Surah Adh-Dhariyat

Verse 51:1

وَالذّٰرِیٰتِ ذَرْوًا ۟ۙ

Waẓ-Ẓaariyaati ẓarwaa.

سوگند به بادهای که (خاک را) می‌پراکند،

Verse 51:2

فَالْحٰمِلٰتِ وِقْرًا ۟ۙ

Falḥaamilaati wiq̣raa.

و سوگند به ابر های که بار سنگینی (از باران را) با خود حمل می‌کنند.

Verse 51:3

فَالْجٰرِیٰتِ یُسْرًا ۟ۙ

Faljaariyaati yusraa.

و سوگند به کشتی‌هایی که به آسانی (بر روی دریاها) در حرکتند.

Verse 51:4

فَالْمُقَسِّمٰتِ اَمْرًا ۟ۙ

Falmuq̣assimaati ʹAmraa.

و سوگند به فرشتگانی که کارها را تقسیم می‌کنند.

Verse 51:5

اِنَّمَا تُوْعَدُوْنَ لَصَادِقٌ ۟ۙ

ʹInnamaa tooʻadoona laṣaadiq̣;

بی‌گمان آنچه به شما وعده داده شد قطعاً راست است.

Verse 51:6

وَّاِنَّ الدِّیْنَ لَوَاقِعٌ ۟ؕ

Wa-ʹinnad Deena lawaaq̣iʻ.

و یقیناً (روز) جزا (ی اعمال) واقع شدنی است.

Verse 51:7

وَالسَّمَآءِ ذَاتِ الْحُبُكِ ۟ۙ

Wassamaaaʹi ẓaatil Ḥubuk,

قسم به آسمان که دارای راه‌ها (و ستارگان زیباست).

Verse 51:8

اِنَّكُمْ لَفِیْ قَوْلٍ مُّخْتَلِفٍ ۟ۙ

ʹInnakum lafee q̣awlim mukhtalif.

بی‌گمان شما (کفار) در گفتار مختلف و گوناگون هستید.

Verse 51:9

یُّؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ اُفِكَ ۟ؕ

Yuʹfaku ʻanhu man ʹufik.

کسی‌که (در علم الهی از خیر و نیکی) دور نگه داشته شده است از (ایمان آوردن به) آن (= قرآن) دور نگه داشته می‌شود.

Verse 51:10

قُتِلَ الْخَرّٰصُوْنَ ۟ۙ

Q̣utilal kharraaṣoon,―

مرگ (و لعنت) بر دروغگویان.

Verse 51:11

الَّذِیْنَ هُمْ فِیْ غَمْرَةٍ سَاهُوْنَ ۟ۙ

ʹAllaẓeena hum fee g̣amratiñ saahoon:

کسانی‌که آنان در غفلت (و جهل) فرو رفته‌اند.

Verse 51:12

یَسْـَٔلُوْنَ اَیَّانَ یَوْمُ الدِّیْنِ ۟ؕ

Yasʹaloona ʹayyaana Yawmud Deen?

پیوسته می‌پرسند: «روز جزا کی خواهد بود؟».

Verse 51:13

یَوْمَ هُمْ عَلَی النَّارِ یُفْتَنُوْنَ ۟

Yawma hum ʻalan Naari yuftanoon!

(همان) روزی‌که آن‌ها بر آتش عذاب می‌شوند.

Verse 51:14

ذُوْقُوْا فِتْنَتَكُمْ ؕ هٰذَا الَّذِیْ كُنْتُمْ بِهٖ تَسْتَعْجِلُوْنَ ۟

Ẓooq̣oo fitnatakum! Haa-ẓal laẓee kuñtum̃ bihee tas-taʻjiloon!

(و به آن‌ها گفته می‌شود:) «عذاب خود را بچشید، این همان چیزی است که برای آن شتاب داشتید».

