شیطان) دربارۀ الله سخنان ناروایی می‌گفت.

وَأَنَّا ظَنَنَّآ أَن لَّن تَقُولَ ٱلْإِنسُ وَٱلْجِنُّ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا

Wa-ʹannaa z̤̣anannaaa ʹal lañ taq̣oolal ʹiñsu wal-jinnu ʻal allaahi kaẓibaa.

و ما (چنین) گمان می‌کردیم که هرگز انس و جن بر الله دروغ نمی‌بندند.

وَأَنَّهُۥ كَانَ رِجَالٌ مِّنَ ٱلْإِنسِ يَعُوذُونَ بِرِجَالٍ مِّنَ ٱلْجِنِّ فَزَادُوهُمْ رَهَقًا

Wa-ʹannahoo kaana rijaalum minal ʹiñsi yaʻooẓoona birijaalim minal Jinni fazaadoohum rahaq̣aa.

و این‌که مردانی از آدمیان به مردانی از جنیان پناه می‌بردند، پس آن‌ها به گمراهی و سرکشی‌شان افزودند.

وَأَنَّهُمْ ظَنُّوا۟ كَمَا ظَنَنتُمْ أَن لَّن يَبْعَثَ ٱللَّهُ أَحَدًا

Wa-ʹannahum z̤̣annoo kamaa z̤̣anañtum ʹal lañy yabʻas̤al laahu ʹaḥadaa.

و این‌که آن‌ها گمان کردند، همان‌گونه که شما (جنیان) گمان می‌کردید که الله هیچ کس را (دو باره) زنده نمی‌گرداند.

وَأَنَّا لَمَسْنَا ٱلسَّمَآءَ فَوَجَدْنَـٰهَا مُلِئَتْ حَرَسًا شَدِيدًا وَشُهُبًا

Wa-ʹannaa lamasnas samaaaʹa fawajadnaahaa muliʹat ḥarasañ shadeedañw washuhubaa.

و این‌که ما آسمان را جستجو کردیم، پس آن را پر از محافظان نیرومند و تیرهای شهاب یافتیم.

وَأَنَّا كُنَّا نَقْعُدُ مِنْهَا مَقَـٰعِدَ لِلسَّمْعِ ۖ فَمَن يَسْتَمِعِ ٱلْـَٔانَ يَجِدْ لَهُۥ شِهَابًا رَّصَدًا

Wa-ʹannaa kunnaa naq̣ʻudu minhaa maq̣aaʻida lissamʻ; famañy yastamiʻil ʹaana yajid lahoo shihaabar raṣadaa.

و این‌که ما پیش از این در جاهایی (از آسمان) به استراق سمع می‌نشستیم، پس اکنون هرکس (بخواهد) استراق سمع کند، شهابی را در کمین خود خواهد یافت.

وَأَنَّا لَا نَدْرِىٓ أَشَرٌّ أُرِيدَ بِمَن فِى ٱلْأَرْضِ أَمْ أَرَادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَدًا

Waʹannaa laa- nadreee ʹasharrun ʹureeda bimañ fil ʹarḍi ʹam ʹaraada bihim Rabbuhum rashadaa.

و این‌که ما نمی‌دانیم آیا برای اهل زمین شرّ اراده شده، یا پروردگارشان خیر و هدایت آن‌ها را خواسته است.

وَأَنَّا مِنَّا ٱلصَّـٰلِحُونَ وَمِنَّا دُونَ ذَٰلِكَ ۖ كُنَّا طَرَآئِقَ قِدَدًا

Wa-ʹannaa minnaṣ ṣaaliḥoona wa-minnaa doona ẓaalik: kunnaa ṭaraaaʹiq̣a q̣idadaa.

و این‌که در میان ما افرادی صالح و افرادی نادرستند، ما گروه‌هایی متفاوت (و گوناگون) هستیم.

وَأَنَّا ظَنَنَّآ أَن لَّن نُّعْجِزَ ٱللَّهَ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَن نُّعْجِزَهُۥ هَرَبًا

Wa-ʹannaa z̤̣anannaaa ʹal lan nuʻjizal laaha fil ʹarḍi wa-lan nuʻjizahoo harabaa.

و این‌که ما یقین داریم که هرگز نمی‌توانیم در روی زمین الله را عاجز و ناتوان کنیم، و هرگز با گریز نمی‌توانیم او را ناتوان سازیم. (و راه فراری نداریم).

وَأَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا ٱلْهُدَىٰٓ ءَامَنَّا بِهِۦ ۖ فَمَن يُؤْمِنۢ بِرَبِّهِۦ فَلَا يَخَافُ بَخْسًا وَلَا رَهَقًا

Wa-ʹannaa lammaa samiʻnal Hudaaa ʹaamannaa bih. Famañy yuʹmim bi-Rabbihee falaa yakhaafu bakhsañw walaa rahaq̣aa.

و این‌که ما هنگامی‌که (سخن) هدایت را شنیدیم به آن ایمان آوردیم، پس هرکس که به پروردگارش ایمان آورد، نه از نقصان می‌ترسد، و نه از ستم (بیم دارد).

وَأَنَّا مِنَّا ٱلْمُسْلِمُونَ وَمِنَّا ٱلْقَـٰسِطُونَ ۖ فَمَنْ أَسْلَمَ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ تَحَرَّوْا۟ رَشَدًا

Wa-ʹannaa minnal Muslimoona wa-minnal Q̣aasiṭoon. Faman ʹaslama faʹulaaaʹika taḥarraw rashadaa.

و این‌که گروهی از ما مسلمان و گروهی کافر (و ظالم) هستند، پس هرکس که اسلام آورده آنانند که راه رستگاری را جستجو کرده (و برگزیده) اند.

وَأَمَّا ٱلْقَـٰسِطُونَ فَكَانُوا۟ لِجَهَنَّمَ حَطَبًا

Wa-ʹammal Q̣aasiṭoona fakaanoo li-Jahannama ḥaṭabaa―

و اما کافران (و ستمکاران) هیزم (آتش) جهنم خواهند بود.

وَأَلَّوِ ٱسْتَقَـٰمُوا۟ عَلَى ٱلطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْنَـٰهُم مَّآءً غَدَقًا

Wa-ʹalla-wis taq̣aamoo ʻalaṭ Ṭareeq̣ati laʹasq̣aynaahum maaaʹan g̣adaq̣aa.

و این‌که اگر آن‌ها بر راه راست استقامت و پایداری کنند، البته با آب فراوان سیراب‌شان می‌کنیم.

لِّنَفْتِنَهُمْ فِيهِ ۚ وَمَن يُعْرِضْ عَن ذِكْرِ رَبِّهِۦ يَسْلُكْهُ عَذَابًا صَعَدًا

Linaftinahum feeh. Wa-mañy yuʻriḍ ʻañ Ẓikri Rabbihee yaslukhu ʻAẓaabañ ṣaʻadaa.

تا آن‌ها را با آن (نعمت‌ها) بیازماییم، و هرکس از یاد (و ذکر) پروردگارش روی برتابد، (الله) او را به عذابی سخت گرفتار می‌سازد.

وَأَنَّ ٱلْمَسَـٰجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا۟ مَعَ ٱللَّهِ أَحَدًا

Wa-ʹannal Masaajida lil-laahi falaa tadʻoo maʻal laahi ʹaḥadaa;

و این‌که مساجد از آنِ الله است، پس کسی را با الله نخوانید.

وَأَنَّهُۥ لَمَّا قَامَ عَبْدُ ٱللَّهِ يَدْعُوهُ كَادُوا۟ يَكُونُونَ عَلَيْهِ لِبَدًا

Wa-ʹannahoo lammaa q̣aama ʻAbdul laahi yadʻoohu kaadoo yakoonoona ʻalayhi libadaa.

و این‌که هنگامی‌که بندۀ الله (محمد صلی الله علیه وسلم) قیام کرد تا او را بخواند (و عبادت کند) نزدیک بود که (از ازدحام بر گرد او) بر سر هم فرو ریزند.

