Surah As-Saffat

Verse 37:1

وَالصّٰٓفّٰتِ صَفًّا ۟ۙ

Waṣṣaaaffaati ṣaffaa.

(پنھنجي پالڻھار وٽ) قطار ڪري صفن ٻڌڻ وارن (ملائڪن) جو قسم آھي.

Verse 37:2

فَالزّٰجِرٰتِ زَجْرًا ۟ۙ

Fazzaajiraati zajraa.

پوءِ جھڻڪ ڏيئي (شيطانن) کي ڌمڪائڻ وارن (ملائڪن) جو قسم آھي.

Verse 37:3

فَالتّٰلِیٰتِ ذِكْرًا ۟ۙ

Fattaaliyaati Ẓikraa.

پوءِ (قرآن) پڙھڻ واري جماعت جو قسم آھي.

Verse 37:4

اِنَّ اِلٰهَكُمْ لَوَاحِدٌ ۟ؕ

ʹInna ʹIlaahakum la-Waaḥid!―

ته اوھان جو معبُود ھڪڙو (ئي) آھي.

Verse 37:5

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِ ۟ؕ

Rabbus samaawaati wal-ʹarḍi wa-maa baynahumaa wa-Rabbul mashaariq̣!

(جو اُھو) آسمانن ۽ زمين جو ۽ جيڪي اُنھن ٻنھي جي وچ ۾ آھي تنھن جو پالڻھار آھي ۽ (اُھو) اُڀرڻ (۽ لَھڻ) وارن طرفن جو (به) پالڻھار آھي.

Verse 37:6

اِنَّا زَیَّنَّا السَّمَآءَ الدُّنْیَا بِزِیْنَةِ لْكَوَاكِبِ ۟ۙ

ʹInnaa zayyannas samaaa ʹad-dunyaa bizeenatinil kawaakib,―

بيشڪ اسان دُنيا جي آسمانن کي تارن جي سونھن سان سينگاريو.

Verse 37:7

وَحِفْظًا مِّنْ كُلِّ شَیْطٰنٍ مَّارِدٍ ۟ۚ

Wa-ḥifz̤̣am miñ kulli Shayṭaanim maarid,

۽ سڀڪنھن سرڪش شيطان کان (انھيءَ) کي نگاھ رکيوسون.

Verse 37:8

لَا یَسَّمَّعُوْنَ اِلَی الْمَلَاِ الْاَعْلٰی وَیُقْذَفُوْنَ مِنْ كُلِّ جَانِبٍ ۟ۗۖ

Laa- yassammaʻoona ʹilal Malaʹil ʹAʻlaa wa-yuq̣ẓafoona miñ kulli jaanib,

ته (شيطان) مَلَاءِ الۡاَعۡلىٰ ڏانھن ڪن ڏيئي (ڳالھيون) نه ٻڌن ۽ سڀڪنھن طرف کان (اُنھن ڏانھن) اُماڙيون اُڇلبيون آھن.

Verse 37:9

دُحُوْرًا وَّلَهُمْ عَذَابٌ وَّاصِبٌ ۟ۙ

Duḥoorañw Walahum ʻaẓaabuñw waaṣib,

(اُنھن جي) تڙڻ لاءِ ۽ اُنھن لاءِ ھميشه جو عذاب آھي.

Verse 37:10

اِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَاَتْبَعَهٗ شِهَابٌ ثَاقِبٌ ۟

ʹIllaa man khaṭifal khaṭfata faʹatbaʻahoo shihaabuñ s̤aaq̣ib.

پر جنھن (چوريءَ ڪن ڏئي مَلَاءِاَعۡلىٰ جي ڳالھين مان ڪنھن ڳالھ کي) جھٽيو تنھن جي پوئتان ٻرندڙ اُماڙي پوندي آھي.

Verse 37:11

فَاسْتَفْتِهِمْ اَهُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمْ مَّنْ خَلَقْنَا ؕ اِنَّا خَلَقْنٰهُمْ مِّنْ طِیْنٍ لَّازِبٍ ۟

Fastaftihim ʹahum ʹashaddu khalq̣an ʹam man khalaq̣naa? ʹInnaa khalaq̣naahum miñ ṭeenil laazib!

پوءِ کانئن پُڇ ته اُھي پيدا ڪرڻ ۾ تمام مشڪل آھن ڇا يا (ذڪر ڪيل شيون) جن کي اسان بڻايو آھي؟ بيشڪ اسان کين چيڪيءَ مٽيءَ مان بڻايو.

Verse 37:12

بَلْ عَجِبْتَ وَیَسْخَرُوْنَ ۪۟

Bal ʹajibta wa-yaskharoon,

بلڪ (ڪافرن جي حال کان) عجب ڪيئي ۽ اُھي ٺـٺوليون ڪندا آھن.

Verse 37:13

وَاِذَا ذُكِّرُوْا لَا یَذْكُرُوْنَ ۪۟

Wa-ʹiẓaa ẓukkiroo laa- yaẓkuroon,―

۽ جڏھن سمجھائبو اٿن (تڏھن) نه سمجھندا آھن.

Verse 37:14

وَاِذَا رَاَوْا اٰیَةً یَّسْتَسْخِرُوْنَ ۪۟

Wa-ʹiẓaa raʹaw ʹaayatañ yastaskhiroon.

۽ جڏھن (ھو) ڪا نشاني ڏسن (تڏھن) ٺـٺوليون ڪندا آھن.

Verse 37:15

وَقَالُوْۤا اِنْ هٰذَاۤ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِیْنٌ ۟ۚۖ

Wa-q̣aalooo ʹin haaẓaaa ʹillaa siḥrum mubeen!

۽ چوندا آھن ته ھيءُ (قرآن) رڳو پڌرو جادو آھي.

Verse 37:16

ءَاِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَّعِظَامًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ ۟ۙ

ʹA-ʹiẓaa mitnaa wa-kunnaa turabañw waʻiz̤̣aaman ʹa-ʹinnaa lamabʻoos̤oon.

ھان جڏھن مرنداسون ۽ مٽي ۽ ھڏا ٿينداسون (تڏھن) اسين وري (جيئرا ٿي) کڙا ٿينداسون ڇا؟

Verse 37:17

اَوَاٰبَآؤُنَا الْاَوَّلُوْنَ ۟ؕ

ʹA-waʹaabaaaʹunal ʹawwaloon?

اسان جا اڳيان پيءُ ڏاڏا به (اٿاربا) ڇا؟

Verse 37:18

قُلْ نَعَمْ وَاَنْتُمْ دَاخِرُوْنَ ۟ۚ

Q̣ul naʻam wa-ʹañtum daakhiroon.

چؤ ته ھائو (اُٿاربا) حالانڪ اوھين خوار ھوندؤ.

Verse 37:19

فَاِنَّمَا هِیَ زَجْرَةٌ وَّاحِدَةٌ فَاِذَا هُمْ یَنْظُرُوْنَ ۟

Faʹinnamaa hiya zajratuñw waaḥidatuñ faʹiẓaa hum yañz̤̣uroon!

پوءِ اُھو (کڙو ٿيڻ) رڳو ھڪ سخت جھڻڪار ھوندي پوءِ اُھي اُتي جو اُتي ڏسڻ لڳندا.

Verse 37:20

وَقَالُوْا یٰوَیْلَنَا هٰذَا یَوْمُ الدِّیْنِ ۟

Wa-q̣aaloo yaa-waylanaa haaẓaa Yawmud deen!

