Surah Al-Alaq

Verse 96:1

اِقْرَاْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِیْ خَلَقَ ۟ۚ

ʹIq̣raʹ bismi Rab-bikal laẓee khalaq̣,

(ای پیامبر) بخوان به نام پروردگارت که (هستی را) آفرید.

Verse 96:2

خَلَقَ الْاِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ ۟ۚ

Khalaq̣al ʹiñsaana min ʻalaq̣.

(همان پروردگار که) انسان را از خون بسته آفرید.

Verse 96:3

اِقْرَاْ وَرَبُّكَ الْاَكْرَمُ ۟ۙ

ʹIq̣raʹ wa-Rabbukal ʹAkram,―

بخوان، و پروردگارت (از همه) بزرگوار‌تر است.

Verse 96:4

الَّذِیْ عَلَّمَ بِالْقَلَمِ ۟ۙ

ʹAllaẓee ʻallama bil-Q̣alam,―

(همان) کسی‌که بوسیلۀ قلم (نوشتن) آموخت.

Verse 96:5

عَلَّمَ الْاِنْسَانَ مَا لَمْ یَعْلَمْ ۟ؕ

ʻAl-lamal ʹiñsaana maa- lam yaʻlam.

به انسان آنچه را که نمی‌دانست آموخت.

Verse 96:6

كَلَّاۤ اِنَّ الْاِنْسَانَ لَیَطْغٰۤی ۟ۙ

Kallaaa ʹinnal ʹiñsaana layaṭg̣aa,

حقا که انسان طغیان (و سرکشی) می‌کند.

Verse 96:7

اَنْ رَّاٰهُ اسْتَغْنٰی ۟ؕ

ʹArra ʹaahus tag̣naa.

چون خون را بی‌نیاز ببیند.

Verse 96:8

اِنَّ اِلٰی رَبِّكَ الرُّجْعٰی ۟ؕ

ʹInna ʹilaa Rabbikar rujʻaa.

یقیناً بازگشت (همه) به‌سوی پروردگار تو است.

Verse 96:9

اَرَءَیْتَ الَّذِیْ یَنْهٰی ۟ۙ

ʹA-raʹaytal laẓee yanhaa

(ای پیامبر) آیا دیده‌ای آن کسی‌که باز می‌دارد،

Verse 96:10

عَبْدًا اِذَا صَلّٰی ۟ؕ

ʻAbdan ʹiẓaa ṣallaa?

بنده‌ای را هنگامی‌که نماز می‌خواند؟

Verse 96:11

اَرَءَیْتَ اِنْ كَانَ عَلَی الْهُدٰۤی ۟ۙ

ʹA-raʹayta ʹiñ kaana ʻalal Hudaa?

به من خبر بده اگر این (بنده) بر (راه) هدایت باشد.

Verse 96:12

اَوْ اَمَرَ بِالتَّقْوٰی ۟ؕ

ʹAw ʹamara bit-Taq̣waa?

یا (مردم را) به پر هیزگاری فرمان دهد (سزای کسی‌که او را آزاد دهد چیست؟).

Verse 96:13

اَرَءَیْتَ اِنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰی ۟ؕ

ʹA-raʹayta ʹiñ kaẓ-ẓaba wa-tawallaa?

به من خبر ده اگر این (شخص سرکش، حق را) تکذیب کرد، و روی‌گردان شد (آیا سزاوار عذاب نیست؟).

Verse 96:14

اَلَمْ یَعْلَمْ بِاَنَّ اللّٰهَ یَرٰی ۟ؕ

ʹAlam yaʻlam̃ biʹannal laaha yaraa?

آیا نمی‌داند که مسلماً، الله (همه اعمالش را) می‌بیند؟!

Verse 96:15

كَلَّا لَىِٕنْ لَّمْ یَنْتَهِ ۙ۬ لَنَسْفَعًا بِالنَّاصِیَةِ ۟ۙ

Kallaa laʹil lam yañtahi lanasfaʻam bin-naaṣiyah,―

چنین نیست (که او گمان می‌کند) اگر باز نیاید (و دست از شرارت بر ندارد) محققاً ناصیه‌اش = (موی پیشانی‌اش) را خواهیم گرفت و کشید.

Verse 96:16

نَاصِیَةٍ كَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍ ۟ۚ

Naaṣiyatiñ kaaẓibatin khaaṭiʹah!

(همان) پیشانی دروغگوی خطا کار را،

Verse 96:17

فَلْیَدْعُ نَادِیَهٗ ۟ۙ

Fal-yadʻu naadiyah:

پس باید اهل مجلسش (و همدمانش) را بخواند.

Verse 96:18

سَنَدْعُ الزَّبَانِیَةَ ۟ۙ

Sanadʻuz zabaaniyah!

ما (نیز) به‌زودی مأموران آتش را فرا می‌خوانیم.

Verse 96:19

كَلَّا ؕ لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ ۟

Kallaa: laa- tuṭiʻhu wasjud waq̣tarib!

چنین نیست (که او می‌پندارد) هرگز او را اطاعت نکن، و سجده کن و (به الله) تقرب جوی.