قُلْ إِنَّمَآ أَدْعُوا۟ رَبِّى وَلَآ أُشْرِكُ بِهِۦٓ أَحَدًا

Q̣ul ʹinnamaaa ʹadʻoo Rabbee wa-laaa ʹushriku biheee ʹaḥadaa.

(ای پیامبر! به آن‌ها) بگو: «من تنها پروردگارم را می‌خوانم، و کسی را شریک او نمی‌سازم».

قُلْ إِنِّى لَآ أَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَلَا رَشَدًا

Q̣ul ʹinnee laaa ʹamliku lakum ḍarrañw walaa rashadaa.

بگو: «بی‌گمان من نمی‌توانم به شما زیانی برسانم، و نه خیر و سودی (برسانم)».

قُلْ إِنِّى لَن يُجِيرَنِى مِنَ ٱللَّهِ أَحَدٌ وَلَنْ أَجِدَ مِن دُونِهِۦ مُلْتَحَدًا

Q̣ul ʹinnee lañy yujeeranee minal laahi ʹaḥad, wa-lan ʹajida miñ doonihee multaḥadaa,

(ای پیامبر!) بگو: «هیچکس مرا از (کیفر) الله پناه نخواهد داد، و غیر از او هرگز پشت و پناهی نخواهم یافت.

إِلَّا بَلَـٰغًا مِّنَ ٱللَّهِ وَرِسَـٰلَـٰتِهِۦ ۚ وَمَن يَعْصِ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ فَإِنَّ لَهُۥ نَارَ جَهَنَّمَ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا

ʹIllaa balaag̣am minal laahi wa-Risaalaatih: wa-mañy yaʻṣil laaha wa-Rasoolahoo faʹinna lahoo Naara Jahannama khaalideena feehaaa ʹabadaa.

مگر (تنها وظیفۀ من) رساندن پیامی از جانب الله و (انجام) رسالت‌هایش است، و هرکس نافرمانی الله و پیامبرش کند، پس بی‌گمان آتش جهنم از آنِ اوست جاودانه در آن خواهد ماند».

حَتَّىٰٓ إِذَا رَأَوْا۟ مَا يُوعَدُونَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ أَضْعَفُ نَاصِرًا وَأَقَلُّ عَدَدًا

Ḥattaaa ʹiẓaa raʹaw maa- yooʻadoona fasayaʻlamoona man ʹaḍʻafu naaṣirañw waʹaq̣allu ʻadadaa.

(کار کفار همچنین ادامه دارد) تا زمانی که آنچه را به آن‌ها وعده داده شده ببینند، آنگاه خواهند دانست چه کسی یاورش ناتوان‌تر و جمیعتش کمتر است.

قُلْ إِنْ أَدْرِىٓ أَقَرِيبٌ مَّا تُوعَدُونَ أَمْ يَجْعَلُ لَهُۥ رَبِّىٓ أَمَدًا

Q̣ul ʹin ʹadreee ʹa-q̣areebum maa tooʻadoona ʹam yajʻalu lahoo Rabbeee ʹamadaa.

(ای پیامبر!) بگو: «نمی‌دانم آیا آنچه که به شما وعده داده شده نزدیک است یا این‌که پروردگارم زمانی (دور) برای آن قرار می‌دهد؟!».

عَـٰلِمُ ٱلْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَىٰ غَيْبِهِۦٓ أَحَدًا

ʻAalimul G̣aybi falaa yuz̤̣hiru ʻalaa G̣aybiheee ʹaḥadaa,

(الله) دانای غیب است، و هیچکس را بر (اسرار) غیب خود آگاه نمی‌سازد.

إِلَّا مَنِ ٱرْتَضَىٰ مِن رَّسُولٍ فَإِنَّهُۥ يَسْلُكُ مِنۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِۦ رَصَدًا

ʹIllaa manir taḍaa mir rasooliñ faʹinnahoo yasluku mim bayni yadayhi wa-min khalfihee raṣadaa,

مگر رسولانی که آنان را پسندیده (و برگزیده) است، پس بی‌گمان از پیش روی او و پشت سرش نگهبانی (و مراقبینی از فرشتگان) می‌گمارد.

لِّيَعْلَمَ أَن قَدْ أَبْلَغُوا۟ رِسَـٰلَـٰتِ رَبِّهِمْ وَأَحَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَأَحْصَىٰ كُلَّ شَىْءٍ عَدَدًۢا

Liyaʻlama ʹañ q̣ad ʹablag̣oo Risaalaati Rabbihim wa-ʹaḥaaṭa bimaa ladayhim wa-ʹaḥṣaa kulla shayʹin ʻadadaa.

تا بداند که رسالت‌های پروردگار‌شان را ابلاغ کرده‌اند، و (الله) به آنچه نزد آن‌هاست احاطت دارد، و عدد هرچیز را شمارش کرده است.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْمُزَّمِّلُ

Yaaaʹayyuhal MUZZAMMIL!

ای جامه برخود پیچیده.

قُمِ ٱلَّيْلَ إِلَّا قَلِيلًا

Q̣umil layla ʹillaa q̣aleelaa,―

شب را جز اندکی بپا خیز (و عبادت کن).

نِّصْفَهُۥٓ أَوِ ٱنقُصْ مِنْهُ قَلِيلًا

Niṣfahooo ʹawiñ Q̣uṣ minhu q̣aleelaa,

نیمه‌ای از آن را، یا اندکی از آن کم کن.

أَوْ زِدْ عَلَيْهِ وَرَتِّلِ ٱلْقُرْءَانَ تَرْتِيلًا

ʹAw zid ʻalayhi wa-rattilil Q̣urʹaana tarteelaa.

یا اندکی بر (نصف) آن بیفزا، و قرآن را با ترتیل و تأمل بخوان.

إِنَّا سَنُلْقِى عَلَيْكَ قَوْلًا ثَقِيلًا

ʹInnaa sanulq̣ee ʻalayka Q̣awlañ s̤aq̣eelaa.

یقیناً ما به زودی سخنی سنگین بر تو نازل خواهیم کرد.

إِنَّ نَاشِئَةَ ٱلَّيْلِ هِىَ أَشَدُّ وَطْـًٔا وَأَقْوَمُ قِيلًا

ʹInna naashiʹatal layli hiya ʹashaddu waṭ-ʹañw waʹaq̣wamu Q̣eelaa.

بی‌گمان شب زنده‌داری (بر نفس) دشوار است و برای گفتار (و نیایش) مناسب و استوارتر است.

إِنَّ لَكَ فِى ٱلنَّهَارِ سَبْحًا طَوِيلًا

ʹInna laka fin nahaari sabḥañ ṭaweelaa.

یقیناً تو در روز مشغلۀ بسیار داری.

وَٱذْكُرِ ٱسْمَ رَبِّكَ وَتَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلًا

Waẓkuris ma Rabbika wa-tabattal ʹilayhi tabteelaa.

و نام پروردگارت را یاد کن، و تنها به او دل ببند.

رَّبُّ ٱلْمَشْرِقِ وَٱلْمَغْرِبِ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ فَٱتَّخِذْهُ وَكِيلًا

Rabbul Mashriq̣i wal-Mag̣ribi Laaa ʹilaaha ʹillaa Huwa fattakhiẓhu Wakeelaa.

(همان) پروردگار مشرق و مغرب که معبودی (بحق) جز او نیست پس او را کارساز (و نگاهبان خود) برگزین.

وَٱصْبِرْ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ وَٱهْجُرْهُمْ هَجْرًا جَمِيلًا

Waṣbir ʻalaa maa- yaq̣ooloona wahjurhum hajrañ jameelaa.

و بر آنچه (مشرکان) می‌گویند، شکیبا باش، و به شیوۀ نیکو (و شایسته) از آن‌ها دوری کن.

وَذَرْنِى وَٱلْمُكَذِّبِينَ أُو۟لِى ٱلنَّعْمَةِ وَمَهِّلْهُمْ قَلِيلًا

Wa-ẓarnee walmukaẓẓibeena ʹulin naʻmati wa-mahhilhum q̣aleelaa.

و مرا با این تکذیب‌کنندگان مرفه و منعّم وا گذار، و آن‌ها را کمی مهلت ده.

