Verse 96:1

ٱقْرَأْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلَّذِى خَلَقَ

(ای پیامبر) بخوان به نام پروردگارت که (هستی را) آفرید.

Verse 96:2

خَلَقَ ٱلْإِنسَـٰنَ مِنْ عَلَقٍ

(همان پروردگار که) انسان را از خون بسته آفرید.

Verse 96:3

ٱقْرَأْ وَرَبُّكَ ٱلْأَكْرَمُ

بخوان، و پروردگارت (از همه) بزرگوار‌تر است.

Verse 96:4

ٱلَّذِى عَلَّمَ بِٱلْقَلَمِ

(همان) کسی‌که بوسیلۀ قلم (نوشتن) آموخت.

Verse 96:5

عَلَّمَ ٱلْإِنسَـٰنَ مَا لَمْ يَعْلَمْ

به انسان آنچه را که نمی‌دانست آموخت.

Verse 96:6

كَلَّآ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لَيَطْغَىٰٓ

حقا که انسان طغیان (و سرکشی) می‌کند.

Verse 96:7

أَن رَّءَاهُ ٱسْتَغْنَىٰٓ

چون خون را بی‌نیاز ببیند.

Verse 96:8

إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجْعَىٰٓ

یقیناً بازگشت (همه) به‌سوی پروردگار تو است.

Verse 96:9

أَرَءَيْتَ ٱلَّذِى يَنْهَىٰ

(ای پیامبر) آیا دیده‌ای آن کسی‌که باز می‌دارد،

Verse 96:10

عَبْدًا إِذَا صَلَّىٰٓ

بنده‌ای را هنگامی‌که نماز می‌خواند؟

Verse 96:11

أَرَءَيْتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلْهُدَىٰٓ

به من خبر بده اگر این (بنده) بر (راه) هدایت باشد.

Verse 96:12

أَوْ أَمَرَ بِٱلتَّقْوَىٰٓ

یا (مردم را) به پر هیزگاری فرمان دهد (سزای کسی‌که او را آزاد دهد چیست؟).

Verse 96:13

أَرَءَيْتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ

به من خبر ده اگر این (شخص سرکش، حق را) تکذیب کرد، و روی‌گردان شد (آیا سزاوار عذاب نیست؟).

Verse 96:14

أَلَمْ يَعْلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ

آیا نمی‌داند که مسلماً، الله (همه اعمالش را) می‌بیند؟!

Verse 96:15

كَلَّا لَئِن لَّمْ يَنتَهِ لَنَسْفَعًۢا بِٱلنَّاصِيَةِ

چنین نیست (که او گمان می‌کند) اگر باز نیاید (و دست از شرارت بر ندارد) محققاً ناصیه‌اش = (موی پیشانی‌اش) را خواهیم گرفت و کشید.

Verse 96:16

نَاصِيَةٍ كَـٰذِبَةٍ خَاطِئَةٍ

(همان) پیشانی دروغگوی خطا کار را،

Verse 96:17

فَلْيَدْعُ نَادِيَهُۥ

پس باید اهل مجلسش (و همدمانش) را بخواند.

Verse 96:18

سَنَدْعُ ٱلزَّبَانِيَةَ

ما (نیز) به‌زودی مأموران آتش را فرا می‌خوانیم.

Verse 96:19

كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَٱسْجُدْ وَٱقْتَرِب ۩

چنین نیست (که او می‌پندارد) هرگز او را اطاعت نکن، و سجده کن و (به الله) تقرب جوی.