۽ چوندا ته ھيء ارمان اسان لاءِ ھي بدلي (وٺڻ) جو ڏينھن آھي.

Verse 37:21

هٰذَا یَوْمُ الْفَصْلِ الَّذِیْ كُنْتُمْ بِهٖ تُكَذِّبُوْنَ ۟۠

Haaẓaa Yawmul Faṣlil laẓee kuñtum̃ bihee tukaẓẓiboon!

(چئبن ته) نبيري جو ڏينھن جنھن کي اوھين ڪوڙو ڀائيندا ھيؤ سو ھي آھي.

Verse 37:22

اُحْشُرُوا الَّذِیْنَ ظَلَمُوْا وَاَزْوَاجَهُمْ وَمَا كَانُوْا یَعْبُدُوْنَ ۟ۙ

ʹUḥshurul laẓeena z̤̣alamoo wa-ʹazwaajahum wa-maa kaanoo yaʻbudoon.

(چئبو ته اي ملائڪو) ظالمن کي ۽ سندن سنگتين کي ۽ جن کي الله کانسواءِ پوڄيندا ھوا

Verse 37:23

مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ فَاهْدُوْهُمْ اِلٰی صِرَاطِ الْجَحِیْمِ ۟

Miñ doonil laahi fahdoohum ʹilaa Ṣiraaṭil Jaḥeem!

تن کي گڏ ڪريو پوءِ کين دوزخ جي واٽ ڏانھن ڏس ڏيو.

Verse 37:24

وَقِفُوْهُمْ اِنَّهُمْ مَّسْـُٔوْلُوْنَ ۟ۙ

Waq̣ifoohum ʹinnahum masʹooloon:

۽ کين ترسايو جو بيشڪ کانئن پڇبو.

Verse 37:25

مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُوْنَ ۟

Maa- lakum laa- tanaaṣaroon?

(ته) اوھان کي ڇا (ٿيو) آھي جو ھڪ ٻئي جي مدد نٿا ڪريو؟

Verse 37:26

بَلْ هُمُ الْیَوْمَ مُسْتَسْلِمُوْنَ ۟

Bal humul yawma mustaslimoon;

بلڪ اُھي اڄ ڪنڌ نوائيندڙ آھن.

Verse 37:27

وَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰی بَعْضٍ یَّتَسَآءَلُوْنَ ۟

Wa-ʹaq̣bala baʻḍuhum ʻalaa baʻḍiñy yatasaaaʹaloon.

۽ ڪي ڪن ڏانھن مھاڙ ڪري ھڪ ٻئي کان پڇڻ لڳندا.

Verse 37:28

قَالُوْۤا اِنَّكُمْ كُنْتُمْ تَاْتُوْنَنَا عَنِ الْیَمِیْنِ ۟

Q̣aalooo ʹinnakum kuñtum taʹtoonanaa ʻanil yameen!

(ماڻھو پنھنجن سردارن کي) چوندا ته بيشڪ اوھين (گمراھ ڪرڻ لاءِ) سڄي (۽ کٻي) پاسي کان اسان وٽ ايندا ھُيؤ.

Verse 37:29

قَالُوْا بَلْ لَّمْ تَكُوْنُوْا مُؤْمِنِیْنَ ۟ۚ

Q̣aaloo bal lam takoonoo Muʹmineen!

(سردار) چوندا ته (نه!) بلڪ اوھين پاڻ مُسلمان نه ھُيؤ.

Verse 37:30

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَیْكُمْ مِّنْ سُلْطٰنٍ ۚ بَلْ كُنْتُمْ قَوْمًا طٰغِیْنَ ۟

Wa-maa kaana lanaa ʻalaykum miñ sulṭaan. Bal kuñtum q̣awmañ ṭaag̣een!

۽ اوھان تي اسان جو ڪو زور نه (ھلندو) ھو، بلڪ (اوھين) پاڻ حد کان لنگھيل قوم ھُيؤ.

Verse 37:31

فَحَقَّ عَلَیْنَا قَوْلُ رَبِّنَاۤ ۖۗ اِنَّا لَذَآىِٕقُوْنَ ۟

Faḥaq̣q̣a ʻalaynaa Q̣awlu Rabbinaaa ʹinnaa laẓaaaʹiq̣oon.

پوءِ اسان تي اسان جي پالڻھار جو چوڻ ثابت ٿيو ته بيش اسين (عذاب) چکندڙ ھُجون.

Verse 37:32

فَاَغْوَیْنٰكُمْ اِنَّا كُنَّا غٰوِیْنَ ۟

Faʹag̣waynaakum ʹinnaa kunnaa g̣aaween.

پوءِ اوھان کي گمراھ ڪيوسون جو بيشڪ اسين (پاڻ) به گمراھ ھواسون.

Verse 37:33

فَاِنَّهُمْ یَوْمَىِٕذٍ فِی الْعَذَابِ مُشْتَرِكُوْنَ ۟

Faʹinnahum Yawmaʹiẓiñ fil ʻAẓaabi mushtarikoon.

پوءِ بيشڪ اُھي اُنھيءَ ڏينھن عذاب ۾ ھڪ ٻئي سا گڏ شريڪ ھوندا.

Verse 37:34

اِنَّا كَذٰلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِیْنَ ۟

ʹInnaa kaẓaalika nafʻalu bil-mujrimeen.

بيشڪ اسين ڏوھارين سان اھڙي طرح ڪندا آھيون.

Verse 37:35

اِنَّهُمْ كَانُوْۤا اِذَا قِیْلَ لَهُمْ لَاۤ اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُۙ یَسْتَكْبِرُوْنَ ۟ۙ

ʹInnahum kaanooo ʹiẓaa q̣eela lahum ˹Laaa ʹilaaha ʹillal laahu˺ yastakbiroon,

بيشڪ اُھي (اھڙا) ھوا جو جڏھن کين چئبو ھو ته الله کانسواءِ (ٻيو) ڪو عبادت جو لائق نه آھي (تڏھن) وڏائي ڪندا ھوا.

Verse 37:36

وَیَقُوْلُوْنَ اَىِٕنَّا لَتَارِكُوْۤا اٰلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَّجْنُوْنٍ ۟ؕ

Wa-yaq̣ooloona ʹaʹinnaa lataarikooo ʹaalihatinaa lishaaʻirim majnoon?

۽ چوندا ھوا ته اسان ھڪ چريي شاعر جي (چوڻ) تي پنھنجن معبودن کي ڇڏينداسون ڇا؟

Verse 37:37

بَلْ جَآءَ بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِیْنَ ۟

Bal jaaaʹa bil-Ḥaq̣q̣i wa-ṣaddaq̣al mursaleen.

بلڪ (پيغمبر ﷴ ﷺ) سچ (يعني قرآن) آندو ۽ (سڀني) پيغمبرن کي سچو ڄاتائين.

Verse 37:38

اِنَّكُمْ لَذَآىِٕقُوا الْعَذَابِ الْاَلِیْمِ ۟ۚ

ʹInnakum laẓaaaʹiq̣ul ʻAẓaabil ʹAleem;

بيشڪ اوھين ڏکوئيندڙ عذاب (جو مزو) چکڻ وارا آھيو.

Verse 37:39

وَمَا تُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ ۟ۙ

Wa-maa tujzawna ʹillaa maa- kuñtum taʻmaloon;

۽ جيڪي ڪندا ھئو تنھن کانسواءِ (ٻيو) ڪو بدلو نه ڏبؤ.

Verse 37:40

اِلَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِیْنَ ۟

ʹIllaa ʻibaadal laahil mukhlaṣeen.