Verse 51:15

اِنَّ الْمُتَّقِیْنَ فِیْ جَنّٰتٍ وَّعُیُوْنٍ ۟ۙ

ʹInnal Muttaq̣eena fee Jannaatiñw Waʻuyoon,

(در روز قیامت) مسلماً پرهیزگاران در باغ‌ها و چشمه سارها (ی بهشت) هستند.

Verse 51:16

اٰخِذِیْنَ مَاۤ اٰتٰىهُمْ رَبُّهُمْ ؕ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَبْلَ ذٰلِكَ مُحْسِنِیْنَ ۟ؕ

ʹAakhiẓeena maaa ʹaataahum Rabbuhum: ʹinnahum kaanoo q̣abla ẓaalika Muḥsineen.

آنچه پروردگارشان به آن‌ها عطا فرموده، دریافت کرده‌اند، بی‌گمان آن‌ها پیش از این (در دنیا) نیکوکار بودند.

Verse 51:17

كَانُوْا قَلِیْلًا مِّنَ الَّیْلِ مَا یَهْجَعُوْنَ ۟

Kaanoo q̣aleelam minal layli maa- yahjaʻoon:

آن‌ها بخش اندکی از شب را می‌خوابیدند (و به نماز و نیایش مشغول بودند).

Verse 51:18

وَبِالْاَسْحَارِ هُمْ یَسْتَغْفِرُوْنَ ۟

Wa-bilʹasḥaari hum yastag̣firoon:

و در سحر گاهان آمرزش طلب می‌کردند.

Verse 51:19

وَفِیْۤ اَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّآىِٕلِ وَالْمَحْرُوْمِ ۟

Wa-feee ʹamwaalihim ḥaq̣q̣ul lissaaaʹili walmaḥroom.

و در اموال‌شان برای سائل و (تنگدست) محروم (بهره و) حقی بود.

Verse 51:20

وَفِی الْاَرْضِ اٰیٰتٌ لِّلْمُوْقِنِیْنَ ۟ۙ

Wa-fil ʹarḍi ʹAayaatul lil-Mooq̣ineen,

و در زمین (عبرت و) نشانه‌های برای اهل یقین است.

Verse 51:21

وَفِیْۤ اَنْفُسِكُمْ ؕ اَفَلَا تُبْصِرُوْنَ ۟

Wa-feee ʹañfusikum ʹafalaa tubṣiroon?

و (نیز) در وجود خودتان، آیا نمی‌بینید؟

Verse 51:22

وَفِی السَّمَآءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوْعَدُوْنَ ۟

Wa-fis samaaaʹi Rizq̣ukum wa-maa tooʻadoon.

و رزق (و روزی) شما، و آنچه به شما وعده داده می‌شود در آسمان است.

Verse 51:23

فَوَرَبِّ السَّمَآءِ وَالْاَرْضِ اِنَّهٗ لَحَقٌّ مِّثْلَ مَاۤ اَنَّكُمْ تَنْطِقُوْنَ ۟۠

Fawa-Rabbis samaaaʹi wal-ʹarḍi ʹinnahoo la-Ḥaq̣q̣um mis̤la maaa ʹannakum tañṭiq̣oon.

پس سوگند به پروردگار آسمان و زمین که آن (وعده‌ها) حق است، همان گونه که شما (با یکدیگر) سخن می‌گویید.

Verse 51:24

هَلْ اَتٰىكَ حَدِیْثُ ضَیْفِ اِبْرٰهِیْمَ الْمُكْرَمِیْنَ ۟ۘ

Hal ʹataaka ḥadees̤u ḍayfi ʹibraaheemal mukrameen?

(ای پیامبر) آیا خبر مهمانان گرامی ابراهیم به تو رسیده است؟!

Verse 51:25

اِذْ دَخَلُوْا عَلَیْهِ فَقَالُوْا سَلٰمًا ؕ قَالَ سَلٰمٌ ۚ قَوْمٌ مُّنْكَرُوْنَ ۟

ʹIẓ dakhaloo ʻalayhi faq̣aaloo Salaamaa! Q̣aala Salaam! Q̣awmum muñkaroon.