إِنَّ لَدَيْنَآ أَنكَالًا وَجَحِيمًا

ʹInna ladaynaaa ʹañkaalañw Wa-Jaḥeemaa,

بی‌گمان نزد ما قید (و بندهای) گران و (آتش) دوزخ.

وَطَعَامًا ذَا غُصَّةٍ وَعَذَابًا أَلِيمًا

Wa-Ṭaʻaamañ ẓaa g̣uṣṣatiñw waʻAẓaaban ʹaleemaa.

و غذایی گلوگیر، و عذابی دردناک است.

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ وَكَانَتِ ٱلْجِبَالُ كَثِيبًا مَّهِيلًا

Yawma tarjuful ʹarḍu wal-Jibaalu wa-kaanatil jibaalu kas̤eebam maheelaa.

روزی‌که زمین و کوه‌ها به لرزه درآید، و کوه‌ها (متلاشی می‌شود و) همچون توده‌ای شن نرم (روان) می‌گردد.

إِنَّآ أَرْسَلْنَآ إِلَيْكُمْ رَسُولًا شَـٰهِدًا عَلَيْكُمْ كَمَآ أَرْسَلْنَآ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ رَسُولًا

ʹInnaaa ʹarsalnaaa ʹilaykum Rasoolañ shaahidan ʻalaykum kamaaa ʹarsalnaaa ʹilaa Firʻawna Rasoolaa.

یقیناً ما پیامبری به سوی شما فرستادیم که بر شما شاهد (و گواه) است، همان‌گونه که به سوی فرعون پیامبری فرستادیم.

فَعَصَىٰ فِرْعَوْنُ ٱلرَّسُولَ فَأَخَذْنَـٰهُ أَخْذًا وَبِيلًا

Faʻaṣaa Firʻawnur Rasoola faʹakhaẓnaahu ʹakhẓañw Wabeelaa.

آنگاه فرعون آن پیامبر را نافرمانی (و مخالفت) کرد، پس ما او را به سختی مجازات کردیم.

فَكَيْفَ تَتَّقُونَ إِن كَفَرْتُمْ يَوْمًا يَجْعَلُ ٱلْوِلْدَٰنَ شِيبًا

Fakayfa tattaq̣oona ʹiñ kafartum Yawmañy yajʻalul wildaana sheebaa―

پس اگر کافر شوید چگونه خود را (از عذاب) در امان می‌دارید، روزی‌که کودکان را پیر می‌کند.

ٱلسَّمَآءُ مُنفَطِرٌۢ بِهِۦ ۚ كَانَ وَعْدُهُۥ مَفْعُولًا

ʹAssamaaaʹu muñfaṭirum bih? Kaana waʻduhoo mafʻoolaa.

(در آن روز) آسمان شکافته می‌شود، وعدۀ او شدنی است.

إِنَّ هَـٰذِهِۦ تَذْكِرَةٌ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلًا

ʹInna haaẓihee Taẓkirah: famañ shaaaʹat takhaẓa ʹilaa Rabbihee Sabeelaa!

بی‌گمان این (آیات) پند (و هشداری) است، پس هرکس که بخواهد راهی به سوی پروردگارش برگزیند.

۞ إِنَّ رَبَّكَ يَعْلَمُ أَنَّكَ تَقُومُ أَدْنَىٰ مِن ثُلُثَىِ ٱلَّيْلِ وَنِصْفَهُۥ وَثُلُثَهُۥ وَطَآئِفَةٌ مِّنَ ٱلَّذِينَ مَعَكَ ۚ وَٱللَّهُ يُقَدِّرُ ٱلَّيْلَ وَٱلنَّهَارَ ۚ عَلِمَ أَن لَّن تُحْصُوهُ فَتَابَ عَلَيْكُمْ ۖ فَٱقْرَءُوا۟ مَا تَيَسَّرَ مِنَ ٱلْقُرْءَانِ ۚ عَلِمَ أَن سَيَكُونُ مِنكُم مَّرْضَىٰ ۙ وَءَاخَرُونَ يَضْرِبُونَ فِى ٱلْأَرْضِ يَبْتَغُونَ مِن فَضْلِ ٱللَّهِ ۙ وَءَاخَرُونَ يُقَـٰتِلُونَ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ ۖ فَٱقْرَءُوا۟ مَا تَيَسَّرَ مِنْهُ ۚ وَأَقِيمُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتُوا۟ ٱلزَّكَوٰةَ وَأَقْرِضُوا۟ ٱللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا ۚ وَمَا تُقَدِّمُوا۟ لِأَنفُسِكُم مِّنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِندَ ٱللَّهِ هُوَ خَيْرًا وَأَعْظَمَ أَجْرًا ۚ وَٱسْتَغْفِرُوا۟ ٱللَّهَ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌۢ

ʹInna Rabbaka yaʻlamu ʹannaka taq̣oomu ʹadnaa miñ s̤ulus̤ayil layli wa-niṣfahoo wa-s̤ulus̤ahoo wa-ṭaaaʹifatum minal laẓeena maʻak. Wal-laahu yuq̣addirul layla wannahaar. ʻAlima ʹal lañ tuḥṣoohu fataaba ʻalaykum faq̣raʹoo maa- tayassara minal Q̣urʹaan. ʻAlima ʹañ sayakoonu miñkum marḍaa wa-ʹaakharoona yaḍriboona fil ʹarḍi yabtag̣oona miñ Faḍlil laahi wa-ʹaakharoona yuq̣aatiloona fee Sabeelil laah. Faq̣raʹoo maa- tayassara minhu wa-ʹaq̣eemuṣ Ṣalaata wa-ʹaatuz Zakaata wa-ʹaq̣riḍul laaha Q̣arḍan Ḥasanaa. Wa-maa tuq̣addimoo liʹañfusikum min khayriñ tajidoohu ʻiñdal laahi huwa khyrañw waʹAʻz̤̣ama ʹAjraa. Wastag̣firul laah: ʹinnal laaha G̣afoorur Raḥeem.

(ای پیامبر!) یقیناً پروردگارت می‌داند که تو و گروهی از آن‌ها که با تو هستند نزدیک دو سوم شب و (یا) نصف (یا) ثلث آن را بپا می‌خیزید، و الله شب و روز را اندازه‌گیری می‌کند، می‌داند که شما نمی‌توانید حساب آن را (دقیق) محاسبه کنید، لذا شما را بخشید، پس اکنون آنچه (برای شما) میسر باشد از قرآن بخوانید، (الله) می‌داند که برخی از شما بیمار خواهند شد، و گروهی (دیگر) برای بدست‌آوردن فضل و نعمت الله در زمین سفر می‌کنند، و گروهی (نیز) در راه الله جهاد می‌کنند، پس آنچه میسر باشد از آن بخوانید، و نماز را برپا دارید، و زکات بدهید، و به الله قرض الحسنه (وام نیکو) دهید، و (بدانید که) آنچه از کارهای خیر پیشاپیش برای خودتان می‌فرستید نزد الله به بهترین وجه و بزرگ‌ترین پاداش خواهید یافت، و از الله آمرزش بخواهید که همانا الله آمرزندۀ مهربان است.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْمُدَّثِّرُ

Yaaaʹayyuhal Muddas̤s̤ir!

ای جامه بر سر کشیده!

قُمْ فَأَنذِرْ

Q̣um faʹañẓir!

برخیز و بیم ده.

وَرَبَّكَ فَكَبِّرْ

Wa-Rabbaka fakabbir!

و پروردگارت را بزرگ شمار.

وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ

Wa-s̤iyaabaka faṭahhir!

و لباس‌هایت را پاکیزه دار.

وَٱلرُّجْزَ فَٱهْجُرْ

Warrujza fahjur!

و از پلیدی دوری کن.

وَلَا تَمْنُن تَسْتَكْثِرُ

Wa-laa tamnuñ tastaks̤ir.

و نباید برای افزون‌خواهی چیزی را بدهی.

وَلِرَبِّكَ فَٱصْبِرْ

Wa-li-Rabbika faṣbir!

و برای (خوشنودی) پروردگارت شکیبا باش.