پر الله جا خاص ٻانھا (عذاب کان بچندا).

Verse 37:41

اُولٰٓىِٕكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَّعْلُوْمٌ ۟ۙ

ʹUlaaaʹika lahum Rizq̣um maʻloom,

اُنھن لاءِ روزي مُقرّر (ٿيل) آھي.

Verse 37:42

فَوَاكِهُ ۚ وَهُمْ مُّكْرَمُوْنَ ۟ۙ

Fawaakihu wa-hum mukramoon,

(قسمين) ميوا، ۽ اُھي عزت وارا آھن.

Verse 37:43

فِیْ جَنّٰتِ النَّعِیْمِ ۟ۙ

Fee Jannaatin Naʻeem,

نعمت وارن باغن ۾.

Verse 37:44

عَلٰی سُرُرٍ مُّتَقٰبِلِیْنَ ۟

ʻAlaa sururim mutaq̣aabileen:

تختن تي ھڪ ٻئي جي آمھون سامھون ويٺل ھوندا.

Verse 37:45

یُطَافُ عَلَیْهِمْ بِكَاْسٍ مِّنْ مَّعِیْنٍ ۟ۙ

Yuṭaafu ʻalayhim̃ bikaʹsim mim maʻeen,

وھندڙ شراب جو پيالو مٿن پيو ڦيرائبو.

Verse 37:46

بَیْضَآءَ لَذَّةٍ لِّلشّٰرِبِیْنَ ۟ۚۖ

Bayḍaaaʹa laẓẓatillish shaaribeen,

جو (بلڪل) اڇو پيئندڙن لاءِ مزيدار ھوندو.

Verse 37:47

لَا فِیْهَا غَوْلٌ وَّلَا هُمْ عَنْهَا یُنْزَفُوْنَ ۟

Laa- feehaa g̣awluñw walaa hum ʻanhaa yuñzafoon.

نڪي منجھس مٿي جي ڦيري ھوندي ۽ نڪي اُھي کانئس نشي وارا ٿيندا.

Verse 37:48

وَعِنْدَهُمْ قٰصِرٰتُ الطَّرْفِ عِیْنٌ ۟ۙ

Wa-ʻiñdahum q̣aaṣiraatuṭ ṭarfi ʻeen,

۽ وڏين اکين واريون ھيٺ نھاريندڙيون (زالون) وٽن ھونديون.

Verse 37:49

كَاَنَّهُنَّ بَیْضٌ مَّكْنُوْنٌ ۟

Kaʹannahunna bayḍum maknoon.

ڄڻڪ اُھي (حورون) ڍَڪيل آنا آھن.

Verse 37:50

فَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰی بَعْضٍ یَّتَسَآءَلُوْنَ ۟

Faʹaq̣bala baʻḍuhum ʻalaa baʻḍiñy yatasaaaʹaloon.

پوءِ ڪي (ماڻھو) ڪن ڏانھن مھاڙ ڪري ڪري ھڪ ٻئي کان پڇڻ لڳندا.

Verse 37:51

قَالَ قَآىِٕلٌ مِّنْهُمْ اِنِّیْ كَانَ لِیْ قَرِیْنٌ ۟ۙ

Q̣aala q̣aaaʹilum minhum ʹinnee kaana lee q̣areen,

منجھانئن ڪو چوندڙ چوندو ته بيشڪ (دنيا ۾) منھنجو ھڪ سنگتي ھو.

Verse 37:52

یَّقُوْلُ اَىِٕنَّكَ لَمِنَ الْمُصَدِّقِیْنَ ۟

Yaq̣oolu ʹa-ʹinnaka laminal muṣaddiq̣een?

جو چوندو ھو ته تون (قيامت جو) مڃيندڙ ٿيو آھين ڇا؟

Verse 37:53

ءَاِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَّعِظَامًا ءَاِنَّا لَمَدِیْنُوْنَ ۟

ʹA-ʹiẓaa mitnaa wa-kunnaa turaabañw waʻiz̤̣aaman ʹa-ʹinnaa lamadeenoon?

ھا جڏھن مرنداسون ۽ مٽي ۽ ھڏا ٿينداسون (تڏھن) اسان کي بدلو ڏنو ويندو ڇا؟

Verse 37:54

قَالَ هَلْ اَنْتُمْ مُّطَّلِعُوْنَ ۟

Q̣aala hal ʹañtum muṭṭaliʻoon?

(وري اُھو) چوندو ته اوھين (به دوزخين کي) ڏسو ٿا ڇا؟

Verse 37:55

فَاطَّلَعَ فَرَاٰهُ فِیْ سَوَآءِ الْجَحِیْمِ ۟

Faṭṭalaʻa faraʹaahu fee sawaaaʹil Jaḥeem.

پوءِ (پاڻ) جھاتي پائيندو ته اُھو (سنگتي) دوزخ جي وچ ۾ ڏسندو.

Verse 37:56

قَالَ تَاللّٰهِ اِنْ كِدْتَّ لَتُرْدِیْنِ ۟ۙ

Q̣aala tallaahi ʹiñ kitta laturdeen!

چوندو ته الله جو قسم ته تو مونکي ذري گھٽ ھلاڪ ٿي ڪيو.

Verse 37:57

وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّیْ لَكُنْتُ مِنَ الْمُحْضَرِیْنَ ۟

Wa-lawlaa Niʻmatu Rabbee lakuñtu minal muḥḍareen!

۽ جيڪڏھن منھنجي پالڻھار (جو مون تي) فضل نه ٿئي ھا ته بيشڪ آءٌ (به عذاب ۾) حاضر ڪيلن مان ھجان ھا.

Verse 37:58

اَفَمَا نَحْنُ بِمَیِّتِیْنَ ۟ۙ

ʹAfamaa naḥnu bimayyiteen,

بيشڪ اسين نڪي (ھاڻي وري) مرڻ وارا آھيون.

Verse 37:59

اِلَّا مَوْتَتَنَا الْاُوْلٰی وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِیْنَ ۟

ʹIllaa mawtatanal ʹoolaa wa-maa naḥnu bimuʻaẓẓabeen?

(اھو) رڳو اسان جو پھريون مرڻ ھو (جو ٿي چڪو) ۽ نڪي عذاب ڪيل آھيون.

Verse 37:60

اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیْمُ ۟

ʹInna haaẓaa lahuwal fawzul ʻaz̤̣eem!

بيشڪ اِھا وڏي مراد ماڻڻ آھي.

Verse 37:61

لِمِثْلِ هٰذَا فَلْیَعْمَلِ الْعٰمِلُوْنَ ۟

Limis̤li haaẓaa falyaʻmalil ʻaamiloon.

اھڙي (نعمت) لاءِ ڀلي ته عمل ڪندڙ عمل ڪن.

Verse 37:62

اَذٰلِكَ خَیْرٌ نُّزُلًا اَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّوْمِ ۟

ʹAẓaalika khayrun nuzulan ʹam Shajaratuz Zaq̣q̣oom?

ڀلا اِھا (بيان ڪيل نعمت) مھمانيءَ طور ڀلي آھي يا ٿوھر جو وڻ؟

Verse 37:63

اِنَّا جَعَلْنٰهَا فِتْنَةً لِّلظّٰلِمِیْنَ ۟

ʹInnaa jaʻalnaahaa fitnatal liz̤̣z̤̣aalimeen.

بيشڪ اسان اِن (وڻ) کي ظالمن جي لاءِ عذاب ٺھرايو آھي.

