Surah Al-Balad

Verse 90:1

لَاۤ اُقْسِمُ بِهٰذَا الْبَلَدِ ۟ۙ

Laaa ʹuq̣simu bihaaẓal Balad;

سوگند به این شهر (مکه).

Verse 90:2

وَاَنْتَ حِلٌّۢ بِهٰذَا الْبَلَدِ ۟ۙ

Wa-ʹañta ḥillum bihaaẓal Balad;

و تو در این شهر ساکنی (و جنگ در این شهر برای تو حلال خواهد شد).

Verse 90:3

وَوَالِدٍ وَّمَا وَلَدَ ۟ۙ

Wa-Waalidiñw Wamaa Walad;

و سوگند به پدر (= آدم) و فرزندانش.

Verse 90:4

لَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ فِیْ كَبَدٍ ۟ؕ

Laq̣ad khalaq̣nal ʹiñsaana fee kabad.

یقیناً ما انسان را در رنج آفریدیم.

Verse 90:5

اَیَحْسَبُ اَنْ لَّنْ یَّقْدِرَ عَلَیْهِ اَحَدٌ ۟ۘ

ʹAyaḥsabu ʹal lañy yaq̣dira ʻalayhi ʹaḥad?

آیا او گمان می‌کند هیچ کس بر او (توانا و) قادر نیست؟

Verse 90:6

یَقُوْلُ اَهْلَكْتُ مَالًا لُّبَدًا ۟ؕ

Yaq̣oolu ʹahlaktu maalal lubadaa!

می‌گوید: «مال زیادی را تباه (و خرج) کرده‌ام».

Verse 90:7

اَیَحْسَبُ اَنْ لَّمْ یَرَهٗۤ اَحَدٌ ۟ؕ

ʹAyaḥsabu ʹal lam yarahooo ʹaḥad?

آیا می‌پندارد که هیچ کس او را ندیده است؟

Verse 90:8

اَلَمْ نَجْعَلْ لَّهٗ عَیْنَیْنِ ۟ۙ

ʹAlam najʻal lahoo ʻaynayn?―

آیا برای او دو چشم قرار ندادیم،

Verse 90:9

وَلِسَانًا وَّشَفَتَیْنِ ۟ۙ

Wa-lisaanañw Washafatayn?―

و یک زبان و دو لب؟

Verse 90:10

وَهَدَیْنٰهُ النَّجْدَیْنِ ۟ۚ

Wa-hadaynaahun najdayn?

و او را به دو راه (خیر و شر) راهنمایی کردیم.

Verse 90:11

فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ ۟ؗۖ

Falaq̣ taḥamal ʻaq̣abah.

پس به گردنۀ (سخت) قدم نگذاشت (و نیامد).

Verse 90:12

وَمَاۤ اَدْرٰىكَ مَا الْعَقَبَةُ ۟ؕ

Wa-maaa ʹadraaka mal ʻaq̣abah?―

و تو چه می‌دانی که گردنۀ (سخت) چیست؟

Verse 90:13

فَكُّ رَقَبَةٍ ۟ۙ

Fakku raq̣abah.

آزاد کردن برده است.

Verse 90:14

اَوْ اِطْعٰمٌ فِیْ یَوْمٍ ذِیْ مَسْغَبَةٍ ۟ۙ

ʹAw ʹiṭʻaamuñ fee yawmiñ ẓee masg̣abah,

یا طعام دادن در روز قحطی (و گرسنگی)،

Verse 90:15

یَّتِیْمًا ذَا مَقْرَبَةٍ ۟ۙ

Yateemañ ẓaa maq̣rabah,

یتیمی را از خویشاوندان،

Verse 90:16

اَوْ مِسْكِیْنًا ذَا مَتْرَبَةٍ ۟ؕ

ʹAw miskeenañ ẓaa matrabah.

یا مستمندی خاک نشین را،

Verse 90:17

ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِیْنَ اٰمَنُوْا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ ۟ؕ

S̤umma kaana minal laẓeena ʹaamanoo wa-tawaaṣaw biṣṣabri wa-tawaaṣaw bil-Marḥamah.

آنگاه از کسانی باشد که ایمان آورده‌اند و یکدیگر را به صبر سفارش کرده‌اند، و یکدیگر را به (محبت و) مهربانی توصیه نموده‌اند.

Verse 90:18

اُولٰٓىِٕكَ اَصْحٰبُ الْمَیْمَنَةِ ۟ؕ

ʹUlaaaʹika ʹAṣḥaabul Maymanah.

اینان اهل سعادت‌اند (که نامۀ اعمالشان به دست راست‌شان داده می‌شوند و به بهشت می‌روند).

Verse 90:19

وَالَّذِیْنَ كَفَرُوْا بِاٰیٰتِنَا هُمْ اَصْحٰبُ الْمَشْـَٔمَةِ ۟ؕ

Wallaẓeena kafaroo biʹAayaatinaa hum ʹAṣḥaabul mashʹamah.

و کسانی‌که به آیات (و نشانه‌های) ما کفر ورزیدند، آنان اهل شقاوتند (که نامۀ اعمال‌شان به دست چپ‌شان داده می‌شود و به جهنم می‌روند).

Verse 90:20

عَلَیْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌ ۟۠

ʻAlayhim Naarum muʹṣadah.

بر آن‌ها (از هر سو) آتشی سر پوشیده است (که راه فرار ندارند).