فَإِذَا نُقِرَ فِى ٱلنَّاقُورِ

Faʹiẓaa nuq̣ira fin naaq̣oor.

پس هنگامی‌که در «صور» دمیده شود.

فَذَٰلِكَ يَوْمَئِذٍ يَوْمٌ عَسِيرٌ

Faẓaalika Yawmaʹiẓiñy Yawmun ʻAseer,―

آن روز، روز سخت (و دشواری) است.

عَلَى ٱلْكَـٰفِرِينَ غَيْرُ يَسِيرٍ

ʻAlal kaafireena g̣ayru yaseer.

بر کافران آسان نیست.

ذَرْنِى وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيدًا

Ẓarnee wa-man khalaq̣tu wa-ḥeedaa!―

(ای پیامبر!) مرا با کسی‌که او را تنها آفریده‌ام واگذار.

وَجَعَلْتُ لَهُۥ مَالًا مَّمْدُودًا

Wa-jaʻaltu lahoo maalam mamdoodaa,

و (همان که) مال فراوانی برایش قرار دادم.

وَبَنِينَ شُهُودًا

Wa-baneena shuhoodaa!―

و فرزندانی که همیشه (در خدمت او و) با او هستند.

وَمَهَّدتُّ لَهُۥ تَمْهِيدًا

Wa-mahhattu lahoo tamheedaa!

و همه وسایل (و امکانات) زندگی را در اختیارش قرار دادم.

ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ

S̤umma yaṭ-maʻu ʹan ʹazeed;―

باز (هم) طمع دارد که (برآن) بیفزایم.

كَلَّآ ۖ إِنَّهُۥ كَانَ لِـَٔايَـٰتِنَا عَنِيدًا

Kallaa! ʹinnahoo kaana liʹAayaatinaa ʻaneedaa!

هرگز، (چنین نخواهد شد) بی‌گمان او نسبت به آیات ما دشمنی (و عناد) دارد.

سَأُرْهِقُهُۥ صَعُودًا

Saʹurhiq̣uhoo ṣaʻoodaa!

و به زودی او را به مشقت و سختی می‌اندازم.

إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ

ʹInnahoo fakkara wa-q̣addar;―

زیرا که او (برای مبارزه با قرآن) اندیشید، و اندازه (و محاسبه) کرد.

فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ

Faq̣utila kayfa q̣addar!―

پس مرگ بر او باد! چگونه اندازه (و محاسبه) کرد؟!

ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ

S̤umma q̣utila kayfa q̣addar!―

باز (هم)، مرگ بر او باد! چگونه اندازه (و محاسبه) کرد؟!

ثُمَّ نَظَرَ

S̤umma naz̤̣ar;

سپس نگاهی افکند.

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ

S̤umma ʻabasa wa-basar;

آنگاه چهره درهم کشید و روی ترش کرد.

ثُمَّ أَدْبَرَ وَٱسْتَكْبَرَ

S̤umma ʹadbara wastakbar;

سپس (به حق) پشت نمود و تکبر ورزید.

فَقَالَ إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ

Faq̣aala ʹin haaẓaaa ʹillaa siḥruñy yuʹs̤ar;

آنگاه گفت: «این (قرآن) چیزی جز جادویی که (از دیگران) آموخته شده، نیست.

إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا قَوْلُ ٱلْبَشَرِ

ʹIn haaẓaaa ʹillaa q̣awlul bashar!

و این (چیزی) جز گفتار بشر نیست».

سَأُصْلِيهِ سَقَرَ

Saʹuṣleehi Saq̣ar!

به زودی او را به سقر (جهنم) درخواهم آورد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سَقَرُ

Wa-maaa ʹadraaka maa- saq̣ar?

و تو چه دانی «سقر» چیست؟!

لَا تُبْقِى وَلَا تَذَرُ

Laa- tubq̣ee wa-laa taẓar!―

(آتش سوزانی که) نه (چیزی را) باقی می‌گذارد و نه (چیزی را) رها می‌کند.

لَوَّاحَةٌ لِّلْبَشَرِ

Lawwaaḥatul lilbashar!―

پوست را (دگرگون کرده و) می‌سوزاند.

عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ

ʻAlayhaa tisʻata ʻashar.

برآن (آتش) نوزده (فرشته) گمارده شده است.

وَمَا جَعَلْنَآ أَصْحَـٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَـٰٓئِكَةً ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةً لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِيَسْتَيْقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ وَيَزْدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِيمَـٰنًا ۙ وَلَا يَرْتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ وَٱلْمُؤْمِنُونَ ۙ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌ وَٱلْكَـٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَـٰذَا مَثَلًا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهْدِى مَن يَشَآءُ ۚ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِىَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ

Wa-maa jaʻalnaaa ʹAṣḥaaban naari ʹillaa malaaaʹikatañw wa-maa jaʻalnaa ʻiddatahum ʹillaa fitnatal lillaẓeena kafaroo liyastayq̣inal laẓeena ʹootul Kitaaba wa-yazdaadal laẓeena ʹaamanooo ʹeemaanañw Walaa yartaabal laẓeena ʹootul Kitaaba wal-Muʹminoona wa-liyaq̣oolal laẓeena fee q̣uloobihim maraḍuñw walkaafiroona maaẓaaa ʹaraadal laahu bihaaẓaa mas̤alaa? Kaẓaalika yuḍillul laahu mañy yashaaaʹu wa-yahdee mañy yashaaaʹ. Wa-maa yaʻlamu junooda Rabbika ʹillaa Hoo. Wa-maa hiya ʹillaa ẓikraa lil-bashar.

و ما مأموران دوزخ را جز فرشتگان قرار ندادیم، و شمار آن‌ها را جز برای آزمایش کافران معین نکردیم، تا اهل کتاب یقین کنند، و کسانی‌که ایمان آورده‌اند بر ایمان خود بیفزایند، و اهل کتاب و مؤمنان، گرفتار شک و تردید نشوند، و تا کسانی‌که در دل‌هایشان مرض است و (نیز) کافران بگویند: «الله از این مثل (و توصیف) چه خواسته است؟» بدین گونه الله هرکس را بخواهد گمراه می‌سازد، و هرکس را بخواهد هدایت می‌کند، و (شمار) لشکریان پروردگارت را جز او (کسی) نمی‌داند، و این جز پند و اندرزی برای انسان‌ها نیست.

كَلَّا وَٱلْقَمَرِ

Kallaa wal-Q̣amar,

آری، (هرگز این‌چنین نیست که آن‌ها تصور می‌کنند) سوگند به ماه.

وَٱلَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ

Wallayli ʹiẓ ʹadbar,

و به شب هنگامی‌که پشت کند.

وَٱلصُّبْحِ إِذَآ أَسْفَرَ

Waṣ-Ṣubḥi ʹiẓaaa ʹasfar,―

و به صبح هنگامی‌که روشن شود.

إِنَّهَا لَإِحْدَى ٱلْكُبَرِ

ʹInnahaa laʹiḥdal kubar,

که آن (آتش دوزخ) یکی از (چیزهای) بزرگ (و هولناک) است.

نَذِيرًا لِّلْبَشَرِ

Naẓeeral lilbashar,―

(ترساننده و) هشداردهنده برای انسان‌هاست.

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ

Limañ shaaaʹa miñkum ʹañy yataq̣addama ʹaw yataʹakhkhar;

برای کسی از شما که بخواهد (در راه راست) پیش افتد، یا (از آن) عقب بماند.

كُلُّ نَفْسٍۭ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ

Kullu nafsim bimaa kasabat raheenah,

هرکس در گرو اعمال خویش است.

إِلَّآ أَصْحَـٰبَ ٱلْيَمِينِ

ʹIllaaa ʹAṣḥaabal yameen.

مگر «اصحاب یمین».

فِى جَنَّـٰتٍ يَتَسَآءَلُونَ

Fee Jannaatiñy yatasaaaʹaloon

که در باغ‌های (بهشت) هستند، و می‌پرسند

عَنِ ٱلْمُجْرِمِينَ

ʻAnil mujrimeen:

از گناهکاران.

مَا سَلَكَكُمْ فِى سَقَرَ

Maa- salakakum fee Saq̣ar?