Verse 37:64

اِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِیْۤ اَصْلِ الْجَحِیْمِ ۟ۙ

ʹInnahaa shajaratuñ takhruju feee ʹaṣlil Jaḥeem:

بيشڪ اِھو ھڪ وڻ آھي جو دوزخ جي تري ۾ پيدا ٿيندو آھي.

Verse 37:65

طَلْعُهَا كَاَنَّهٗ رُءُوْسُ الشَّیٰطِیْنِ ۟

Ṭalʻuhaa kaʹannahoo ruʹoosush shayaaṭeen:

اُن جا گوشا ڄڻڪ شيطانن جون سِسيون آھن.

Verse 37:66

فَاِنَّهُمْ لَاٰكِلُوْنَ مِنْهَا فَمَالِـُٔوْنَ مِنْهَا الْبُطُوْنَ ۟ؕ

Faʹinnahum laʹaakiloona minhaa famaaliʹoona minhal buṭoon.

پوءِ بيشڪ دوزخي اُن مان کائيندا پوءِ منجھانئس پيٽ ڀريندا.

Verse 37:67

ثُمَّ اِنَّ لَهُمْ عَلَیْهَا لَشَوْبًا مِّنْ حَمِیْمٍ ۟ۚ

S̤umma ʹinna lahum ʻalayhaa lashawbam min ḥameem.

وري اُنھن لاءِ اُن (کاڄ) تي ٽھڪندڙ پاڻيءَ جي ملاوت ھوندي.

Verse 37:68

ثُمَّ اِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَاۡاِلَی الْجَحِیْمِ ۟

S̤umma ʹinna marjiʻahum laʹilal Jaḥeem.

وري بيشڪ کائڻ پيئڻ کانپوءِ سندن موٽڻ دوزخ ڏانھن ھوندو.

Verse 37:69

اِنَّهُمْ اَلْفَوْا اٰبَآءَهُمْ ضَآلِّیْنَ ۟ۙ

ʹInnahum ʹalfaw ʹaabaaaʹahum ḍaaalleen;

بيشڪ اُنھن پنھنجن پيءُ ڏاڏن کي گمراھ ڏٺو.

Verse 37:70

فَهُمْ عَلٰۤی اٰثٰرِهِمْ یُهْرَعُوْنَ ۟

Fahum ʻalaaa ʹaas̤aarihim yuhraʻoon!

تنھنڪري اُھي (به) سندن پيرن تي ڊوڙن ٿا.

Verse 37:71

وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ اَكْثَرُ الْاَوَّلِیْنَ ۟ۙ

Wa-laq̣ad ḍalla q̣ablahum ʹaks̤arul ʹawwaleen;―

۽ بيشڪ کانئن اڳ اڳين مان گھڻا گمراھ ٿيا ھوا.

Verse 37:72

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا فِیْهِمْ مُّنْذِرِیْنَ ۟

Wa-laq̣ad ʹarsalnaa feehim muñẓireen;―

۽ بيشڪ منجھن ڊيڄاريندڙ موڪليا ھواسون.

Verse 37:73

فَانْظُرْ كَیْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنْذَرِیْنَ ۟ۙ

Fañz̤̣ur kayfa kaana ʻAaq̣ibatul muñẓareen,―

پوءِ نھار ته ڊيڄاريلن جي پڇاڙي ڪئن ٿي؟

Verse 37:74

اِلَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِیْنَ ۟۠

ʹIllaa ʻibaadal laahil mukhlaṣeen.

پر الله جا خاص ٻانھا (انھن جي پڇاڙي چڱي ٿي).

Verse 37:75

وَلَقَدْ نَادٰىنَا نُوْحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِیْبُوْنَ ۟ؗۖ

Wa-laq̣ad naadaanaa Nooḥuñ falaniʻmal Mujeeboon,

۽ بيشڪ نوح اسان کي سڏيو پوءِ چڱا (دُعا کي) قبول ڪندڙ آھيون.

Verse 37:76

وَنَجَّیْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِیْمِ ۟ؗۖ

Wa-najjaynaahu wa-ʹahlahoo minal Karbil ʻAz̤̣eem,

۽ کيس ۽ سندس (تعلق وارن) ماڻھن کي وڏي مصيبت کان بچايوسون.

Verse 37:77

وَجَعَلْنَا ذُرِّیَّتَهٗ هُمُ الْبٰقِیْنَ ۟ؗۖ

Wa-jaʻalnaa ẓurriyyatahoo humul baaq̣een.

۽ (فقط) سندس اولاد کي ئي باقي رھندڙ ڪيوسون.

Verse 37:78

وَتَرَكْنَا عَلَیْهِ فِی الْاٰخِرِیْنَ ۟ؗۖ

Wa-taraknaa ʻalayhi fil ʹaakhireen:

۽ پوين ۾ اُن لاءِ (چڱي يادگيري) ڇڏي سون.

Verse 37:79

سَلٰمٌ عَلٰی نُوْحٍ فِی الْعٰلَمِیْنَ ۟

Salaamun ʻalaa Nooḥiñ fil ʻaalameen!

ساري جَڳ ۾ نوح تي شال سلام ھجي.

Verse 37:80

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِی الْمُحْسِنِیْنَ ۟

ʹInnaa kaẓaalika najzil Muḥsineen.

بيشڪ اسين ڀلارن کي اھڙي طرح بدلو ڏيندا آھيون.

Verse 37:81

اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِیْنَ ۟

ʹInnahoo min ʻibaadinal Muʹmineen.

بيشڪ اُھو اسان جي مؤمنن ٻانھن مان آھي.

Verse 37:82

ثُمَّ اَغْرَقْنَا الْاٰخَرِیْنَ ۟

S̤umma ʹag̣raq̣nal ʹaakhareen.

وري ٻـين کي ٻوڙيوسون.

Verse 37:83

وَاِنَّ مِنْ شِیْعَتِهٖ لَاِبْرٰهِیْمَ ۟ۘ

Wa-ʹinna miñ Sheeʻatihee laʹIbraaheem.

۽ بيشڪ نوح جي پيروري ڪندڙن مان ابراھيم ھو.

Verse 37:84

اِذْ جَآءَ رَبَّهٗ بِقَلْبٍ سَلِیْمٍ ۟

ʹIẓ jaaaʹa Rabbahoo biq̣albiñ saleem.

(ياد ڪر) جڏھن (ھو) پنھنجي پالڻھار وٽ سالم دِل سان آيو.

Verse 37:85

اِذْ قَالَ لِاَبِیْهِ وَقَوْمِهٖ مَاذَا تَعْبُدُوْنَ ۟ۚ

ʹIẓ q̣aala liʹabeehi wa-q̣awmihee maaẓaa taʻbudoon?

(ياد ڪر) جڏھن پنھنجي پيءُ ۽ پنھنجي قوم کي چيائين ته اوھان ڇاکي پوڄيندا آھيو؟

Verse 37:86

اَىِٕفْكًا اٰلِهَةً دُوْنَ اللّٰهِ تُرِیْدُوْنَ ۟ؕ

ʹAʹifkan ʹaalihatañ doonal laahi tureedoon?

الله کانسواءِ ھٿرادو ٺھيل معبودن کي گھرو ٿا ڇا؟

Verse 37:87

فَمَا ظَنُّكُمْ بِرَبِّ الْعٰلَمِیْنَ ۟

Famaa z̤̣annukum̃ bi-Rabbil ʻAalameen?