آنگاه که بر او وارد شدند و گفتند: «سلام» (ابراهیم در جواب) گفت: «سلام» (و با خود گفت:) گروهی نا شناس هستید».

Verse 51:26

فَرَاغَ اِلٰۤی اَهْلِهٖ فَجَآءَ بِعِجْلٍ سَمِیْنٍ ۟ۙ

Faraag̣a ʹilaaa ʹahlihee fajaaaʹa biʻijliñ sameen,

پس پنهانی به سوی همسرش رفت و گوسالۀ (بریان شده) فربهی (برای آن‌ها) آورد.

Verse 51:27

فَقَرَّبَهٗۤ اِلَیْهِمْ قَالَ اَلَا تَاْكُلُوْنَ ۟ؗ

Faq̣arrabahooo ʹilayhim Q̣aala ʹalaa taʹkuloon?

سپس آن را به آنان نزدیک کرد، و گفت: «آیا نمی‌خورید؟».

Verse 51:28

فَاَوْجَسَ مِنْهُمْ خِیْفَةً ؕ قَالُوْا لَا تَخَفْ ؕ وَبَشَّرُوْهُ بِغُلٰمٍ عَلِیْمٍ ۟

Faʹawjasa minhum kheefaḥ Q̣aaloo laa- takhaf! wa-bashsharoohu big̣ulaamin ʻaleem.

پس (چون دید دست به سوی غذا دراز نمی‌کنند) از آن‌ها احساس ترس (و وحشت) کرد، (آن‌ها) گفتند: «نترس (ما فرستادگان پروردگار تو ایم)» و او را به (تولد) پسری دانا بشارت دادند.

Verse 51:29

فَاَقْبَلَتِ امْرَاَتُهٗ فِیْ صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوْزٌ عَقِیْمٌ ۟

Faʹaq̣balatim raʹatuhoo fee ṣarratiñ faṣakkat wajhahaa wa-q̣aalat ʻajoozun ʻaq̣eem!

آنگاه همسرش (ساره) فریاد زنان پیش آمد و به صورت خود زد و گفت: «(من) پیر زنی نازا هستم (چگونه فرزند می‌زایم؟!) [ آن زمان حضرت ساره علیها السلام ساله بود. (تفسیر قرطبی 17/47).]».

Verse 51:30

قَالُوْا كَذٰلِكِ ۙ قَالَ رَبُّكِ ؕ اِنَّهٗ هُوَ الْحَكِیْمُ الْعَلِیْمُ ۟

Q̣aaloo kaẓaaliki q̣aala Rabbuk: ʹinnahoo Huwal Ḥakeemul ʻAleem.

(فرشتگان) گفتند: «پروردگار تو این چنین فرموده است، و بی‌گمان او حکیم داناست».

Verse 51:31

قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ اَیُّهَا الْمُرْسَلُوْنَ ۟

Q̣aala famaa khaṭbukum ʹayyuhal Mursaloon?

(ابراهیم) گفت: «پس ای فرستادگان (الله) کار و مأموریت شما چیست؟!».

Verse 51:32

قَالُوْۤا اِنَّاۤ اُرْسِلْنَاۤ اِلٰی قَوْمٍ مُّجْرِمِیْنَ ۟ۙ

Q̣aalooo ʹinnaaa ʹursilnaaa ʹilaa q̣awmim mujrimeen;―

(فرشتگان) گفتند: «بی‌گمان ما بسوی قومی مجرم (و گناهکار) [ یعنی قوم لوط که گناهانی از قبیل شرک، لواطت، و فساد در زمین و .. در میان آنها وجود داشت.] فرستاده شده‌ایم،

Verse 51:33

لِنُرْسِلَ عَلَیْهِمْ حِجَارَةً مِّنْ طِیْنٍ ۟ۙ

Linursila ʻalayhim ḥijaaratam miñ ṭeen.