چه چیز شما را به «سقر» (دوزخ) درآورد؟

قَالُوا۟ لَمْ نَكُ مِنَ ٱلْمُصَلِّينَ

Q̣aaloo lam naku minal Muṣalleen;

گویند: «ما از نمازگزاران نبودیم.

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ ٱلْمِسْكِينَ

Wa-lam naku nuṭʻimul miskeen;

و بی‌نوا(یان) را طعام نمی‌دادیم.

وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلْخَآئِضِينَ

Wa-kunnaa nakhooḍu maʻal khaaaʹiḍeen;

و پیوسته همراه یاوه‌گویان (و اهل باطل) هم‌صدا می‌شدیم.

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ

Wa-kunnaa nukaẓẓibu bi-Yawmid Deen

و همواره روز جزا را تکذیب می‌کردیم.

حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلْيَقِينُ

Ḥattaaa ʹataanal yaq̣een.

تا زمانی که مرگ به سراغمان آمد.

فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَـٰعَةُ ٱلشَّـٰفِعِينَ

Famaa tañfaʻuhum shafaaʻatush shaafiʻeen.

پس شفاعت شفاعت‌کنندگان به آن‌ها سودی نمی‌بخشد.

فَمَا لَهُمْ عَنِ ٱلتَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ

Famaa lahum ʻanit taẓkirati muʻriḍeen,

پس آن‌ها را چه شده است که از پند (و تذکر) روی گردانند؟!

كَأَنَّهُمْ حُمُرٌ مُّسْتَنفِرَةٌ

Kaʹannahum ḥumurum mustañfirah,

گویی که آن‌ها (گور) خران رم کرده‌اند.

فَرَّتْ مِن قَسْوَرَةٍۭ

Farrat miñ q̣aswarah!

که از شیر گریخته‌اند.

بَلْ يُرِيدُ كُلُّ ٱمْرِئٍ مِّنْهُمْ أَن يُؤْتَىٰ صُحُفًا مُّنَشَّرَةً

Bal yureedu kullum riʹim minhum ʹañy yuʹtaa ṣuḥufam munashsharah!

بلکه هرکدام از آن‌ها (توقع دارد و) می‌خواهد که (به او) نامۀ گشاده (و جداگانه از سوی الله) داده شود.

كَلَّا ۖ بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ

Kaallaa! Bal laa- yakhaafoonal ʹAakhirah.

هرگز چنین نیست (که آنان می‌پندارند) بلکه آن‌ها از (عذاب) آخرت نمی‌ترسند.

كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذْكِرَةٌ

Kallaaa ʹinnahoo taẓkirah:

نه، حقاً که این (قرآن) پند (و یادآوری) است.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ

Famañ shaaaʹa ẓakarah!

پس هرکس که بخواهد آن را یاد کند (پند گیرد).

وَمَا يَذْكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ هُوَ أَهْلُ ٱلتَّقْوَىٰ وَأَهْلُ ٱلْمَغْفِرَةِ

Wa-maa yaẓkuroona ʹillaaa ʹañy yashaaaʹal laah: Huwa ʹAhlut taq̣waa wa-ʹAhlul Mag̣firah.

و یاد نمی‌کنند (و پند نمی‌گیرند) مگر این‌که الله بخواهد، او اهل تقوا و اهل آمرزش است.

لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ

Laaa ʹuq̣simu bi-Yawmil Q̣iyaamah;

به روز قیامت سوگند می‌خورم.

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ

Wa-laaa ʹuq̣simu bin-nafsil lawwaamah.

و به نفس ملامت‌گر سوگند می‌خورم.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ

ʹAyaḥsabul ʹiñsaanu ʹal-lan najmaʻa ʻiz̤̣aamah?

آیا انسان می‌پندارد که (پس از مرگ) هرگز استخوان‌هایش را جمع نخواهیم کرد؟!

بَلَىٰ قَـٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ

Ballaa Q̣aadireena ʻalaaa ʹan nusawwiya banaanah.

آری، ما قادریم که (حتی خطوط سر) انگشتانش را یکسان و مرتب کنیم.

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَـٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ

Bal yureedul ʹIñsaanu liyafjura ʹamaamah.

بلکه انسان می‌خواهد که (آزادانه و بدون ترس از آخرت) در گناه و بدکاری مداومت داشته باشد.

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَـٰمَةِ

Yasʹalu ʹayyaana Yawmul Q̣IYAAMAH?

(از این رو) می‌پرسد: «روز قیامت کی خواهد بود؟!».

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ

Faʹiẓaa bariq̣al baṣar,

پس هنگامی‌که چشم خیره شود.

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ

Wa-khasafal Q̣amar.

و ماه تیره (و بی‌نور) گردد.

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ

Wa-jumiʻash shamsu wal-q̣amar,―

و خورشید و ماه یکجا جمع کرده شود.

يَقُولُ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ

Yaq̣oolul ʹiñsaanu Yaw-maʹiẓin ʹaynal mafarr?

آن روز انسان می‌گوید: «راه گریز کجاست؟»

كَلَّا لَا وَزَرَ

Kallaa laa- wazar!

هرگز، هیچ گریزگاهی وجود ندارد.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ

ʹIlaa Rabbika Yawmaʹiẓinil mustaq̣arr.

آن روز قرارگاه (نهایی) به سوی پروردگار توست.

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ

Yunabbaʹul ʹiñsaanu Yawmaʹiẓim bimaa q̣addama wa-ʹakhkhar.

در آن روز انسان را از آنچه پیش یا پس فرستاده است خبر داده می‌شود.

بَلِ ٱلْإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌ

Balil ʹiñsaanu ʻalaa nafsihee baṣeerah,

بلکه انسان به خوبی بر خویشتن آگاه است.

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ

Wa-law ʹalq̣aa maʻaaẓeerah.

اگر چه (در دفاع از خود) عذرهایش را در میان آورد.

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ

Laa- tuḥarrik bihee lisaanaka litaʻjala bih.

(ای پیامبر! هنگام نزول قرآن) زبانت را برای (تکرار و خواندن) آن شتاب‌زده حرکت مده.

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ

ʹInna ʻalaynaa jamʻahoo wa-q̣urʹaanah:

مسلماً جمع‌آوری و خواندن آن بر (عهدۀ) ماست.

فَإِذَا قَرَأْنَـٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ

Faʹiẓaa q̣araʹnaahu fattabiʻ q̣ur-ʹaanah:

پس هرگاه (توسط جبرئیل) آن را (بر تو) خواندیم، خواندن او را پیروی کن.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ

S̤umma ʹinna ʻalaynaa bayaanah:

سپس بیان‌کردنش بر (عهدۀ) ماست.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ

Kallaa bal tuḥibboonal ʻaajilah,―

هرگز چنین نیست (که شما مشرکان می‌پندارید) بلکه شما دنیا(ی زودگذر) را دوست دارید.

وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ

Wa-taẓaroonal ʹAakhirah.

و آخرت را رها می‌کنید.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ

Wujoohuñy Yawmaʹiẓin naaḍirah;―

آن روز چهره‌هایی تازه (و شاداب) است.

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ

ʹIlaa Rabbihaa naaz̤̣irah;

به سوی پروردگارش می‌نگرد.

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌ

Wa-wujoohuñy Yawmaʹiẓim baasirah,

و در آن روز چهره‌هایی عبوس (و درهم کشیده) است.

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ

Taz̤̣unnu ʹañy yufʻala bihaa faaq̣irah;

یقین دارد که آسیبی کمر‌‌شکن به او می‌رسد.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ

Kallaaa ʹiẓaa balag̣atit taraaq̣ee,

آری، چون (جان) به گلوگاهش برسد.

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ

Wa-q̣eela man raaq̣?

و گفته شود: چه کسی است که افسون بخواند؟ (و او را نجات دهد).

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ

Wa-z̤̣anna ʹannahul firaaq̣;

و یقین کند که زمان جدایی (از دنیا) است.

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ

Waltaffatis saaq̣u bissaaq̣:

و ساق‌ها(ی پایش) به هم بپیچد.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ

ʹIlaa Rabbika Yawmaʹiẓinil masaaq̣!