پوءِ جھانن جي پالڻھار بابت اوھان جو ڪھڙو گُمان آھي؟

Verse 37:88

فَنَظَرَ نَظْرَةً فِی النُّجُوْمِ ۟ۙ

Fanaz̤̣ara naz̤̣ratañ fin Nujoom,

پوءِ تارن ۾ ھڪ ڀيرو چتائي ڏٺائين.

Verse 37:89

فَقَالَ اِنِّیْ سَقِیْمٌ ۟

Faq̣aala ʹinnee saq̣eem!

پوءِ چيائين ته آءٌ بيمار ٿيندس.

Verse 37:90

فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِیْنَ ۟

Fatawallaw ʻanhu mudbireen.

پوءِ کانئس پُٺي ڏيئي ڦِريا.

Verse 37:91

فَرَاغَ اِلٰۤی اٰلِهَتِهِمْ فَقَالَ اَلَا تَاْكُلُوْنَ ۟ۚ

Faraag̣a ʹilaaa ʹaalihatihim faq̣aala ʹalaa taʹkuloon?...

پوءِ سندن معبودن ڏانھن منھن ڪيائين ته اوھين ڇونه ٿا کائو؟

Verse 37:92

مَا لَكُمْ لَا تَنْطِقُوْنَ ۟

Maa- lakum laa- tañṭiq̣oon?

اوھان کي ڇا (ٿيو آھي) جو نه ٿا ڳالھايو؟

Verse 37:93

فَرَاغَ عَلَیْهِمْ ضَرْبًا بِالْیَمِیْنِ ۟

Faraag̣a ʻalayhim ḍarbam bilyameen.

پوءِ سڄي ھٿ (يعني زور) سان مٿن ڏاڍا ڌَڪ ھڻڻ لڳو.

Verse 37:94

فَاَقْبَلُوْۤا اِلَیْهِ یَزِفُّوْنَ ۟

Faʹaq̣balooo ʹilayhi yaziffoon.

پوءِ (قوم وارا) ڏانھس ڊوڙندا سامھون آيا.

Verse 37:95

قَالَ اَتَعْبُدُوْنَ مَا تَنْحِتُوْنَ ۟ۙ

Q̣aala ʹataʻbudoona maa- tanḥitoon?

(کين) چيائين ته جنھن کي اوھين (پاڻ) گھَڙيندا آھيو تنھن کي ڇو پوڄيندا آھيو؟

Verse 37:96

وَاللّٰهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُوْنَ ۟

Wallaahu khalaq̣akum wa-maa taʻmaloon!

ھن ھوندي جو الله اوھان کي ۽ جيڪي اوھين ڪريو ٿا تنھن کي پيدا ڪيو.

Verse 37:97

قَالُوا ابْنُوْا لَهٗ بُنْیَانًا فَاَلْقُوْهُ فِی الْجَحِیْمِ ۟

Q̣aalub noo lahoo bun-yaanañ faʹalq̣oohu fil Jaḥeem!

(ھڪ ٻئي کي) چيائون ته ابراھيم لاءِ اڏاوت اڏيو پوءِ کيس (باھ جي) آڙاھ ۾ اُڇليو.

Verse 37:98

فَاَرَادُوْا بِهٖ كَیْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَسْفَلِیْنَ ۟

Faʹaraadoo bihee kaydañ fajaʻalnaahumul ʹasfaleen!

پوءِ ساڻس فريب ڪرڻ جو ارادو ڪيائون پوءِ کين تمام زير ڪيوسون.

Verse 37:99

وَقَالَ اِنِّیْ ذَاهِبٌ اِلٰی رَبِّیْ سَیَهْدِیْنِ ۟

Wa-q̣aala ʹinnee ẓaahibun ʹilaa Rabbee sayahdeen!

۽ ابراھيم چيو ته بيشڪ آءٌ پنھنجي پالڻھار ڏانھن وڃڻ وارو آھيان (اھو) سگھوئي مون کي واٽ ڏيکاريندو (جتي سندس رضا ھوندي).

Verse 37:100

رَبِّ هَبْ لِیْ مِنَ الصّٰلِحِیْنَ ۟

Rabbi hab lee minaṣ Ṣaaliḥeen!

اي منھنجا پالڻھار صالحن مان (ڪو پُٽ) مون کي عطا ڪر.

Verse 37:101

فَبَشَّرْنٰهُ بِغُلٰمٍ حَلِیْمٍ ۟

Fabashsharnaahu big̣ulaamin ḥaleem.

پوءِ کيس ھڪ حليمت واري نينگر جي خوشخبري ڏني سون.

Verse 37:102

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْیَ قَالَ یٰبُنَیَّ اِنِّیْۤ اَرٰی فِی الْمَنَامِ اَنِّیْۤ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰی ؕ قَالَ یٰۤاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ؗ سَتَجِدُنِیْۤ اِنْ شَآءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِیْنَ ۟

Falammaa balag̣a maʻahus saʻya q̣aala yaa-bunayya ʹinneee ʹaraa fil manaami ʹanneee ʹaẓbaḥuka fañz̤̣ur maaẓaa taraa! Q̣aala yaaaʹabatif ʻal maa- tuʹmar: satajiduneee ʹiñ shaaa ʹallaahu minaṣ Ṣaabireen!

پوءِ جڏھن ساڻس گڏ ڊوڙڻ (واريءَ عمر) کي پھتو (تڏھن ابراھيم) چيو ته اي منھنجا پُٽڙا بيشڪ آءٌ ننڊ ۾ ڏسان ٿو ته آءٌ توکي ڪُھان ٿو پوءِ تون نظر ڪر ته تنھنجي دل ۾ ڇا ٿو اچي؟ چيائين ته اي مُنھنجا ابا جنھن ڪم جو توکي حُڪم ڏنو وڃي ٿو سو ڪر جيڪڏھن الله گھريو ته مون کي صبر ڪرڻ وارن مان لھندين.

Verse 37:103

فَلَمَّاۤ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِیْنِ ۟ۚ

Falammaaa ʹaslamaa wa-tallahoo liljabeen,

پوءِ جڏھن ٻنھي حُڪم مڃيو ۽ ابراھيم (پنھنجي) پُٽ کي پيشانيءَ ڀر ليٽايو.

Verse 37:104

وَنَادَیْنٰهُ اَنْ یّٰۤاِبْرٰهِیْمُ ۟ۙ

Wa-naadaynaahu ʹañy YaaaʹIbraaheem!

۽ کيس سڏيوسون ته اي ابراھيم.

Verse 37:105

قَدْ صَدَّقْتَ الرُّءْیَا ۚ اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِی الْمُحْسِنِیْنَ ۟

Q̣ad ṣaddaq̣tar ruʹyaa! ʹInnaa kaẓaalika najzil Muḥsineen.

بيشڪ تو خواب کي سچو ڪيو، بيشڪ اسين ڀلارن کي اھڙي طرح بدلو ڏيندا آھيون.

Verse 37:106

اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْبَلٰٓؤُا الْمُبِیْنُ ۟

ʹInna haaẓaa lahuwal balaaaʹul mubeen.

بيشڪ اِھا پڌري پرک آھي.

Verse 37:107

وَفَدَیْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِیْمٍ ۟

Wa-fadaynaahu biẓibḥin ʻaz̤̣eem:

۽ ذُبح جي وڏي جانور سان اُن جو عوض ڏنوسون.

Verse 37:108

وَتَرَكْنَا عَلَیْهِ فِی الْاٰخِرِیْنَ ۟ۖ

Wa-taraknaa ʻalayhi fil ʹaakhireen:

۽ پوين ۾ (چڱي ساراھ) اُن لاءِ ڇڏي سون.

