Al-Ma'arij

سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ

Saʹala saaʹilum biʻAẓaabiñw waaq̣iʻ―

تقاضاکننده‌ای، تقاضای عذابی وقوع یافتنی کرد.

لِّلْكَـٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌ

Lil-kaafireena laysa lahoo daafiʻ,―

(این عذاب) برای کافران است. هیچ دفع‌کننده‌ای ندارد.

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ

Minal laahi Ẓil MAʻAARIJ.

از سوی الله صاحب مراتب و درجات است.

تَعْرُجُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ

Taʻrujul malaaaʹikatu war-Rooḥu ʹilayhi fee Yawmiñ kaana miq̣daaruhoo khamseena ʹalfa sanah:

فرشتگان و روح (جبرئیل) به سوی او عروج می‌کنند، در روزی‌که مقدارش پنجاه هزار سال است.

فَٱصْبِرْ صَبْرًا جَمِيلًا

Faṣbir Ṣabrañ jameelaa.

پس تو (ای پیامبر!) صبر جمیل پیشه کن.

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًا

ʹInnahum yarawnahoo baʻeedaa:

بی‌گمان آن‌ها آن (روز) را دور می‌بینند.

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًا

Wa-naraahu q̣areebaa.

و ما آن را نزدیک می‌بینیم.

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ

Yawma takoonus samaaaʹu kalmuhl,

(همان) روزی‌که آسمان چون مس گداخته شود.

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ

Wa-takoonul jibaalu kalʻihn,

و کوه‌ها مانند پشم رنگین (متلاشی و پراکنده) شود.

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًا

Wa-laa yasʹalu ḥameemun ḥameemaa,

و هیچ دوست صمیمی (و خویشاوندی) از (حال) دوست صمیمی (و خویشاوند خود) نپرسد.

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ

Yubaṣṣaroonahum,: yawaddul mujrimu law yaftadee min ʻAẓaabi Yawmiʹiẓim bibaneeh,

(در حالی‌که) آنان به یکدیگر نشان داده می‌شوند گناهکار (دوست دارد و) آرزو کند خویشتن را از عذاب آن روز باز خرد به فرزندانش.

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ

Wa-ṣaaḥibatihee wa-ʹakheeh,

و زنش و برادرش.

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ

Wa-faṣeelatihil latee tuʹweeh,

و قبیله‌اش که (همیشه) او را جای و پناه می‌داد.

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ يُنجِيهِ

Wa-mañ fil ʹarḍi jameeʻañ s̤umma yuñjeeh:

و همۀ آن‌هایی که روی زمین‌اند (همگی فدا کند) سپس او نجات یابد.

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ

Kallaa! ʹinnahaa laz̤̣aa!

(اما) هرگز چنین نیست، بی‌گمان آن شعله‌های (آتش) سوزان است.

نَزَّاعَةً لِّلشَّوَىٰ

Nazzaaʻatal lishshawaa!

پوست از سر و صورت بر می‌کند.

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ

Tadʻoo man ʹadbara wa-tawallaa,

کسانی را که (به فرمان الله) پشت کردند و (از حق) روی گرداندند، فرا می‌خواند.

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ

Wa-jamaʻa faʹawʻaa!

و (نیز کسانی را که) اموال را جمع آوری و ذخیره کردند. (و حق آن را نپرداختند).

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا

ʹInnal ʹiñsaana khuliq̣a halooʻaa;―

یقیناً انسان کم طاقت (و حریص) آفریده شده است.

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًا

ʹIẓaa massahush sharru jazooʻaa;

هنگامی‌که بدی (و مصیبتی) به او رسد، بی‌تابی می‌کند.

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا

Wa-ʹiẓaa massahul khayru manooʻaa;―

و هنگامی‌که خوبی به او رسد، باز دارنده (و بخیل) می‌شود.

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ

ʹIllal Muṣalleen;―

مگر نمازگزاران.

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ

ʹAllaẓeena hum ʻalaa Ṣalaatihim daaaʹimoon;

همان کسانی‌که بر نماز‌هایشان همیشه مداومت می‌کنند.

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّ مَّعْلُومٌ

Wallaẓeena feee ʹamwaalihim ḥaq̣q̣um maʻloom

و کسانی‌که در اموال‌شان حق (معین و) معلومی است.

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ

Lissaaaʹili walmaḥroom;

برای گدا و محروم.

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ

Wallaẓeena yuṣaddiq̣oona bi-Yawmid Deen;

و کسانی‌که روز جزا را تصدیق می‌کنند.