تا سنگ‌های از گل بر (سر) آن‌ها فرود آوریم.

Verse 51:34

مُّسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِیْنَ ۟

Musawwamatan ʻiñda Rabbika lilmusrifeen.

(سنگ‌هایی) که نزد پروردگارت برای اسراف‌کاران نشان گذاری شده است.

Verse 51:35

فَاَخْرَجْنَا مَنْ كَانَ فِیْهَا مِنَ الْمُؤْمِنِیْنَ ۟ۚ

Faʹakhrajnaa mañ kaana feehaa minal Muʹmineen.

پس کسانی از مؤمنان را که در آن (شهرهای قوم لوط) بودند (پیش از نزول عذاب) بیرون آوردیم.

Verse 51:36

فَمَا وَجَدْنَا فِیْهَا غَیْرَ بَیْتٍ مِّنَ الْمُسْلِمِیْنَ ۟ۚ

Famaa wa-jadnaa feeha g̣ayra baytim minal Muslimeen:

و جز یک خانه از مسلمانان در آن (شهرها) نیافتیم.

Verse 51:37

وَتَرَكْنَا فِیْهَاۤ اٰیَةً لِّلَّذِیْنَ یَخَافُوْنَ الْعَذَابَ الْاَلِیْمَ ۟ؕ

Wa-taraknaa feehaaa ʹAayatal lillaẓeena yakhaafoonal ʻAẓaabal ʹaleem.

و در آن (شهرهای ویران شده) نشانۀ (روشن) برای کسانی‌که از عذاب دردناک می‌ترسند بر جای گذاشتیم [ این نشانه‌ها تاکنون باقی است، این آبادی‌ها در (ساحل) جنوبی دریای اردن (بحر المیت) قرار داشت و این تنها دریایی است که هیچ نوع موجودات زنده‌ای در آن زندگی نمی‌کند.].

Verse 51:38

وَفِیْ مُوْسٰۤی اِذْ اَرْسَلْنٰهُ اِلٰی فِرْعَوْنَ بِسُلْطٰنٍ مُّبِیْنٍ ۟

Wa-fee Moosaaa ʹiẓ ʹarsalnaahu ʹilaa Firʻawna bisulṭaanim mubeen.

و (نیز) در (داستان) موسی (نشانه و عبرتی است) هنگامی‌که او را با دلیلی آشکار به سوی فرعون فرستادیم،

Verse 51:39

فَتَوَلّٰی بِرُكْنِهٖ وَقَالَ سٰحِرٌ اَوْ مَجْنُوْنٌ ۟

Fatawallaa biruknihee wa-q̣aala ˹saaḥirun ʹaw majnoon!

پس (فرعون) با قدرت (و لشکر) خویش روی گرداند، و گفت: «(این مرد) جادوگر یا دیوانه است».

Verse 51:40

فَاَخَذْنٰهُ وَجُنُوْدَهٗ فَنَبَذْنٰهُمْ فِی الْیَمِّ وَهُوَ مُلِیْمٌ ۟ؕ

Faʹakhaẓnaahu wa-junoo-dahoo fanabaẓnaahum fil yammi wa-huwa muleem.

آنگاه او و لشکریانش را گرفتیم و آنان را به دریا افکندیم در حالی‌که او سزاوار سرزنش بود.

Verse 51:41

وَفِیْ عَادٍ اِذْ اَرْسَلْنَا عَلَیْهِمُ الرِّیْحَ الْعَقِیْمَ ۟ۚ

Wa-fee ʻAadin ʹiẓ ʹarsalnaa ʻalayhimur Reeḥal ʻaq̣eem:

(و (نیز) در (داستان قوم) عاد (نشانه‌ای است) هنگامی‌که تندبادی بی خیر و برکت بر آنان فرستادیم.

Verse 51:42

مَا تَذَرُ مِنْ شَیْءٍ اَتَتْ عَلَیْهِ اِلَّا جَعَلَتْهُ كَالرَّمِیْمِ ۟ؕ

Maa- taẓaru miñ shayʹin ʹatat ʻalayhi ʹillaa jaʻalathu karrameem.