Verse 37:109

سَلٰمٌ عَلٰۤی اِبْرٰهِیْمَ ۟

Salaamun ʻalaaa ʹIbraaheem!

ابراھيم تي شال سلام ھجي.

Verse 37:110

كَذٰلِكَ نَجْزِی الْمُحْسِنِیْنَ ۟

Kaẓaalika najzil Muḥsineen.

ڀلارن کي اھڙي طرح بدلو ڏيندا آھيون.

Verse 37:111

اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِیْنَ ۟

ʹInnahoo min ʻIbaadinal Muʹmineen.

بيشڪ اُھو اسان جي مؤمنن ٻانھن مان آھي.

Verse 37:112

وَبَشَّرْنٰهُ بِاِسْحٰقَ نَبِیًّا مِّنَ الصّٰلِحِیْنَ ۟

Wa-bashsharnaahu biʹIsḥaaq̣a Nabiyyam minaṣ Ṣaaliḥeen.

۽ کيس اسحٰق جي خوشخبري ڏني سون جو صالحن مان ھڪڙو نبي آھي.

Verse 37:113

وَبٰرَكْنَا عَلَیْهِ وَعَلٰۤی اِسْحٰقَ ؕ وَمِنْ ذُرِّیَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَّظَالِمٌ لِّنَفْسِهٖ مُبِیْنٌ ۟۠

Wa-baaraknaa ʻalayhi wa-ʻalaaa ʹIsḥaaq̣: wa-miñ ẓurriyyatihimaa muḥsinuñw waz̤̣aalimul linafsihee mubeen.

۽ ابراھيم تي ۽ اسحٰق تي برڪت نازل ڪئي سون، ۽ ٻنھي جي اولاد مان ڪي چڱا آھن ۽ ڪي پاڻ تي پڌرو ظلم ڪندڙ آھن.

Verse 37:114

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلٰی مُوْسٰی وَهٰرُوْنَ ۟ۚ

Wa-laq̣ad manannaa ʻalaa Moosaa wa-Haaroon.

۽ بيشڪ موسىٰ ۽ ھارون تي احسان ڪيوسون.

Verse 37:115

وَنَجَّیْنٰهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِیْمِ ۟ۚ

Wa-najjaynaahumaa wa-q̣awmahumaa minal Karbil ʻAz̤̣eem;

۽ کين ۽ سندن قوم کي وڏي سختيءَ کان بچايوسون.

Verse 37:116

وَنَصَرْنٰهُمْ فَكَانُوْا هُمُ الْغٰلِبِیْنَ ۟ۚ

Wa-naṣarnaahum fakaanoo humul g̣aalibeen.

۽ کين مدد ڏني سون پوءِ اُھي غالب رھيا.

Verse 37:117

وَاٰتَیْنٰهُمَا الْكِتٰبَ الْمُسْتَبِیْنَ ۟ۚ

Wa-ʹaataynaahumal kitaabal mustabeen;

۽ کين پڌرو ڪتاب ڏنوسون.

Verse 37:118

وَهَدَیْنٰهُمَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِیْمَ ۟ۚ

Wa-hadaynaahumaṣ Ṣiraaṭal Mustaq̣eem.

۽ کين سِڌي رستي لاتوسون.

Verse 37:119

وَتَرَكْنَا عَلَیْهِمَا فِی الْاٰخِرِیْنَ ۟ۙ

Wa-taraknaa ʻalayhimaa fil ʹaakhireen:

۽ پوين ۾ (چڱي ساراھ) انھن لاءِ ڇڏي سون.

Verse 37:120

سَلٰمٌ عَلٰی مُوْسٰی وَهٰرُوْنَ ۟

Salaamun ʻalaa Moosaa wa-Haroon!

مُوسىٰ ۽ ھارون تي شال سلام ھجي.

Verse 37:121

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِی الْمُحْسِنِیْنَ ۟

ʹInnaa kaẓaalika najzil Muḥsineen.

بيشڪ اسين ڀلارن کي اھڙيءَ طرح بدلو ڏيندا آھيون.

Verse 37:122

اِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِیْنَ ۟

ʹInnahumaa min ʻibaadinal Muʹmineen.

بيشڪ اُھي (ٻئي) اسان جي مؤمن ٻانھن مان آھن.

Verse 37:123

وَاِنَّ اِلْیَاسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِیْنَ ۟ؕ

Wa-ʹinna ʹIlyaasa laminal mursaleen.

۽ بيشڪ الياس پيغمبرن مان ھو.

Verse 37:124

اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖۤ اَلَا تَتَّقُوْنَ ۟

ʹIẓ q̣aala liq̣awmiheee ʹalaa tattaq̣oon?

جڏھن پنھنجي قوم کي چيائين ته (الله کان) ڇونه ڊڄندا آھيو؟

Verse 37:125

اَتَدْعُوْنَ بَعْلًا وَّتَذَرُوْنَ اَحْسَنَ الْخَالِقِیْنَ ۟ۙ

ʹAtadʻoona taẓaroona Baʻlañwwa ʹAḥsanal Khaaliq̣een,―

ڇو بَعل کي پوڄيندا آھيو ۽ تمام چڱي خلقيندڙ کي ڇڏيندا آھيو؟

Verse 37:126

اللّٰهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ اٰبَآىِٕكُمُ الْاَوَّلِیْنَ ۟

ʹAllaaha Rabbakum wa-Rabba ʹaabaaaʹikumul ʹawwaleen?

(جو) الله اوھان جو پالڻھار ۽ اوھان جي اڳين پِين ڏاڏن جو پالڻھار آھي.

Verse 37:127

فَكَذَّبُوْهُ فَاِنَّهُمْ لَمُحْضَرُوْنَ ۟ۙ

Fakaẓẓaboohu faʹinnahum lamuḥḍaroon,―

پوءِ کيس ڪوڙو ڀانيائون تنھنڪري اُھي بيشڪ (دوزخ ۾) حاضر ڪيل آھن.

Verse 37:128

اِلَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِیْنَ ۟

ʹIllaa ʻibaadal laahil mukhlaṣeen.

پر الله جا خاص ٻانھا (ڇٽل آھن).

Verse 37:129

وَتَرَكْنَا عَلَیْهِ فِی الْاٰخِرِیْنَ ۟ۙ

Wa-taraknaa ʻalayhi fil ʹaakhireen:

۽ پوين ۾ (چڱي ساراھ) اُن لاءِ ڇڏي سون.

Verse 37:130

سَلٰمٌ عَلٰۤی اِلْ یَاسِیْنَ ۟

Salaamun ʻalaaa ʹIlyaaseen!

الياس تي شال سلام ھجي.

Verse 37:131

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِی الْمُحْسِنِیْنَ ۟

ʹInnaa kaẓaalika najzil Muḥsineen.

بيشڪ اسين ڀلارن کي اھڙي طرح بدلو ڏيندا آھيون.

Verse 37:132

اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِیْنَ ۟

ʹInnahoo min ʻIbaadinal Muʹmineen.

بيشڪ اُھو اسان جي مؤمن ٻانھن مان آھي.

Verse 37:133

وَاِنَّ لُوْطًا لَّمِنَ الْمُرْسَلِیْنَ ۟ؕ

Wa-ʹinna Looṭal laminal mursaleen.

۽ بيشڪ لُوط پيغمبرن مان ھو.