در آن روز راندن (و مسیر همه) به سوی پروردگارت خواهد بود.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ

Falaa Saddaq̣a wa-laa ṣallaa!―

پس (او) نه تصدیق کرده است و نه نماز گزارده است.

وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ

Wa-laakiñ kaẓẓaba wa-tawallaa!

بلکه (قرآن را) تکذیب کرد و (از ایمان) روی گرداند.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ

S̤umma ẓahaba ʹilaaa ʹahlihee yatamaṭṭaa!

سپس خرامان به سوی خانواده‌اش بازگشت.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ

ʹAwlaa laka faʹawlaa!

وای برتو! پس وای برتو!

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ

S̤umma ʹawlaa laka faʹawlaa!

بازهم وای برتو! پس وای برتو!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى

ʹAyaḥsabul ʹiñsaanu ʹañy yutraka sudaa?

آیا انسان گمان می‌کند که (بی‌هدف و بدون حساب و جزا) به خود رها می‌شود؟

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّن مَّنِىٍّ يُمْنَىٰ

ʹAlam yaku nuṭfatam mim maniyyiñy yumnaa?

آیا (او) نطفه‌ای از منی که (در رحم) ریخته می‌شود نبود؟!

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ

S̤umma kaana ʻalaq̣atañ fakhalaq̣a fasawwaa.

آنگاه به صورت خون بسته درآمد، پس (الله او را) آفرید، و درست و استوار ساخت.

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ

Fajaʻala minhuz zawjayniẓ ẓakara wal-ʹuñs̤aa.

پس از او دو زوج نر و ماده پدید آورد.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ

ʹAlaysa ẓaalika biq̣aadirin ʻalaaa ʹañy yuḥyiyal mawtaa?

آیا (چنین آفریدگاری) قادر نیست که مردگان را (دوباره) زنده کند؟!

هَلْ أَتَىٰ عَلَى ٱلْإِنسَـٰنِ حِينٌ مِّنَ ٱلدَّهْرِ لَمْ يَكُن شَيْـًٔا مَّذْكُورًا

Hal ʹataa ʻalal ʹIÑSAANI ḥeenum minad DAHRI lam yakuñ shayʹam maẓkooraa?

یقیناً زمانی طولانی بر انسان گذشت که چیزی (مهم و) قابل ذکر نبود.

إِنَّا خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَّبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَـٰهُ سَمِيعًۢا بَصِيرًا

ʹInnaa khalaq̣nal ʹiñsaana min nuṭfatin ʹamshaajin nabtaleehi fajaʻalnaahu sameeʻam baṣeeraa.

به راستی ما انسان را از نطفۀ مختلطی آفریدیم، او را می‌آزماییم، پس او را شنوای بینا قرار دادیم.

إِنَّا هَدَيْنَـٰهُ ٱلسَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًا وَإِمَّا كَفُورًا

ʹInnaa hadaynaahus sabeela ʹimmaa shakirañw waʹimmaa kafooraa.

همانا ما راه را به او نشان دادیم خواه سپاس‌گزار باشد یا ناسپاس.

إِنَّآ أَعْتَدْنَا لِلْكَـٰفِرِينَ سَلَـٰسِلَا۟ وَأَغْلَـٰلًا وَسَعِيرًا

ʹInnaaa ʹaʻtadnaa lilkaafireena salaasila wa-ʹag̣laalañw wa-Saʻeeraa.

به راستی ما برای کافران زنجیرها و غل‌ها و آتش سوزان مهیا کرده‌ایم.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا

ʹInnal ʹabraara yashraboona miñ kaʹsiñ kaana mizaajuhaa kaafooraa,―

بی‌گمان نیکوکاران (در بهشت) از جامی می‌نوشند که آمیزه‌اش کافور است.

عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ ٱللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًا

ʻAynañy yashrabu bihaa ʻIbaadul laahi yufajjiroonahaa tafjeeraa.

(از) چشمه‌ای که بندگان (خاص) الله از آن می‌نوشند، (هر وقت و) هر جا بخواهند آن را جاری می‌سازند.

يُوفُونَ بِٱلنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُۥ مُسْتَطِيرًا

Yoofoona binnaẓri wa-yakhaafoona yawmañ kaana sharruhoo mustaṭeeraa.

(بندگان نیکوکار) به نذر وفا می‌کنند و از روزی می‌ترسند که (عذاب و) شرّ آن فراگیر است.

وَيُطْعِمُونَ ٱلطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِۦ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا

Wa-yuṭʻimoonaṭ ṭaʻaama ʻalaa ḥubbihee miskeenañw wayateemañw waʹaseeraa,―

و غذا را با این‌که (نیاز و) دوست دارند به «مسکین» و «یتیم» و «اسیر» می‌بخشند.

إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ ٱللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَآءً وَلَا شُكُورًا

ʹInnamaa nuṭʻimukum liwajhil laahi laa- nureedu miñkum jazaaaʹañw walaa shukooraa.

(و می‌گویند:) «ما فقط به خاطر الله به شما غذا می‌دهیم، نه از شما پاداشی می‌خواهیم و نه سپاسی.

إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًا

ʹInnaa nakhaafu mir Rabbinaa Yawman ʻaboosañ q̣amṭareeraa.

همانا ما از پروردگارمان می‌ترسیم، روزی‌که عبوس و سخت و دشوار است».

فَوَقَىٰهُمُ ٱللَّهُ شَرَّ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمِ وَلَقَّىٰهُمْ نَضْرَةً وَسُرُورًا

Fawaq̣aahumul laahu sharra ẓaalikal Yawmi wa-laq̣q̣aahum naḍratañw wasurooraa.

پس الله آنان را از (سختی و) شر آن روز نگه داشت و آن‌ها را شادمانی و سرور بخشید.

وَجَزَىٰهُم بِمَا صَبَرُوا۟ جَنَّةً وَحَرِيرًا

Wa-jazaahum̃ bimaa ṣabaroo Jannatañw Waḥareeraa.

و به (پاداش) صبری که کردند، بهشت و (لباس‌های) حریر (بهشتی) را به آنان پاداش داد.

مُّتَّكِـِٔينَ فِيهَا عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ ۖ لَا يَرَوْنَ فِيهَا شَمْسًا وَلَا زَمْهَرِيرًا

Muttakiʹeena feehaa ʻalal ʹaraaaʹik, laa- yarawna feehaa shamsañw walaa zamhareeraa.

در آنجا بر تخت‌ها (ی زیبا) تکیه کرده‌اند، نه آفتابی در آنجا می‌بینند و نه سرمایی.

وَدَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلَـٰلُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِيلًا

Wa-daaniyatan ʻalayhim z̤̣ilaaluhaa wa-ẓullilat q̣uṭoofuhaa taẓleelaa.

و سایه‌هایش بر آن‌ها فرو افتاده، و میوه‌هایش (برای چیدن) در دسترس (و به فرمان) است.

وَيُطَافُ عَلَيْهِم بِـَٔانِيَةٍ مِّن فِضَّةٍ وَأَكْوَابٍ كَانَتْ قَوَارِيرَا۠

Wa-yuṭaafu ʻalayhim̃ biʹaaniyatim miñ fiḍḍatiñw waʹakwaabiñ kaanat q̣awaareeraa,―

و در گرداگرد آن‌ها ظرف‌های سیمین (غذا‌ها) و کاسه‌های بلورین (نوشیدنی‌ها) گردانده می‌شود.

قَوَارِيرَا۟ مِن فِضَّةٍ قَدَّرُوهَا تَقْدِيرًا

Q̣awaareera miñ fiḍḍatiñ q̣addaroohaa taq̣deeraa.

(کاسه‌های) بلورین از نقره که آن‌ها را به‌اندازۀ مناسب (پر و) آماده کرده‌اند.

وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْسًا كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِيلًا

Wa-yusq̣awna feehaa kaʹsañ kaana mizaajuhaa zañjabeelaa,―

و در آنجا از جام‌هایی سیراب می‌شوند که آمیزه‌اش زنجبیل است.

عَيْنًا فِيهَا تُسَمَّىٰ سَلْسَبِيلًا

ʻAynañ feehaa tusammaa Salsabeelaa.