(تندبادی) که بر هیچ چیز نمی‌گذشت مگر اینکه آن را مانند استخوان پوسیده می‌گرداند.

Verse 51:43

وَفِیْ ثَمُوْدَ اِذْ قِیْلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوْا حَتّٰی حِیْنٍ ۟

Wa-fee S̤amooda ʹiẓ q̣eela lahum tamattaʻoo ḥattaa ḥeen!

و (همچنین) در (داستان قوم) ثمود (نشانه‌ای است) هنگامی‌که به آن‌ها گفته شد: «مدتی کوتاه (از زندگی) بهره‌مند شوید (که تنها سه روز فرصت دارید)».

Verse 51:44

فَعَتَوْا عَنْ اَمْرِ رَبِّهِمْ فَاَخَذَتْهُمُ الصّٰعِقَةُ وَهُمْ یَنْظُرُوْنَ ۟

Faʻataw ʻan ʹAmri Rabbihim faʹakhaẓathumuṣ ṣaaʻiq̣atu wa-hum yañz̤̣uroon.

آنگاه آن‌ها از فرمان پروردگارشان سر پیچی کردند، پس صاعقه آن‌ها را در بر گرفت در حالی که آنان (به عقوبت خود) نگاه می‌کردند.

Verse 51:45

فَمَا اسْتَطَاعُوْا مِنْ قِیَامٍ وَّمَا كَانُوْا مُنْتَصِرِیْنَ ۟ۙ

famas taṭaaʻoo miñ q̣iyaamiñw wamaa kaanoo muñtaṣireen.

(چنان بر زمین افتادند) که توان بر خاستن نداشتند، و نتوانستند (برای خود) انتقام بگیرند.

Verse 51:46

وَقَوْمَ نُوْحٍ مِّنْ قَبْلُ ؕ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِیْنَ ۟۠

Wa-Q̣awma Nooḥim miñ q̣abl: ʹinnahum kaanoo q̣awmañ faasiq̣een.

و قوم نوح را پیش از این (هلاک نمودیم)، زیرا آن‌ها قومی بدکار (و فاسق) بودند.

Verse 51:47

وَالسَّمَآءَ بَنَیْنٰهَا بِاَیْىدٍ وَّاِنَّا لَمُوْسِعُوْنَ ۟

Was-Samaaaʹa banaynaahaa biʹaydiñw waʹInnaa lamoosiʻoon.

و (ما) آسمان را با قوت (و قدرت عظیم) بنا کردیم و بی‌گمان (بر و سعت پهناوری آن) تواناییم.

Verse 51:48

وَالْاَرْضَ فَرَشْنٰهَا فَنِعْمَ الْمٰهِدُوْنَ ۟

Wal-ʹarḍa farashnaahaa faniʻmal maahidoon!

و زمین را گستردیم پس چه نیک گستراننده‌ای هستیم،

Verse 51:49

وَمِنْ كُلِّ شَیْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَیْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ ۟

Wa-miñ kulli shayʹin khalaq̣naa zawjayni laʻallakum taẓakkaroon.

و از هر چیز جفت آفریدیم، شاید شما پند گیرید.

Verse 51:50

فَفِرُّوْۤا اِلَی اللّٰهِ ؕ اِنِّیْ لَكُمْ مِّنْهُ نَذِیْرٌ مُّبِیْنٌ ۟ۚ

Fafirrooo ʹilal laah: ʹinnee lakum minhu Naẓeerum mubeen!

(ای پیامبر! بگو:) «پس به سوی الله بگریزید، بی‌گمان من از جانب او برای شما هشدار دهنده‌ای آشکار هستم.

Verse 51:51

وَلَا تَجْعَلُوْا مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ ؕ اِنِّیْ لَكُمْ مِّنْهُ نَذِیْرٌ مُّبِیْنٌ ۟

Wa-laa tajʻaloo maʻal laahi ʹilaahan ʹaakhar: ʹinnee lakum minhu Naẓeerum mubeen!