Verse 37:134

اِذْ نَجَّیْنٰهُ وَاَهْلَهٗۤ اَجْمَعِیْنَ ۟ۙ

ʹIẓ najjaynaahu wa-ʹahlahooo ʹajmaʻeen,

(ياد ڪر) جڏھن اُن کي ۽ سندس مڙني گھر وارن کي بچايوسون.

Verse 37:135

اِلَّا عَجُوْزًا فِی الْغٰبِرِیْنَ ۟

ʹIllaa ʻajoozañ fil g̣aabireen:

سواءِ ھڪڙي ڪراڙي زال جي جا پُٺ تي رھندڙن مان ٿي.

Verse 37:136

ثُمَّ دَمَّرْنَا الْاٰخَرِیْنَ ۟

S̤umma dammarnal ʹaakhareen.

وري (ھنن) ٻـين کي ھلاڪ ڪيوسون.

Verse 37:137

وَاِنَّكُمْ لَتَمُرُّوْنَ عَلَیْهِمْ مُّصْبِحِیْنَ ۟ۙ

Wa-ʹinnakum latamurroona ʻalayhim muṣbiḥeen―

۽ بيشڪ اوھين انھن (جي ڳوٺن) وٽان صبح جو لنگھندا آھيو.

Verse 37:138

وَبِالَّیْلِ ؕ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ۟۠

Wa-billayli ʹafalaa taʻq̣iloon?

۽ رات جو (به) پوءِ ڇونه سمجھندا آھيو؟

Verse 37:139

وَاِنَّ یُوْنُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِیْنَ ۟ؕ

Wa-ʹinna Yoonusa laminal mursaleen.

۽ بيشڪ يُونس پيغمبرن مان ھو.

Verse 37:140

اِذْ اَبَقَ اِلَی الْفُلْكِ الْمَشْحُوْنِ ۟ۙ

ʹIẓ ʹabaq̣a ʹilal fulkil mashḥoon.

جڏھن (ھو) ڀريل ٻيڙيءَ ڏانھن ڀڳو.

Verse 37:141

فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ الْمُدْحَضِیْنَ ۟ۚ

Fasaahama fakaana minal mudḥaḍeen:

پوءِ (ٻيڙي وارن سان) پُکو وڌائين ته (پاڻ) پُکي پيلن مان ٿيو.

Verse 37:142

فَالْتَقَمَهُ الْحُوْتُ وَهُوَ مُلِیْمٌ ۟

Faltaq̣amahul Ḥootu wa-huwa muleem.

پوءِ کيس مڇي ڳھي وئي ۽ اُھو (اھڙو ڪم ڪندڙ ھو جو) ملامت جو لائق ھو.

Verse 37:143

فَلَوْلَاۤ اَنَّهٗ كَانَ مِنَ الْمُسَبِّحِیْنَ ۟ۙ

Falawlaaa ʹannahoo kaana minal musabbiḥeen,

پوءِ اُھو جيڪڏھن تسبيح چوندڙن مان نه ھجي ھا.

Verse 37:144

لَلَبِثَ فِیْ بَطْنِهٖۤ اِلٰی یَوْمِ یُبْعَثُوْنَ ۟ۚ

Lalabis̤a fee baṭniheee ʹilaa Yawmi yubʻas̤oon.

ته اُنھي ڏينھن تائين جنھن ۾ (ماڻھو) اُٿارجن اُن جي پيٽ ۾ رھي ھا.

Verse 37:145

فَنَبَذْنٰهُ بِالْعَرَآءِ وَهُوَ سَقِیْمٌ ۟ۚ

Fanabaẓnaahu bilʻaraaaʹi wa-huwa saq̣eem.

پوءِ کيس صاف پَٽ ۾ اُڇليوسون ۽ اُھو بيمار ھو.

Verse 37:146

وَاَنْۢبَتْنَا عَلَیْهِ شَجَرَةً مِّنْ یَّقْطِیْنٍ ۟ۚ

Wa-ʹambatnaa ʻalayhi shajaratam miñy yaq̣ṭeen.

۽ مٿس وڻ ڪدوءَ (جي قِسم) مان ڄمايوسون.

Verse 37:147

وَاَرْسَلْنٰهُ اِلٰی مِائَةِ اَلْفٍ اَوْ یَزِیْدُوْنَ ۟ۚ

Wa-ʹarsalnaahu ʹilaa miʹati ʹalfin ʹaw yazeedoon.

۽ کيس (ھڪ) لک يا (اُن کان) وڌيڪ (ماڻھن) ڏانھن موڪليوسون.

Verse 37:148

فَاٰمَنُوْا فَمَتَّعْنٰهُمْ اِلٰی حِیْنٍ ۟ؕ

Faʹaamanoo famattaʻnaahum ʹilaa ḥeen.

پوءِ انھن ايمان آندو پوءِ ھڪ وقت تائين کين فائدو ڏنوسون.

Verse 37:149

فَاسْتَفْتِهِمْ اَلِرَبِّكَ الْبَنَاتُ وَلَهُمُ الْبَنُوْنَ ۟ۙ

Fastaftihim ʹa-li-Rabbikal banaatu wa-lahumul banoon?―

پوءِ (اي پيغمبر) اُنھن (يعني مشرڪن) کان پُڇ ته تنھنجي پالڻھار کي ڌيئر آھن ڇا يا کيس پُٽ آھنئ

Verse 37:150

اَمْ خَلَقْنَا الْمَلٰٓىِٕكَةَ اِنَاثًا وَّهُمْ شٰهِدُوْنَ ۟

ʹAm khalaq̣nal malaaaʹikata ʹinaas̤añw Wahum shaahidoon?

يا ملائڪن کي زالون بڻايوسون ۽ اُھي (اُن وقت) حاضر ھوا.

Verse 37:151

اَلَاۤ اِنَّهُمْ مِّنْ اِفْكِهِمْ لَیَقُوْلُوْنَ ۟ۙ

ʹAlaaa ʹinnahum min ʹifkihim layaq̣ooloon:

خبردار ھُجو (ته) بيشڪ اُھي پنھنجي (ھٿرادو ٺھيل) ڪوڙ مان چوندا آھن.

Verse 37:152

وَلَدَ اللّٰهُ ۙ وَاِنَّهُمْ لَكٰذِبُوْنَ ۟

Waladal laahu wa-ʹinnahum lakaaẓiboon!

ته الله (اولاد کي) ڄڻيو آھي ۽ اُھي ڪوڙا آھن.

Verse 37:153

اَصْطَفَی الْبَنَاتِ عَلَی الْبَنِیْنَ ۟ؕ

ʹAṣṭafal banaati ʻalal baneen?

پٽن کان ڌيئر پسند ڪيائين ڇا؟

Verse 37:154

مَا لَكُمْ ۫ كَیْفَ تَحْكُمُوْنَ ۟

Maa- lakum Kayfa taḥkumoon?

اوھان کي ڇا ٿيو آھي، ڪيئن نبيرو ڪندا آھيو؟

Verse 37:155

اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ ۟ۚ

ʹAfalaa taẓakkaroon?

(اوھين) ڇونه ڌيان ڪندا آھيو؟

Verse 37:156

اَمْ لَكُمْ سُلْطٰنٌ مُّبِیْنٌ ۟ۙ

ʹAm lakum sulṭaanum mubeen?

يا اوھان کي ڪا پڌري حُجّت آھي؟

Verse 37:157

فَاْتُوْا بِكِتٰبِكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِیْنَ ۟

Faʹtoo bi-Kitaabikum ʹiñ kuñtum ṣaadiq̣een!