(از) چشمه‌ای، در آنجا که سلسبیل نامیده می‌شود.

۞ وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌ مُّخَلَّدُونَ إِذَا رَأَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًا مَّنثُورًا

Wa-yaṭoofu ʻalayhim wildaanum mukhalladoon: ʹiẓaa raʹaytahum ḥasibtahum luʹluʹam mañs̤ooraa.

و همواره نوجوانانی جاودانه بر گردشان می‌چرخند که هرگاه آن‌ها را ببینی، گمان می‌کنی که مروارید پراکنده هستند.

وَإِذَا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيمًا وَمُلْكًا كَبِيرًا

Wa-ʹiẓaa raʹayta s̤amma raʹayta Naʻeemañw Wa-Mulkañ Kabeeraa.

و چون (به هر سمتی) بنگری، آنجا نعمت بسیار و فرمانروایی عظیمی را می‌بینی.

عَـٰلِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ ۖ وَحُلُّوٓا۟ أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍ وَسَقَىٰهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا

ʻAaliyahum s̤iyaabu suñdusin khuḍruñw waʹistabraq̣, wa-ḥullooo ʹasaawira miñ fiḍḍah; wa-saq̣aahum Rabbuhum Sharaabañ Ṭahooraa.

بر آنان (بهشتیان) لباس‌هایی سبز رنگ از دیبای نازک و دیبای ضخیم است، و با دستبند‌هایی از نقره آراسته شده‌اند، و پروردگارشان شراب پاک به آن‌ها می‌نوشاند.

إِنَّ هَـٰذَا كَانَ لَكُمْ جَزَآءً وَكَانَ سَعْيُكُم مَّشْكُورًا

ʹInna haaẓaa kaana lakum jazaaaʹañw wakaana saʻyukum mashkooraa.

(و به آن‌ها گفته می‌شود:) «این (نعمت‌ها) پاداش شماست، و سعی و کوشش شما قدردانی شده است».

إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ ٱلْقُرْءَانَ تَنزِيلًا

ʹInnaa Naḥnu nazzalnaa ʻalaykal Q̣urʹaana tañzeelaa.

(ای پیامبر!) یقیناً ما قرآن را بر تو تدریجاً نازل کردیم.

فَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تُطِعْ مِنْهُمْ ءَاثِمًا أَوْ كَفُورًا

Faṣbir li-Ḥukmi Rabbika wa-laa tuṭiʻ minhum ʹaas̤iman ʹaw kafooraa.

پس برای حکم پروردگارت شکیبا باش، و از هیچ گنهکار یا ناسپاسی از آنان فرمان نبر.

وَٱذْكُرِ ٱسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَأَصِيلًا

Waẓkuris ma Rabbika bukratañw waʹaṣeelaa.

و صبح و شام نام پروردگارت را یاد کن.

وَمِنَ ٱلَّيْلِ فَٱسْجُدْ لَهُۥ وَسَبِّحْهُ لَيْلًا طَوِيلًا

Wa-minal layli fasjud lahoo wa-sabbiḥhu laylañ ṭaweelaa.

و (نیز) بخشی از شب برایش سجده کن (و نماز گزار) و بخش درازی از شب او را تسبیح گوی.

إِنَّ هَـٰٓؤُلَآءِ يُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ وَيَذَرُونَ وَرَآءَهُمْ يَوْمًا ثَقِيلًا

ʹInna haaaʹulaaaʹi yuḥibboonal ʻaajilata wa-yaẓaroona wa-raaaʹahum Yawmañ s̤aq̣eelaa.

بی‌گمان اینان (کافران) دنیای زودگذر را دوست دارند، و روز سختی (را که در پیش دارند) پشت سر خود رها می‌کنند.

نَّحْنُ خَلَقْنَـٰهُمْ وَشَدَدْنَآ أَسْرَهُمْ ۖ وَإِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَآ أَمْثَـٰلَهُمْ تَبْدِيلًا

Naḥnu khalaq̣naahum wa-shadadnaaa ʹasrahum; wa-ʹiẓaa shiʹnaa baddalnaaa ʹams̤aalahum tabdeelaa.

ما آن‌ها را آفریدیم و پیوند (مفاصل) شان را محکم کردیم، و هر زمان بخواهیم جای آنان را به (گروه دیگری) مانندشان می‌دهیم.

إِنَّ هَـٰذِهِۦ تَذْكِرَةٌ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلًا

ʹinna haaẓihee taẓkirah: famañ shaaaʹat takhaẓa ʹilaa Rabbihee sabeelaa.

بی‌گمان این یادآوری (و پند) است، پس هرکس که بخواهد راهی به سوی پروردگارش برمی‌گزیند.

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا

Wa-maa tashaaaʹoona ʹillaaa ʹañy yashaaaʹal laah; ʹinnal laaha kaana ʻAleeman Ḥakeemaa.

و شما چیزی را نمی‌خواهید مگر این‌که الله بخواهد، بی‌گمان الله دانای حکیم است.

يُدْخِلُ مَن يَشَآءُ فِى رَحْمَتِهِۦ ۚ وَٱلظَّـٰلِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًۢا

Yudkhilu mañy yashaaaʹu fee Raḥmatih; waz̤̣z̤̣aalimeena ʹaʻadda lahum ʻAẓaaban ʹaleemaa.

هرکس را که بخواهد در رحمت خود وارد می‌کند، و برای ستمکاران عذاب دردناکی آماده کرده است.

وَٱلْمُرْسَلَـٰتِ عُرْفًا

WALMURSALAATI ʻurfaa,

سوگند به فرشتگانی که پی در پی فرستاده شدند.

فَٱلْعَـٰصِفَـٰتِ عَصْفًا

Falʻaaṣifaati ʻaṣfaa,

پس سوگند به فرشتگانی که همچون تندباد می‌روند.

وَٱلنَّـٰشِرَٰتِ نَشْرًا

Wannaashiraati nashraa,

و سوگند به فرشتگانی که (ابرها را) پراکنده می‌کنند.

فَٱلْفَـٰرِقَـٰتِ فَرْقًا

Falfaariq̣aati farq̣aa,

پس سوگند به فرشتگانی که جداکننده (حق از باطل) اند.

فَٱلْمُلْقِيَـٰتِ ذِكْرًا

Falmulq̣iyaati ẓikraa,

و سوگند به فرشتگانی که وحی (الهی) را (به پیامبران) القا می‌کنند.

عُذْرًا أَوْ نُذْرًا

ʻUẓran ʹaw nuẓraa;―

برای اتمام حجت یا برای بیم و هشدار.

إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَوَٰقِعٌ

ʹInnamaa tooʻadoona lawaaq̣iʻ.

بی‌گمان آنچه به شما وعده داده می‌شود، واقع خواهد شد.

فَإِذَا ٱلنُّجُومُ طُمِسَتْ

Faʹiẓan nujoomu ṭumisat;

پس هنگامی‌که ستارگان تیره (و محو) شود.

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ فُرِجَتْ

Wa-ʹiẓas samaaaʹu furijat;

و هنگامی‌که آسمان شکافته شود.

وَإِذَا ٱلْجِبَالُ نُسِفَتْ

Wa-ʹiẓal jibaalu nusifat;

و هنگامی‌که کوه‌ها (از جا کنده و) پراکنده شود.

وَإِذَا ٱلرُّسُلُ أُقِّتَتْ

Wa-ʹizar rusulu ʹuq̣q̣itat;

و هنگامی‌که پیامبران را (جهت گواهی بر امت‌ها) وقت معین شود.

لِأَىِّ يَوْمٍ أُجِّلَتْ

Liʹayyi Yawmin ʹujjilat?

این (امر) برای چه روزی به تأخیر افتاده است؟!

لِيَوْمِ ٱلْفَصْلِ

Li-Yawmil faṣl.

برای روز جدایی، (و داوری).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلْفَصْلِ

Wa-maaa ʹadraaka maa- Yawmul faṣl?

و تو چه دانی روز جدایی (و داوری) چیست؟!

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

Wayluñy Yawmaʹiẓil lilmukaẓẓibeen!