و معبود دیگری با الله قرار ندهید، به راستی من از جانب او برای شما هشدار دهنده‌ای آشکار هستم».

Verse 51:52

كَذٰلِكَ مَاۤ اَتَی الَّذِیْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا قَالُوْا سَاحِرٌ اَوْ مَجْنُوْنٌ ۟ۚ

Kaẓaalika maaa ʹatal laẓeena miñ q̣ablihim mir Rasoolin ʹillaa q̣aaloo saaḥirun ʹaw majnoon!

همچنین بر پیشینیان آن‌ها هیچ پیامبری نیامد، مگر اینکه گفتند: «(او) جادوگر یا دیوانه است».

Verse 51:53

اَتَوَاصَوْا بِهٖ ۚ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُوْنَ ۟ۚ

ʹAtawaaṣaw bih? Bal hum q̣awmuñ ṭaag̣oon!

آیا آن‌ها یکدیگر را به آن سفارش کرده بودند؟ بلکه آن‌ها مردمی طغیان‌گر هستند.

Verse 51:54

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَاۤ اَنْتَ بِمَلُوْمٍ ۟

Fatawalla ʻanhum famaaa ʹañta bimaloom.

پس (ای پیامبر) از آن‌ها روی بگردان، که هرگز تو سزاوار ملامت نیستی.

Verse 51:55

وَّذَكِّرْ فَاِنَّ الذِّكْرٰی تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِیْنَ ۟

Wa-ẓakkir faʹinnaẓ Ẓikraa tañfaʻul Muʹmineen.

و (پیوسته) پند (و تذکر) بده، زیرا که بی‌گمان (پند و) تذکر مؤمنان را سود می‌بخشد.

Verse 51:56

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْاِنْسَ اِلَّا لِیَعْبُدُوْنِ ۟

Wa-maa khalaq̣tul Jinna wal-ʹiñsa ʹillaa liyaʻbudoon.

و من جن و انس را نیافریده ام مگر برای اینکه مرا عبادت کنند،

Verse 51:57

مَاۤ اُرِیْدُ مِنْهُمْ مِّنْ رِّزْقٍ وَّمَاۤ اُرِیْدُ اَنْ یُّطْعِمُوْنِ ۟

Maaa ʹureedu minhum mir Rizq̣iñw Wamaaa ʹureedu ʹañy yuṭʻimoon.

هرگز از آن‌ها روزیی نمی‌خواهم، و نمی خواهم که مرا طعام دهند.

Verse 51:58

اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِیْنُ ۟

ʹInnal laaha Huwar Razzaaq̣u Ẓul Q̣uwwatil Mateen.

بی‌گمان الله است که روزی دهنده است، (و او) قدرتمند استوار است.

Verse 51:59

فَاِنَّ لِلَّذِیْنَ ظَلَمُوْا ذَنُوْبًا مِّثْلَ ذَنُوْبِ اَصْحٰبِهِمْ فَلَا یَسْتَعْجِلُوْنِ ۟

Faʹinna lillaẓeena z̤̣alamoo ẓanoobam mis̤la ẓanoobi ʹaṣḥaabihim falaa yastaʻjiloon!

پس بی‌شک برای کسانی‌که ستم کردند بهره‌ای (از عذاب) است همانند بهرۀ یاران‌شان (از ستمگران پیشین)، پس نباید شتاب بکنند!

Verse 51:60

فَوَیْلٌ لِّلَّذِیْنَ كَفَرُوْا مِنْ یَّوْمِهِمُ الَّذِیْ یُوْعَدُوْنَ ۟۠

Fawaylul lillaẓeena kafaroo miñy Yawmihimul laẓee yooʻadoon

پس وای بر کسانی‌که کافر شدند، از روزشان (= روز قیامت) که وعده داده می‌شوند!