جيڪڏھن اوھين سچا آھيو ته پنھنجو ڪتاب آڻيو.

Verse 37:158

وَجَعَلُوْا بَیْنَهٗ وَبَیْنَ الْجِنَّةِ نَسَبًا ؕ وَلَقَدْ عَلِمَتِ الْجِنَّةُ اِنَّهُمْ لَمُحْضَرُوْنَ ۟ۙ

Wa-jaʻaloo baynahoo wa-baynal Jinnati nasabaa: wa-laq̣ad ʻalimatil Jinnatu ʹinnahum lamuḥḍaroon!

۽ (ڪافرن) الله ۽ جِنن جي وچ ۾ مائٽي مُقرر ڪئي، ۽ بيشڪ جِنن ڄاتو آھي ته اُھي (قيامت ۾ حساب لاءِ) حاضر ڪيا ويندا.

Verse 37:159

سُبْحٰنَ اللّٰهِ عَمَّا یَصِفُوْنَ ۟ۙ

Subḥaanal laahi ʻammaa yaṣifoon!

(ڪافر) جيڪي بيان ڪندا آھن تنھن کان الله پاڪ آھي.

Verse 37:160

اِلَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِیْنَ ۟

ʹIllaa ʻIbaadal laahil mukhlaṣeen.

پر الله جا خاص ٻانھا (انھن جو چوڻ سچو آھي).

Verse 37:161

فَاِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُوْنَ ۟ۙ

Faʹinnakum wa-maa taʻbudoon―

پوءِ (اي ڪافرؤ) بيشڪ اوھين ۽ جن (بتن) کي پوڄيندا آھيو.

Verse 37:162

مَاۤ اَنْتُمْ عَلَیْهِ بِفٰتِنِیْنَ ۟ۙ

Maaa ʹañtum ʻalayhi bifaatineen,

اوھين (سڀئي) اُن (يعني ڪوڙن معبُودن جي عبادت) لاءِ گمراھ ڪرڻ وارا نه آھيو.

Verse 37:163

اِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ الْجَحِیْمِ ۟

ʹIllaa man huwa ṣaalil Jaḥeem!

پر اُنھن کي جيڪو (پاڻ) دوزخ ۾ گھڙڻ وارو آھي.

Verse 37:164

وَمَا مِنَّاۤ اِلَّا لَهٗ مَقَامٌ مَّعْلُوْمٌ ۟ۙ

Wa-maa minnaaa ʹillaa lahoo maq̣aamum maʻloom;

۽ (ملائڪ چوندا آھن ته) اسان مان اھڙو آھي ئي ڪونه جنھن لاءِ (عبادت جي) ھڪ جاءِ ٺھرايل نه آھي.

Verse 37:165

وَّاِنَّا لَنَحْنُ الصَّآفُّوْنَ ۟ۚ

Wa-ʹinnaa lanaḥnuṣ ṣaaaffoon;

۽ بيشڪ اسين صِف ٻَڌڻ وارا آھيون.

Verse 37:166

وَاِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُوْنَ ۟

Wa-ʹinnaa lanaḥnul musabbiḥoon!

۽ بيشڪ اسين تسبيح چوڻ وارا آھيون.

Verse 37:167

وَاِنْ كَانُوْا لَیَقُوْلُوْنَ ۟ۙ

Wa-ʹiñ kaanoo layaq̣ooloon,

۽ بيشڪ (عرب جا ڪافر) چوندا ھوا.

Verse 37:168

لَوْ اَنَّ عِنْدَنَا ذِكْرًا مِّنَ الْاَوَّلِیْنَ ۟ۙ

Law ʹanna ʻiñdanaa Ẓikram minal ʹawwaleen,

ته جيڪڏھن اسان وٽ پھرين جو احوال ھجي ھا.

Verse 37:169

لَكُنَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِیْنَ ۟

Lakunnaa ʻIbaadal laahil mukhlaṣeen!

ته ضرور الله جا خاص ٻانھا ٿيون ھا.

Verse 37:170

فَكَفَرُوْا بِهٖ فَسَوْفَ یَعْلَمُوْنَ ۟

Fakafaroo bihee fasawfa yaʻlamoon!

وري اُن (يعني قرآن) جا مُنڪر ٿيا پوءِ سِگھوئي (ڪفر جي پڄاڻي) ڄاڻندا.

Verse 37:171

وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِیْنَ ۟ۚۖ

Wa-laq̣ad sabaq̣at Kalimatunaa liʻIbaadinal mursaleen;

۽ بيشڪ پنھنجن ٻانھن پيغمبرن لاءِ اسان جو وعدو اڳي ئي ٿي چڪو..

Verse 37:172

اِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُوْرُوْنَ ۪۟

ʹInnahum lahumul mañṣooroon,

ته بيشڪ اُھي (اسان جا پيغمبر) ئي فتح مند آھن.

Verse 37:173

وَاِنَّ جُنْدَنَا لَهُمُ الْغٰلِبُوْنَ ۟

Wa-ʹinna juñdanaa lahumul g̣aaliboon.

۽ بيشڪ اسان جو لشڪر ئي غالب آھي.

Verse 37:174

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتّٰی حِیْنٍ ۟ۙ

Fatawalla ʻanhum ḥattaa ḥeen,

پوءِ کانئن ھڪ وقت تائين منھن موڙ.

Verse 37:175

وَّاَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ یُبْصِرُوْنَ ۟

Wa-ʹabṣirhum fasawfa yubṣiroon!

۽ کين ڏسندو رھ پوءِ اُھي به سگھوئي ڏسندا.

Verse 37:176

اَفَبِعَذَابِنَا یَسْتَعْجِلُوْنَ ۟

ʹAfabiʻaẓaabinaa yastaʻjiloon?

(ھي ڪافر) اسان جو عذاب جلد گھرندا آھن ڇا؟

Verse 37:177

فَاِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَآءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِیْنَ ۟

Faʹiẓaa nazala bisaaḥatihim fasaaaʹa ṣabaaḥul muñẓareen!

پوءِ جڏھن سندن (گھرن جي) اڱڻن ۾ (عذاب) لھندو تڏھن ڊيڄاريلن جو صُبح بڇڙو ٿيندو.

Verse 37:178

وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتّٰی حِیْنٍ ۟ۙ

Wa-tawalla ʻanhum ḥattaa ḥeen,

۽ کانئن ھڪ وقت تائين مُنھن موڙ.

Verse 37:179

وَّاَبْصِرْ فَسَوْفَ یُبْصِرُوْنَ ۟

Wa-ʹabṣir fasawfa yubṣiroon!

۽ ڏسندو رھ پوءِ اُھي به سگھوئي (نتيجو) ڏسندا.

Verse 37:180

سُبْحٰنَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا یَصِفُوْنَ ۟ۚ

Subḥaana Rabbika Rabbil ʻIzzati ʻammaa yaṣifoon!

تنھنجو پالڻھار پاڪ آھي جيڪي (اِھي ڪافر) بيان ڪندا آھن تنھن کان (اُھو) عزّت وارو آھي.

Verse 37:181

وَسَلٰمٌ عَلَی الْمُرْسَلِیْنَ ۟ۚ

Wa-Salaamun ʻalal mursaleen!

۽ (الله جي) پيغمبرن تي شال سَلام ھجي.

Verse 37:182

وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِیْنَ ۟۠

Wal-Ḥamdu lillaahi Rabbil ʻAalameen.

۽ جھانن جي پالڻھار الله کي ئي سڀ ساراھ جڳائيندي آھي.