در آن روز (قیامت) وای بر تکذیب‌کنندگان!.

أَلَمْ نُهْلِكِ ٱلْأَوَّلِينَ

ʹAlam nuhlikil ʹawwaleen?

آیا ما پیشینیان (مجرم) را نابود نکردیم؟!

ثُمَّ نُتْبِعُهُمُ ٱلْـَٔاخِرِينَ

S̤umma nutbiʻuhumul ʹaakhireen.

سپس دیگران را در پی آن‌ها خواهیم آورد.

كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِٱلْمُجْرِمِينَ

Kaẓaalika nafʻalu bilmujrimeen.

این چنین با گنهکاران رفتار می‌کنیم.

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

Wayluñy Yawmaʹiẓil lil-mukaẓẓibeen!

در آن روز (قیامت) وای بر تکذیب‌کنندگان!

أَلَمْ نَخْلُقكُّم مِّن مَّآءٍ مَّهِينٍ

ʹAlam nakhlukkum mim maaaʹim maheen?

آیا شما را از آبی پست (و ناچیز) نیافریدیم؟!

فَجَعَلْنَـٰهُ فِى قَرَارٍ مَّكِينٍ

Fajaʻalnaahu fee q̣araarim makeen,

پس آن را در (رحم) قرارگاهی محفوظ (و استوار) قرار دادیم

إِلَىٰ قَدَرٍ مَّعْلُومٍ

ʹIlaa q̣adarim maʻloom?

تا زمانی معین؟!

فَقَدَرْنَا فَنِعْمَ ٱلْقَـٰدِرُونَ

Faq̣adarnaa faniʻmal Q̣aadiroon.

پس ما (بر این کار) توانا بودیم، و چه نیک توانا (و قدرتمند) هستیم.

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

Wayluñy Yawmaʹiẓil lilmukaẓẓibeen!

در آن روز (قیامت) وای بر تکذیب‌کنندگان!

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ كِفَاتًا

ʹAlam najʻalil ʹarḍa kifaataa,

آیا زمین را جایگاه (تجمع مردم) قرار ندادیم.

أَحْيَآءً وَأَمْوَٰتًا

ʹAḥyaaaʹañw Waʹamwaataa,

هم در حال حیات و زندگی‌شان و هم مرگ‌شان؟!

وَجَعَلْنَا فِيهَا رَوَٰسِىَ شَـٰمِخَـٰتٍ وَأَسْقَيْنَـٰكُم مَّآءً فُرَاتًا

Wa-jaʻalnaa feehaa rawaasiya shaamikhaatiñw waʹasq̣aynaakum maaaʹañ furaataa?

و در آن کوه‌های بسیار بلند (و استوار) قرار دادیم، و آبی شیرین (و گوارا) به شما نوشاندیم.

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

Wayluñy Yawmaʹiẓil lilmukaẓẓibeen!

در آن روز (قیامت) وای بر تکذیب‌کنندگان!

ٱنطَلِقُوٓا۟ إِلَىٰ مَا كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ

ʹIñṭaliq̣ooo ʹilaa maa- kuñtum̃ bihee tukaẓẓiboon:

(به آن‌ها گفته می‌شود:) به سوی همان چیزی بروید که پیوسته تکذیبش می‌کردید.

ٱنطَلِقُوٓا۟ إِلَىٰ ظِلٍّ ذِى ثَلَـٰثِ شُعَبٍ

ʹIñṭaliq̣ooo ʹilaa z̤̣illiñ ẓee s̤alaas̤i shuʻab.

بروید به‌سوی سایۀ (دودهای آتش) سه شاخه!

لَّا ظَلِيلٍ وَلَا يُغْنِى مِنَ ٱللَّهَبِ

laa-Laa z̤̣aleeliñw wa yug̣nee minal lahab.

نه سایه افکن (و خنک) است، و نه از (گرمی) شعله‌های آتش جلوگیری می‌کند!

إِنَّهَا تَرْمِى بِشَرَرٍ كَٱلْقَصْرِ

ʹInnahaa tarmee bisharariñ kalq̣aṣr,

همانا (جهنم) شراره‌هایی چون کوشک پرتاب می‌کند.

كَأَنَّهُۥ جِمَـٰلَتٌ صُفْرٌ

Kaʹannahoo jimaalatuñ ṣufr.

گویی که آن (شراره‌ها) شتران زرد رنگ هستند.

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

Wayluñy Yawmaʹiẓil lilmukaẓẓibeen!

در آن روز (قیامت) وای بر تکذیب‌کنندگان!

هَـٰذَا يَوْمُ لَا يَنطِقُونَ

Haaẓaa Yawmu laa- yañṭiq̣oon,

این (همان) روزی است که سخن نمی‌گویند.

وَلَا يُؤْذَنُ لَهُمْ فَيَعْتَذِرُونَ

Wa-laa yuʹẓanu lahum fayaʻtaẓiroon.

و به آن‌ها اجازه داده نمی‌شود تا عذر خواهی کنند.

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

Wayluñy Yawmaʹiẓil lilmukaẓẓibeen!

در آن روز (قیامت) وای بر تکذیب‌کنندگان!

هَـٰذَا يَوْمُ ٱلْفَصْلِ ۖ جَمَعْنَـٰكُمْ وَٱلْأَوَّلِينَ

Haaẓaa Yawmul Faṣl! Jamaʻnaakum wal-ʹawwaleen!

این (همان) روز جدایی (و داوری) است که شما و گذشتگان را گرد آورده‌ایم.

فَإِن كَانَ لَكُمْ كَيْدٌ فَكِيدُونِ

Faʹiñ kaana lakum kayduñ fakeedoon!

پس اگر (حیله و) نیرنگی دارید، آن را در حق من بکار گیرید.

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

Wayluñy Yawmaʹiẓil lilmukaẓẓibeen!

در آن روز (قیامت) وای بر تکذیب‌کنندگان!

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى ظِلَـٰلٍ وَعُيُونٍ

ʹInnal Muttaq̣eena fee z̤̣ilaaliñw waʻuyoon,

به راستی که (در آن روز) پرهیزگاران در سایه‌ها و (کنار) چشمه‌ها قرار دارند.

وَفَوَٰكِهَ مِمَّا يَشْتَهُونَ

Wa-fawaakiha mimmaa yashtahoon.

و میوه‌هایی که میل داشته باشند.

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

Kuloo washraboo haneeeʹam bimaa kuñtum taʻmaloon.

(به آن‌ها گفته می‌شود:) گوارا بخورید و بنوشید به پاداش آنچه می‌کردید.

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ

ʹInnaa kaẓaalika najzil Muḥsineen.

ما اینگونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم».

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

Wayluñy Yawmaʹiẓil lil-Mukaẓẓibeen!

در آن روز (قیامت) وای بر تکذیب‌کنندگان!

كُلُوا۟ وَتَمَتَّعُوا۟ قَلِيلًا إِنَّكُم مُّجْرِمُونَ

Kuloo wa-tamattaʻoo q̣aleelan ʹinnakum mujrimoon.

«(ای کافران! در این دنیا) اندکی بخورید و بهره گیرید، زیرا شما گناهکار هستید»

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

Wayluñy Yawmaʹiẓil lil-Mukaẓẓibeen!

در آن روز (قیامت) وای بر تکذیب‌کنندگان!

وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ٱرْكَعُوا۟ لَا يَرْكَعُونَ

Wa-ʹiẓaa q̣eela lahumur kaʻoo laa- yarkaʻoon.

و هنگامی‌که به آن‌ها گفته شود: (نماز بگزارید و) رکوع کنید، (نماز نمی‌گزارند و) رکوع نمی‌کنند.

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ

Wayluñy Yawmaʹiẓil lil-Mukaẓẓibeen!

در آن روز (قیامت) وای بر تکذیب‌کنندگان!

فَبِأَىِّ حَدِيثٍۭ بَعْدَهُۥ يُؤْمِنُونَ

Fabiʹayyi Ḥadees̤im baʻdahoo yuʹminoon?

(ای پیامبر! اگر این مردم به این قرآن ایمان نمی‌آورند) پس بعد از آن به کدام سخن ایمان می‌آورند؟!