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ

Wallaẓeena hum min ʻazaabi Rabbihim mushfiq̣oon,―

و کسانی‌که از عذاب پروردگارشان می‌ترسند.

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ

ʹInna ʻaẓaaba Rabbihim g̣ayru maʹ-moon;―

بی‌گمان از عذاب پروردگارشان در امان نتوانند بود.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَـٰفِظُونَ

Wallaẓeena hum lifuroojihim ḥaafiz̤̣oon,

و کسانی‌که شرمگاه‌هایشان را نگه می‌دارند.

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَـٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ

ʹIllaa ʻalaaa ʹazwaajihim ʹaw maa- malakat ʹaymaanuhum faʹinnahum g̣ayru maloomeen,

مگر با همسران و کنیزانی که مالک آن‌ها هستند که (در این صورت) ملامت و سرزنشی بر آن‌ها نیست.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ

Famanib tag̣aa waraaaʹa ẓaalika faʹulaaaʹika humul ʻaadoon;―

پس هرکس غیر از این‌ها را بخواهد، آنان متجاوزان هستند.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَـٰنَـٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ

Wallaẓeena hum liʹamaanaatihim wa-ʻahdihim raaʻoon.

و کسانی‌که امانت‌ها و عهد‌شان را رعایت می‌کنند.

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَـٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ

Wallaẓeena hum̃ bishahaadaatihim q̣aaaʹimoon;

و کسانی‌که به شهادت‌های خود متعهد هستند.

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ

Wallaẓeena hum ʻalaa Ṣalaatihim yuḥaafiz̤̣oon;―

و کسانی‌که بر نمازشان محافظت می‌کنند.

أُو۟لَـٰٓئِكَ فِى جَنَّـٰتٍ مُّكْرَمُونَ

ʹUlaaaʹika fee Jannaatim mukramoon.

اینان در باغ‌های (بهشت) گرامی داشته می‌شوند.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ

Famaa lil-laẓeena kafaroo q̣ibalaka muhṭiʻeen―

پس (ای پیامبر!) کافران را چه شده که به سوی تو می‌شتابند؟

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ

ʻAnil yameeni wa-ʻanish shimaali ʻizeen?

از راست و چپ، گروه گروه (و پراکنده) می‌شوند؟!

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ

ʹAyaṭmaʻu kullum riʹim minhum ʹañy yudkhala Jannata Naʻeem?

آیا هر کدام از آن‌ها (با آن اعمال ناپسندش) طمع دارد که او در بهشت پرنعمت (الهی) درآورده شود؟!

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَـٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ

Kallaa! ʹInnaa khalaq̣naahum mimmaa yaʻlamoon!

هرگز چنین نیست، بی‌گمان ما آن‌ها را از آنچه (خود‌شان) می‌دانند آفریده‌ایم.

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَـٰرِقِ وَٱلْمَغَـٰرِبِ إِنَّا لَقَـٰدِرُونَ

Falaaa ʹuq̣simu bi-Rabbil Mashaariq̣i wal-Mag̣aaribi ʹinnaa la-Q̣aadiroon.

پس به پروردگار مشرق‌ها و مغرب‌ها سوگند می‌خورم که ما یقیناً قادریم.

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ

ʻAlaaa ʹan nubaddila khayram minhum wa-maa Naḥnu bimasbooq̣een.

بر آن که (کسانی دیگر) بهتر از آن‌ها را جایگزین کنیم، و ما (برای این کار) عاجز و ناتوان نیستیم.

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَـٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ

Faẓarhum yakhooḍoo wa-yalʻaboo ḥattaa yulaaq̣oo Yawmahumul laẓee yooʻadoon!

پس (ای پیامبر!) آنان را به حال خود وا‌گذار تا در باطل خود فرو روند، و بازی کنند تا به روزی‌که به آن‌ها وعده داده شده است برسند.

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍ يُوفِضُونَ

Yawma yakhrujoona minal ʹajdaas̤i siraaʻañ kaʹannahum ʹilaa nuṣubiñy yoofiḍoon,―

(همان) روزی‌که شتابان از قبرها خارج می‌شوند، گویی به سوی نشانه (و بت‌ها) می‌دوند.

خَـٰشِعَةً أَبْصَـٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ

Khaashiʻatan ʹabṣaaruhum tarhaq̣uhum ẓillah! Ẓaalikal Yawmul laẓee kaanoo yooʻadoon!

(در حالی‌که) چشم‌هایشان (از شرم و وحشت) به زیر افتاده، و ذلت (و خواری) آن‌ها را پوشانده است. این همان روزی است که به آن‌ها وعده داده می‌شد.