Surah Al-Adiyat

Verse 100:1

وَالْعٰدِیٰتِ ضَبْحًا ۟ۙ

WalʻAadiyati ḍabḥaa,

سوگند به اسب‌های دونده که نفس زنان (به‌سوی میدان) پیش می‌رفتند.

Verse 100:2

فَالْمُوْرِیٰتِ قَدْحًا ۟ۙ

Fal-mooriyaati q̣adḥaa,

و سوگند به اسب‌هایی که (در اثر اصطکاک سم‌شان با سنگ‌ها) جرقۀ (آتش) ایجاد کردند.

Verse 100:3

فَالْمُغِیْرٰتِ صُبْحًا ۟ۙ

Fal-mug̣eeraati ṣubḥaa,

باز سوگند به اسب‌های که در صبحگاهان (بر دشمن) یورش برند.

Verse 100:4

فَاَثَرْنَ بِهٖ نَقْعًا ۟ۙ

Faʹas̤arna bihee naq̣ʻaa,

پس در آن هنگام گرد و غبار بر انگیرند.

Verse 100:5

فَوَسَطْنَ بِهٖ جَمْعًا ۟ۙ

Fawasaṭna bihee jamʻaa,

آنگاه به میان جمع (سپاه دشمن) در آیند، (و آن‌ها را محاصره کننده).

Verse 100:6

اِنَّ الْاِنْسَانَ لِرَبِّهٖ لَكَنُوْدٌ ۟ۚ

ʹInnal ʹIñsaana li-Rabbihee lakanood;

محققاً انسان در برابر (نعمت‌های) پروردگارش بسیار ناسپاس است.

Verse 100:7

وَاِنَّهٗ عَلٰی ذٰلِكَ لَشَهِیْدٌ ۟ۚ

Wa-ʹinnahoo ʻalaa ẓaalika lashaheed;

و بی‌گمان او بر این (ناسپاسی) گواه است.

Verse 100:8

وَاِنَّهٗ لِحُبِّ الْخَیْرِ لَشَدِیْدٌ ۟ؕ

Wa-ʹinnahoo liḥubbil khayri lashadeed.

و همانا او علاقۀ فراوان و شدیدی به مال دارد.

Verse 100:9

اَفَلَا یَعْلَمُ اِذَا بُعْثِرَ مَا فِی الْقُبُوْرِ ۟ۙ

ʹAfalaa yaʻlamu ʹiẓaa buʻs̤ira maa- fil q̣uboor,

آیا او نمی‌داند که چون آنچه در گور‌هاست، (همه زنده و) برانگیخته شوند؟

Verse 100:10

وَحُصِّلَ مَا فِی الصُّدُوْرِ ۟ۙ

Waḥuṣṣila maa- fiṣ ṣudoor:

وآنچه در سینه‌هاست (همه) آشکار گردد.

Verse 100:11

اِنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ یَوْمَىِٕذٍ لَّخَبِیْرٌ ۟۠

ʹInna Rabbahum̃ bihim Yawmaʹiẓil la-Khabeer?

یقیناً در آن روز پروردگارشان به (وضع و حال) آن‌ها کاملاً آگاه است.