Al-Balad

لَآ أُقْسِمُ بِهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ

Laaa ʹuq̣simu bihaaẓal Balad;

سوگند به این شهر (مکه).

وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ

Wa-ʹañta ḥillum bihaaẓal Balad;

و تو در این شهر ساکنی (و جنگ در این شهر برای تو حلال خواهد شد).

وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ

Wa-Waalidiñw Wamaa Walad;

و سوگند به پدر (= آدم) و فرزندانش.

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ فِى كَبَدٍ

Laq̣ad khalaq̣nal ʹiñsaana fee kabad.

یقیناً ما انسان را در رنج آفریدیم.

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ

ʹAyaḥsabu ʹal lañy yaq̣dira ʻalayhi ʹaḥad?

آیا او گمان می‌کند هیچ کس بر او (توانا و) قادر نیست؟

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُّبَدًا

Yaq̣oolu ʹahlaktu maalal lubadaa!

می‌گوید: «مال زیادی را تباه (و خرج) کرده‌ام».

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ

ʹAyaḥsabu ʹal lam yarahooo ʹaḥad?

آیا می‌پندارد که هیچ کس او را ندیده است؟

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ

ʹAlam najʻal lahoo ʻaynayn?―

آیا برای او دو چشم قرار ندادیم،

وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ

Wa-lisaanañw Washafatayn?―

و یک زبان و دو لب؟

وَهَدَيْنَـٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ

Wa-hadaynaahun najdayn?

و او را به دو راه (خیر و شر) راهنمایی کردیم.

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ

Falaq̣ taḥamal ʻaq̣abah.

پس به گردنۀ (سخت) قدم نگذاشت (و نیامد).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ

Wa-maaa ʹadraaka mal ʻaq̣abah?―

و تو چه می‌دانی که گردنۀ (سخت) چیست؟

فَكُّ رَقَبَةٍ

Fakku raq̣abah.

آزاد کردن برده است.

أَوْ إِطْعَـٰمٌ فِى يَوْمٍ ذِى مَسْغَبَةٍ

ʹAw ʹiṭʻaamuñ fee yawmiñ ẓee masg̣abah,

یا طعام دادن در روز قحطی (و گرسنگی)،

يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ

Yateemañ ẓaa maq̣rabah,

یتیمی را از خویشاوندان،

أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ

ʹAw miskeenañ ẓaa matrabah.

یا مستمندی خاک نشین را،

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْمَرْحَمَةِ

S̤umma kaana minal laẓeena ʹaamanoo wa-tawaaṣaw biṣṣabri wa-tawaaṣaw bil-Marḥamah.

آنگاه از کسانی باشد که ایمان آورده‌اند و یکدیگر را به صبر سفارش کرده‌اند، و یکدیگر را به (محبت و) مهربانی توصیه نموده‌اند.

أُو۟لَـٰٓئِكَ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ

ʹUlaaaʹika ʹAṣḥaabul Maymanah.

اینان اهل سعادت‌اند (که نامۀ اعمالشان به دست راست‌شان داده می‌شوند و به بهشت می‌روند).

وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا هُمْ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ

Wallaẓeena kafaroo biʹAayaatinaa hum ʹAṣḥaabul mashʹamah.

و کسانی‌که به آیات (و نشانه‌های) ما کفر ورزیدند، آنان اهل شقاوتند (که نامۀ اعمال‌شان به دست چپ‌شان داده می‌شود و به جهنم می‌روند).

عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌۢ

ʻAlayhim Naarum muʹṣadah.

بر آن‌ها (از هر سو) آتشی سر پوشیده است (که راه فرار ندارند).